Pages

Sunday, April 12, 2015

ഫോക്‌ലോറും എഴുത്തും

കാറും ബൈക്കും മൊബൈലും ഇന്റർനെറ്റും നിത്യജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞ ഒരു ജനതക്ക് സങ്കല്പത്തിലെ ഗ്രാമീണനിഷ്‌ക്കളങ്കത കൊണ്ടുനടക്കാൻ കഴിയില്ല.അതുകൊണ്ട് ദേശസ്വത്വത്തെയും നാടോടിത്തനിമയെയും കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾക്കു തന്നെ അതിപരിമിതമായ പ്രസക്തിയേ ഉള്ളൂ.എങ്കിലും , ഓരോ ഗ്രാമവും ചെറുനഗരവും ആധുനികജീവിതസൗകര്യങ്ങളുടെയും ആശയവിനിമയ സങ്കേതങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ അതിവേഗത്തിൽ ലോകവുമായി കണ്ണിചേർക്കപ്പെടുന്നതിനിടയിൽത്തന്നെ തനതായ ചില സാംസ്‌കാരികഘടകങ്ങളും ആത്മീയാനുഭവങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ചില സങ്കല്പങ്ങളുമെല്ലാം വൈകാരിക തലത്തിലും അല്പമായ തോതിലെങ്കിലും മൂർത്തമായ അനുഭവത്തിന്റെ തലത്തിലും നിലനിർത്തിപ്പോരുന്നുണ്ട്. അവയുടെ ലോകത്ത് എത്തിപ്പെടുമ്പോഴാണ് എഴുത്തിൽ സ്വയം മറക്കാനാവുന്ന അവസ്ഥ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം യാഥാർത്ഥ്യ മായിത്തീരുന്നത്.വടക്കൻ കേരളത്തിന്റെ ഫോക് മനസ്സുമായി ഏകാന്തയിലിരുന്ന് ദീർഘനേരം സംസാരിക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം.ആനന്ദത്തിന്റെ ഈയൊരു മഹാസാധ്യത ഞാൻ വളരെ മുമ്പേ കണ്ടെത്തി അതിനെ മാത്രം പിൻപറ്റി പോകാതിരുന്നതിൽ ഇപ്പോൾ ദു:ഖം തോന്നുന്നുണ്ട്.
ഫോക്‌ലോറുമായി പലരും പല തരത്തിലാണ് ബന്ധപ്പെടുന്നത്.ഫോക് കലാകാരന്മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് മുഖ്യമായും ഒരു തൊഴി ലാണ്.വിശ്വാസത്തിന്റെ പിൻബലം കൂടിയുള്ള തൊഴിൽ.ഫോക് ലോർ ഗവേഷകർക്കും വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും അത് പഠനവിഷ യമാണ്.ചിത്ര കാര ന്മാർക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ചിത്രണശൈലികൾക്കുള്ള ഉത്തമ മാതൃകകൾ ലഭിക്കുന്ന ഇടമാണ്.ഒരെഴുത്തുകാരന് ഫോക് ലോർ ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യ സ്തമായി ചരിത്രവും ഐതിഹ്യങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും പ്രാക്തനജീവിത ചിത്രങ്ങളുമെല്ലാം കൂടിച്ചേരുന്ന അസാധാരണമായ അനുഭവമേഖലയാണ്.ഈ വാസ്തവം ഞാൻ ശരിയാം വണ്ണം തിരിച്ചറിയുന്നത് വളരെ വൈകി മാത്രമാ ണ്. .പല കാരണങ്ങളാൽ പ്രാന്തവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരിലൂടെ വെളിപ്പെ ടുന്ന ജീവിതസത്യങ്ങൾക്ക് അസാധാരണമായ സൗന്ദര്യമുണ്ട്.ആ സൗന്ദര്യത്തെ കണ്ടറിഞ്ഞവർക്ക് ആഖ്യാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സകലമാന തന്ത്രങ്ങളും ദാർശനിക നാട്യങ്ങളും പരിഹാസ്യമായേ അനുഭവപ്പെടൂ.
('ചിരപുരതാന വഴിയിൽ ഒരു സഞ്ചാരി ' എന്ന ശീർഷകത്തിൽ അകം മാസികയുടെ ഏപ്രിൽ 2015 ലക്കത്തിൽ വന്ന
ലേഖനത്തിൽ നിന്ന്.)



Saturday, April 11, 2015

പരാതി

നിരൂപകരാരും തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്നത് യുവകവികളുടെ പതിവുപരാതികളിലൊന്നാണ്.തങ്ങൾ എഴുതുന്നത് വളരെയേറെ ആളുകൾ വായിക്കണമെന്നും ചർച്ച ചെയ്യണമെന്നുമൊക്കെയുള്ള അവരുടെ ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികം.പക്ഷേ,ആ ആഗ്രഹം സഫലീകരിച്ചു കിട്ടാൻ വേണ്ടി അവർ നിരൂപകരുടെ ഔദാര്യം കാത്തിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.ഒരു കൃതി വായിച്ച് സ്വന്തമായി അഭിപ്രായം രൂപീകരിച്ച് അത് മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കു വെക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വളരെയേറെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്നത് വാസ്തവമാണ്.പക്ഷേ,ബഹുജനം സാഹിത്യകൃതികളെ പറ്റി അഭിപ്രായം പറയാൻ നിരൂപകരുടെ വിധി കാത്തിരിക്കുന്നവരാണ് എന്നു കരുതുന്നത് വിഡ്ഡിത്തമാണ്. 
അവാർഡുകൾ,പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടികളും സംഘടനകളും നൽകുന്ന പരിഗണന,മാധ്യമങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന പരിചരണം ഇവയൊക്കെ ജനത്തിന്റെ അഭിപ്രായ രൂപീകരണത്തെ സ്വാധീനിച്ചേക്കാം.എന്തായാലും എഴുത്തുകാർ ആ വക കാര്യങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതേയില്ല.പുതുകവിതയ്ക്ക് അനുകൂലമായ ഒരു ഭാവുകത്വം രൂപപ്പെടേണ്ടതുണ്ട് എന്ന ആഗ്രഹം വളരെ ശക്തമാണെങ്കിൽ അതിനു വേണ്ടി കൃത്യമായ ധാരണയോടെ പ്രവർത്തിക്കണം.സ്വന്തം തലമുറയിൽ പെടുന്നവരിൽ തനിക്ക് ശ്രദ്ധേയരായി തോന്നുന്നവരെ കുറിച്ച് ഓരോ യുവകവിക്കും സ്വതന്ത്രമായി എഴുതുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യാം.അതിനു പറ്റുന്ന വാരികകൾക്കും മാസികകൾക്കും സാംസ്‌കാരിക സമ്മേളനങ്ങൾക്കും നാട്ടിൽ പഞ്ഞമൊന്നുമില്ല.ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകൾ വായിക്കുന്ന പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിൽത്തന്നെ ഇടം കിട്ടിയേ മതിയാവൂ എന്ന വാശിയിൽ കാര്യമില്ല.
പുതുകവികളെ കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം മിണ്ടില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചുറച്ചും നിരൂപണത്തിന് പുറപ്പെട്ടാൽ തങ്ങളുടെ വില ഇടിഞ്ഞുപോകുമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചും 'ഞാൻ എന്റെ കവിത എഴുതുന്നു,മറ്റുള്ളവർ എന്തെഴുതിയാലെന്ത് ?'എന്ന നിലപാട് കൈക്കൊണ്ടും കവിതാവിശകലനത്തിന് ആവശ്യമായ കരുക്കൾ നേടുന്നതിൽ തികഞ്ഞ അലംഭാവം പൂണ്ടും വായും പൂട്ടി ഇരിക്കുന്നത് പുതിയ കവിത ബഹുജനശ്രദ്ധയിൽ വരുന്നതിന് തടസ്സമാവുകയേ ഉള്ളൂ.ജനം അങ്ങനെ കവിത വായിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട എന്ന ധാർഷ്ട്യവുമായി നിൽക്കുന്നവരെ പറ്റി പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനില്ല.തങ്ങളെഴുതുന്നതിനെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല,നിരൂപകർ ഗൗനിക്കുന്നില്ല,ആനുകാലികങ്ങളിൽ അവയെ കുറിച്ച് പഠനങ്ങൾ വരുന്നില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള പരാതിപ്പെടൽ അവരുടെ ഭാഗത്തു നിന്നെങ്കിലും ഉണ്ടാവരുതെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു;അത്രമാത്രം.



Friday, April 10, 2015

ഒരു നിശ്ചയം

  ഞാൻ എഴുതിയ രാഷ്ട്രീയകഥകളും കവിതകളും അനാവശ്യമായിപ്പോയി എന്ന തോന്നൽ ഇപ്പോഴും എനിക്കില്ല.ഓരോ സന്ദർഭത്തിൽ എന്നിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടായ  പ്രതികരണങ്ങളാണവ.എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളുടെ ചെയ്തികളിൽ രോഷം പൂണ്ടോ,ദു:ഖിച്ചോ ഇനി ഞാൻ എഴുതാനുള്ള സാധ്യത നന്നേ കുറവാണ്.മലയാളത്തിലെ വായനക്കാരിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നു,എന്താഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ട്.എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും ചേർന്ന് നിലനിർത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയം എന്ന വ്യവഹാരത്തോട്,അത് എത്രമേൽ അധാർമികമായി തീർന്നാലും,അവർക്കുള്ള വിധേയത്വം അചഞ്ചലമായിത്തന്നെ തുടരും.അവരെ ഭയക്കുന്നതു കൊണ്ടല്ല,അവരെ അപ്പാടെ അവഗണിച്ചാൽ മാത്രമേ എന്നിലെ എഴുത്തുകാരനോട് നീതി കാണിക്കാനാവൂ എന്നതുകൊണ്ടാണ് മേലിൽ എന്റെ എഴുത്തിൽ കക്ഷിരാഷ്ട്രീയവ്യവഹാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സംഗതിക്കും ഇടം നൽകരുതെന്ന നിശ്ചയത്തിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നത്.
ഏപ്രിൽ 10,2015

Thursday, April 9, 2015

സ്വതന്ത്ര കൂട്ടായ്മകൾ അത്യാവശ്യം

കൂത്തുപറമ്പിൽ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ ചേർന്ന് 'കൂട്ട് '
 എന്ന പേരിൽ ഒരു കൂട്ടായ്മക്ക് രൂപം നൽകിയിട്ടുണ്ട് ഈയിടെ.അതിനു മുമ്പേ തന്നെ കാസർകോട് ജി.ബി.വൽസൻ മാഷും എം.എ.റഹ് മാനും മറ്റു ചിലരും ചേർ ന്ന് ഒരു             കാസർകോടൻ കൂട്ടായ്മ രൂപീകരിച്ചിരുന്നു.
സാഹിത്യത്തെയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും  മറ്റ് സാമൂഹ്യാനുഭവങ്ങളെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള സ്വതന്ത്രമായ ആശയവിനമിയങ്ങൾ ലക്ഷ്യമാക്കി  തീർത്തും അനൗപചാരികമായി അൽപനേരം കൂടിയിരിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഏതാനും പേർ എല്ലാ നാട്ടിലും ഉണ്ടാവും.തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം സഫലമാക്കുന്നതിനു വേണ്ടി അവർ മുന്നോട്ടിറങ്ങാത്തത് പ്രധാനമായും അതാത് പ്രദേശത്ത് മേൽക്കയ്യുള്ള രാഷ്ട്രീയ കക്ഷിയെ ഭയന്നിട്ടായിരിക്കും.എന്നാൽ  രാഷ്ട്രീയമായ ഗൂഢലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നും മനസ്സിലില്ലെങ്കിൽ ചെറിയ ഒരു സാംസ്‌കാരിക സംഘമായി മാറുന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ അനാവശ്യമാണ്.ഇന്നത്തെ നിലയിൽ സ്വതന്ത്രമായ സാംസ്‌കാരിക കൂട്ടായ്മകൾ കേരളത്തിലെ എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും നിലവിൽ വരുന്നത് വളരെ അത്യാവശ്യമായിരിക്കയാണ്.വ്യക്തികൾ പണവും പദവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യവിചാരങ്ങൾക്ക് പുറത്തു കടക്കാതിരിക്കുകയും അവനവന്റെ ജീവിതവിജയത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള കരുനീക്കങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുകയും രാഷ്ട്രീയം അധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അടവുകൾക്കും നീക്കുപോക്കുകൾക്കും അപ്പുറം കടക്കുന്നത് വിരളമാവുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്ന ബൗദ്ധികവും വൈകാരികവുമായ ഇടുക്കിൽ ഒരു ജനത മുഴുവൻ അകപ്പെട്ടുപോയാൽപ്പിന്നെ പൊതുജീവിതത്തിൽ എവിടെ നിന്നാണ് കാറ്റും വെളിച്ചവും കടന്നുവരിക?
9/4/2015

Wednesday, April 8, 2015

കരുണാകരൻ മാഷ്

തലശ്ശേരിക്കാരുടെ 'കരുണാകരൻ മാഷ് ',ആർട്ടിസ്റ്റ് പി.എസ് കരുണാകരൻ  അന്തരിച്ചു.വാട്ടർ കളറിൽ കരുണാകരൻ മാഷ് ചെയ്ത ലാന്റ് സ്‌കേപ്പ് ചിത്ര ങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവർ ക ണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ കഴിഞ്ഞ നാല് പതി റ്റാണ്ടിലേറെ കാലത്തിനിടയിൽ ചിത്രകലാപ്രവർത്തനങ്ങളുമായി  ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവരിൽ ആരും തന്നെ ഉണ്ടാവില്ല.
ചിത്രകലാ ക്യാമ്പുകളിൽ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ വളരെ അനായാസമെന്നു തോന്നും പടി കരുണാകരൻ മാഷ് ലാന്റ് സെക്‌യ്പ്പ് ചെയ്യുന്നത് പല തവണ കാണാനുള്ള അവസരമുണ്ടാ യിട്ടുണ്ട്.ശാന്ത സ്വഭാവിയായ കരുണാകരൻ മാഷുടെ പെരുമാറ്റം എല്ലായ്‌പ്പോഴും അങ്ങേയറ്റം മാന്യമായിരുന്നു. വളരെ പ്രഗത്ഭനായ അധ്യാപകനായിരുന്നു കരുണാകരൻമാഷെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥിയായി  ഇരി
ക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് വലിയ ഭാഗ്യമാണെന്നും തലശ്ശേരിയിലെയും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെയും പല ചിത്രകാരന്മാരും നേരത്തേ തന്നെ സ്വകാര്യ സംഭാഷണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

8/4/2015

Tuesday, April 7, 2015

സ്വാന്തന സംഗീതം

1980 മുതൽ കൺസൾട്ടന്റ് സൈക്യാട്രിസ്റ്റായി തലശ്ശേരിയിൽ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തു വരുന്ന ഡോ.സി.കെ ഗംഗാധരന് 70 വയസ്സ് തികയുകയാണ്.സപ്തതി ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'സ്വാന്തനസംഗീതം' എന്ന പുസ്തകം ഇന്ന് പ്രകാശനം ചെയ്യുന്നു.കവിതകൾ,ലളിത ഗാനങ്ങൾ,നാടക ഗാനങ്ങൾ,ഗസലുകൾ,ഹൈക്കുകൾ .ഒരു നാടൻ പാട്ട് എന്നിവയുടെ സമാഹാരമാണ് 'സ്വാന്തനസംഗീതം.'
ചികിത്സാരംഗത്തെ തന്റെ അനുഭവങ്ങളും അറിവുകളും രണ്ടുമൂന്ന് കവിതകളിൽ കടന്നുവരുന്നുണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാൽ കവിത,ഗാനം,ഗസൽ തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ധാരണകളെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി സാധാരണ രീതിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടവയാണ് സ്വന്തനസംഗീതത്തിലെ മറ്റ് രചനകളെല്ലം.
ഡോ.ഗംഗാധരൻ ഒരു മനോരോഗചികിത്സകനാണെന്നതു കൊണ്ട് ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ കടന്നു പോവുമ്പോ ൾ സ്വാഭാവികമായും ഉയരുന്ന ആദ്യ ചോദ്യം അദ്ദേഹത്തെപ്പോലൊരാളെ കവിതയിലേക്ക് എത്തിച്ച പ്രേരണകൾ എന്തൊക്കെയാവാം എന്നതു തന്നെ.സംഗീതം,നാടകം തുടങ്ങിയ കലകളുമായി ചെറുപ്പം മുതൽക്കേ ഉണ്ടായ അടുപ്പമാവാം ഡോ.ഗംഗാധരനെ കവിതയെഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.ഒരു മനോരോഗചികിത്സനെന്ന നിലക്ക് അനേകം മനസ്സുകളുടെ ആഴങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചിട്ടും ആ അനുഭവങ്ങളുടെ പിൻബലത്തോടെ വളരെ സങ്കീർണവും ദുരൂഹവുമായ മനോനിലകളുടെയോ ചിന്തകളുടെയൊ ഒന്നും ആവിഷ്‌ക്കാരത്തിന് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.പകരം കവിത,നാടകഗാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചൊക്കെയുള്ള ബഹുജനങ്ങളുടെ സങ്കല്പവുമായി ഇണങ്ങിപ്പോവുന്ന വിധത്തിൽ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.ഈ സമാഹാരത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല രചന ഏറ്റവും ലളിതമായ രചന കൂടിയായ ഒരു നാടൻ പാട്ട് ആണ്.കല്ലിന്റിടുക്കിലെ കുങ്കൻ ഞണ്ടിന്റെ കല്യാണത്തിന് മീനുകളെല്ലാം ഒരുക്കങ്ങളുമായി എത്തിയപ്പോൾ നീർനായക്കൂട്ടം ഇടിച്ചിറങ്ങി മീനുകളെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞ ദുരന്ത സംഭവമാണ് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യം.നന്നായി ആലപിക്കുകയാണെങ്കിൽ ചെറിയ കുട്ടികൾ തൊട്ട് എല്ലാവരും തീർച്ചയായും ഈ പാട്ടിൽ മുഴുകി ഇരിക്കും.
7/4/2015

ഈ നന്ദികേട് തുടരരുത്

തെയ്യംകലാകാരന്മാരുടെ ദുരിതജീവിതത്തെ വളരെ അരികെനിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു ഡെക്യുമെന്ററി സംവിധായകനാണ് വി.കെ.അനിൽകുമാർ.കച്ചവടക്കണ്ണോടെയോ പൊങ്ങച്ചപൂർണമായ ഉത്സാഹത്തോടെയോ അല്ല,തികഞ്ഞ അനുഭാവത്തോടും ആദരവോടും  അധ്വാനസന്നദ്ധതയോടും കൂടിയാണ് അനിൽ തിരക്കഥയും ക്യാമറയുമായി തെയ്യത്തെ സമീപിച്ചത്.അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ 'മേലേരി'യിലും 'ദൈവക്കരു'വിലും കാണാം.
'ജീവിതത്തോട് തോൽക്കുകയാണ് തെയ്യങ്ങൾ' എന്ന അനിൽകുമാറിന്റെ മാതൃഭൂമി(2015,ഏപ്രിൽ 5-11) ലേഖനത്തിൽ ഇക്കാലത്തെ തെയ്യം കലാകാരന്മാർക്ക് ഒരു ഘട്ടം കഴിയുമ്പോൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ശാരീരികാവശതകളെയും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന രോഗങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ഹൃദയസ്പർശിയായ വിവരണമുണ്ട്.തെയ്യം കല ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളുടെ പ്രധാന വശങ്ങൾ അനിൽ തൊട്ടുകാണിക്കുന്നുമുണ്ട്.
വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ പല താൽപര്യങ്ങൾ തെയ്യത്തിന്റെ നിലനിൽപിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.തെയ്യപ്പറമ്പിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരാൾ  എല്ലാ പ്രായക്കാരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെതുമായ ജാതിമതാതീതമായ ഒരു കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമാവുകയാണ്; പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഏതാനും മണിക്കൂറുകളിലേക്കെങ്കിലും.അതിന്റെ ആഹ്ലാദമാണ് തെയ്യപ്പറമ്പ് നൽകുന്ന പ്രാഥമികമായ അനുഭവം. മതാതീതം എന്ന അവസ്ഥ ഇപ്പോൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ് എന്നത് ദു:ഖകരമായ ഒരു വസ്തുതയാണ്.അത് തീർച്ചയായും തെയ്യം എന്ന സാമൂഹ്യാനുഭവത്തിന് മങ്ങലേൽപ്പിക്കും.
ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഹിന്ദു ദൈവങ്ങളുടെ ദർശനം കൊതിച്ചു ചെല്ലുന്ന മനോഭാവത്തോടെയല്ല തികഞ്ഞ ഭക്തന്മാർ പോലും തെയ്യംകാണാൻ  പോവുന്നത്.തെയ്യം നിലനിൽക്കുകയും ഉൽപാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ തലം വേറൊന്നാണ്.
 തെയ്യത്തെ ഭക്തിപുരസ്സരം സമീപിച്ച് അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിന്റെ തിരക്ക് എല്ലാ തെയ്യപ്പറമ്പുകളിലും കാണാമെങ്കിലും ഇക്കാലത്ത് വളരെയേറെ ആളുകൾ തെയ്യത്തെ ഒരു കലാരൂപമായിക്കൂടിയാണ് കാണുന്നത്.അങ്ങനെ മാത്രം കാണുന്നവരും ധാരാളമുണ്ട്അനുഷ്ഠാനകല,തെയ്യംകലാകാരൻ തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങൾക്ക് സർവസമ്മതി വന്നുകഴിഞ്ഞു.ഫോക്‌ലോർ പഠനങ്ങളും സെമിനാറുകളും അച്ചടി/ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളിലെ വാർത്തകളും തെയ്യത്തോടുള്ള മനോഭാവത്തിൽ ഈവിധമൊരു മാറ്റമുണ്ടാവുന്നതിന് കാരണമായിട്ടുണ്ട്.തെയ്യത്തിന് അതുകൊണ്ടുണ്ടായ നഷ്ടത്തെ പറ്റി വിലപിക്കുന്ന പല പണ്ഡിതന്മാരെയും കാണാം. തെയ്യം ഒരു പഠനവസ്തു ആകുന്നതിലും മൊബൈലിൽ നൂറുകണക്കിനാളുകൾ തെയ്യത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിലും തെയ്യം സംബന്ധിച്ച വാർത്തകൾ പത്രങ്ങളിലും ടി വി ചാനലുകളിലും വരുന്നതിലും തെയ്യത്തെ കുറിച്ച് ഡോക്യുമെന്ററികൾ ഉണ്ടാവുന്നതിലും തെറ്റില്ലെന്നു കരുതുന്ന ഒരു സമൂഹം തെയ്യത്തോട് മുമ്പൊരു കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങൾ അതേ അളവിലും തരത്തിലും നിലനിർത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല.
അനിൽകുമാറിന്റെ ലേഖനം ഉന്നയിക്കുന്ന പ്രശ്‌നം മറ്റൊന്നാണ്.എന്ത് താല്പര്യത്തിന്റെ പേരിലായാലും സമൂഹം ആഹ്‌ളാദപൂർവം കൊണ്ടാടുന്ന തെയ്യത്തെ ബഹുജനത്തിനു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കലാകാരന്മാരെ,കോലധാരികളെ അവർക്ക് അവശതകളും ദുരിതങ്ങളും വരുന്ന കാലത്ത് പാടേ അവഗണിക്കുന്നത് കടുത്ത നന്ദികേടാണ്,ക്രൂരതയാണ്.ഈ പ്രശ്‌നത്തിന് തീർച്ചയായും ഉടനടി പരിഹാരമുണ്ടാക്കണം.തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളും സംസ്ഥാന സർക്കാരും താലപര്യമെടുത്താൽ അത് അനായാസമായി സാധിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.മറ്റ് പലതിനും പണം ചെലവഴിക്കുന്ന സർക്കാറിന് പതിനായിരങ്ങൾക്ക് ആനന്ദവും അവരിൽ കുറേ പേർക്കെങ്കിലും ആത്മീയാനുഭൂതികളും പകർന്നേകുന്ന കലാകാരന്മാരുടെ കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തീർച്ചയായും ബാധ്യതയുണ്ട്.
7/4/2015