നീര്‍പ്പോളകള്‍

ഓരോ മനുഷ്യജന്മവും പ്രപഞ്ചമെന്ന നിത്യവിസ്‌മയത്തിനു മുന്നില്‍ എത്ര ചെറുതും നിസ്സാരവും നിരര്‍ത്ഥവുമാണെന്ന അറിവിന്റെ ഭാരത്താല്‍ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും ഞെരിഞ്ഞമരുക-സ്വബോധമുള്ള ഏതൊരു മനുഷ്യജീവിയുടെയും ഏറ്റവും സ്വാഭാവികവും സാന്ദ്രവുമായ മാനസികാനുഭവങ്ങളില്‍ ഒന്നാണത്‌.
ആരോ പറയുന്ന കഥയോ ആരോ കാണുന്ന സ്വപ്‌നമോ ആകാം ഈ ജീവിതം എന്നൊരു വിചാരം ചിന്താശേഷിയുള്ള ഏതൊരാളെയും എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെയായി ആഴത്തില്‍ ബാധിക്കാതെ തരമില്ല.അതിന്റെ ആഘാതം വ്യക്തികളില്‍ പല രീതിയിലാണ്‌ പ്രവര്‍ത്തിക്കുക.ദൈവത്തിന്‌ സമ്പൂര്‍ണമായും സ്വയം സമര്‍പ്പിച്ച്‌ ജീവിതത്തിന്റ പൊരുള്‍ എന്താണോ അത്‌ ആ മഹാശക്തി നിര്‍ണയിച്ചുകൊള്ളട്ടെ എന്ന്‌ ആസ്‌തികന്മാര്‍ക്ക്‌ ആശ്വസിക്കാം.യുക്തിചിന്തയെയും ശാസ്‌ത്രബോധത്തെയും അന്വേഷണ ബുദ്ധിയെയും മാനസികജീവിതത്തിലെ നിര്‍ണായകശക്തികളായി സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക്‌ ജീവിതത്തിന്റെ അനാഥത്വത്തെയും നശ്വരതയെയും അംഗീകരിച്ചു കൊണ്ടു തന്നെ താന്താങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികള്‍ മനസ്സുറപ്പോടെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവാം. അത്തരത്തിലുള്ള ആത്മബലങ്ങളുടെയൊന്നും പിന്തുണയില്ലാത്ത അവിശ്വാസികള്‍ക്കും ഭാവനാജീവികള്‍ക്കും പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ പ്രതിഭാസത്തിന്റെയും പ്രസക്തിയെയും പ്രയോജനത്തെയും പറ്റി കൃത്യമായൊരു ബോധ്യം കൈവരണമെന്ന്‌ ആത്മാവ്‌ കൊണ്ട്‌ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ക്കും പക്ഷേ ജീവിതത്തിന്റെ കഥാത്മകത പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും ആഴമേറിയ ആത്മവേദനയുടെയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും വേദനയെ മറികടക്കുന്ന വിചിത്രമായ മറ്റു ചില വൈകാരികാനുഭവങ്ങ ളുടെയും പ്രഭവകേന്ദ്രം തന്നെയായിരിക്കും.
ആധുനിക കാലത്ത്‌ ഫെര്‍നാണ്‍ഡോ പെസ്സോയുടെയും ഗോര്‍ഗ്‌ ലൂയി ബോര്‍ഹസ്സിന്റെയും രചനകളിലാണ്‌ ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ ഏറ്റവും സാന്ദ്രവും ശക്തവുമായ ആവിഷ്‌ക്കാരങ്ങള്‍ നേടിയിട്ടുള്ളത്‌.ഇറ്റാലോ കാല്‍വിനോ,ഗബ്രിയേല്‍ ഗാര്‍ഷ്യാമാര്‍ക്കേസ്‌,ഹാറുകി മുറാകാമി എന്നിങ്ങനെ ഭൂമിയുടെ വിവിധ കോണുകളിലെ എഴുത്തുകാര്‍ വ്യത്യസ്‌ത രൂപങ്ങളില്‍ ഇതിനെ തങ്ങളുടെ കഥാവസ്‌തുവിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകമാക്കിത്തീര്‍ത്ത്‌ നോവല്‍ രചന നിര്‍വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഘടനയിലും ജീവിതമെന്ന പ്രതിഭാസത്തെ കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ അറിവിലും അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസങ്ങളൊന്നും വരാത്തിടത്തോളം ഈ പ്രമേയത്തിന്‌ കാലഹരണം സംഭവിക്കില്ല.പല ഭാഷകളില്‍ പല മട്ടില്‍ ഇനിയും എത്രയോ വട്ടം ആവര്‍ത്തിക്കാനിരിക്കുന്ന ഈ അനുഭവത്തിന്‌ മലയാളകവിതയില്‍ ലഭിച്ച മനോഹരമായ ആവിഷ്‌ക്കാരമാണ്‌ അരനൂറ്റാണ്ട്‌ മുമ്പ്‌ ഇടശ്ശേരി എഴുതിയ 'നീര്‍പ്പോളകള്‍'.
ജലത്തിലെ പോളകളെന്ന പോലെ ചലം മനുഷ്യന്‌ ശരീരബന്ധം എന്ന്‌ ഇടക്കൊക്കെ ആലോചിച്ചു പോകാത്ത മനസ്സുണ്ടോ? അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വേദാന്ത ചിന്തയുടെ ഫലമാണ്‌ ഈ കവിത` എന്ന്‌ കവി തന്നെ അതിന്‌ മുഖക്കുറിപ്പെഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌.
ഒഴുകുന്ന നദിയിലെ നീര്‍പ്പോളകള്‍ പോലാണ്‌ ജീവിതം.ഓരോ നീര്‍പ്പോളയും കേവലം കഥയാണ്‌.പക്ഷേ,ഒരു ഞൊടിയിടയില്‍ 'നിഖിലാണ്‌ഡപ്രതിബിംബിത'മാവാനും തങ്ങള്‍ മറഞ്ഞതിനുശേഷവും തങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള മധുരസ്‌മരണകള്‍ പ്രകൃതിയില്‍ അവശേഷിപ്പിക്കാനും നീര്‍പ്പോളകള്‍ക്കു കഴിയും.ഒഴുകുന്ന ജലത്തിലെ നീര്‍പ്പോളക്കെന്ന പോലെ മനുഷ്യജീവിതത്തിനും അതിന്റെ പൊരുളിനും ആകാരത്തിലും അര്‍ത്ഥത്തിലും ആവര്‍ത്തനം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുമെന്നതിനാല്‍ ഇവിടെ എല്ലാം ശാശ്വതമാണെന്ന്‌ ഒരാള്‍ക്ക്‌ കരുതാം. അങ്ങനെ 'ഭാവമഭാവത്തിന്നനിഷേധ്യത്തുടര്‍പൊരുളാ'ണെന്ന അറിവില്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യാം.
വേദാന്ത ചിന്ത അത്‌ ആവശ്യപ്പെടുന്നതായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു വരുന്ന ഭാവഗരിമയോടും ധ്വനിസാന്ദ്രതയോടും കൂടി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കവിതയില്‍
കഥയോ,കഥയാണെങ്കിലുമേതും
വ്യഥയില്ലെന്റെ മനസ്സില്‍
എന്ന്‌ ജീവിതത്തിന്റെ കഥാത്മകതയുടെ നേര്‍ക്കുള്ള കവിയുടെ സമീപനം നേര്‍ക്കു നേരെ വെളിവാക്കുന്ന രണ്ട്‌ വരിയുണ്ട്‌.കവിയുടെ വ്യഥയില്ലായ്‌മക്കുള്ള കാരണം മഹാകാഥികനായ ദൈവവും ഒരു കഥമാത്രമാണ്‌ എന്നൊരു വാദം നിലവിലുണ്ടെന്ന അറിവല്ല.താന്‍ ശാശ്വതികത്വത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്‌,മരണത്തിനു ശേഷവും മറ്റു രൂപത്തില്‍ തുടര്‍ന്നും ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന പ്രതിഭാസമാണ്‌ എന്നിങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള വിശ്വാസമാണ്‌.അത്‌ പങ്കുവെക്കാന്‍ തയ്യാറില്ലാത്തവര്‍ക്കും ഈ കവിത നല്‍കുന്ന അനുഭവം അന്യമാവില്ല.കാരണം ആരുടെയും ആത്മാന്വേഷണത്തിന്റെയും പ്രപഞ്ചവിചാരങ്ങളുടെയും കാതലില്‍ തന്നെയാണ്‌ അത്‌ ചെന്നുതൊടുന്നത്‌.
കാവ്യാസ്വാദനം കവിയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രത്യയശാസ്‌ത്രത്തിന്റെയും പൂര്‍ണമായ പങ്കുവെപ്പ്‌ തന്നെ ആയിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.കവിത നല്‍കുന്ന അനുഭവത്തെയും അതിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായ സവിശേഷഭാവത്തെയുമാണ്‌ പലപ്പോഴും നാം നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തുപിടിക്കു ന്നത്‌.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ചെന്നൈ,മെയ്‌ 2013)

തെങ്ങുകളുടെ മണം(വിയര്‍പ്പിന്റെയും)

സാഹിത്യം പ്രത്യേകമായ പഠനവും പരിഗണനയും അംഗീകാരവും അര്‍ഹിക്കുന്ന ഒരു മേഖലയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ കാലത്ത് പദവികൊണ്ടോ അധികാരം കൊണ്ടോ സാമ്പത്തിക നില കൊണ്ടോ മുകള്‍ തട്ടില്‍ കഴിയുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഭാഗ്യവിപര്യയങ്ങളില്‍ നിന്ന് കഥാവസ്തു കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു കവികളുടെയും നാടകകാരന്മാരുടെയുമെല്ലാം പൊതുരീതി. അതാണ് ഏറ്റവും  അഭികാമ്യമെന്ന് അവരും കാവ്യശാസ്ത്രകാരന് മാരും അഭിജാതരായ ആസ്വാദകരും ബലമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.അനേക നൂറ്റാണ്ടു കാലം ഈ നില വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെ തുടര്‍ന്നു.ഉന്നതന്മാരുടെ ജീവിതമേഖലകള്‍ക്കു പുറത്തുള്ള അനുഭവമേഖലകളെ പുരസ്കരിച്ചുള്ളതും ഇന്ന് ഫോക് ലോറിന്റെ ഭാഗമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നതുമായ സാഹിത്യത്തിന് നിത്യജീവിതത്തിലെ സാധാരണ വ്യവഹാരങ്ങളിലൊന്ന് എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞുള്ള പ്രാധാന്യം ആരും കല്പിച്ചിരുന്നില്ല.

നോവല്‍ എന്ന സാഹിത്യരൂപത്തിന്റെ വരവോടെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍ കീഴ്മേല്‍ മറിഞ്ഞത്.പാവങ്ങള്‍,പട്ടിണിക്കാര്‍,തെണ്ടികള്‍,ജീവിതത്തെ വല്ലാപാടും മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവാന്‍ മാത്രമായി കളവ് നടത്തുന്നവര്‍,ഒറ്റപ്പെട്ടവര്‍  അങ്ങനെ അടിത്തട്ടിലുള്ള സകലമാന മനുഷ്യര്‍ക്കും കടന്നുവരാവുന്ന ഒരു സാഹിത്യരൂപമായി നോവല്‍ അതിന്റെ പ്രാരംഭഘട്ടത്തില്‍ തന്നെ സ്വയം നിര്‍വചിച്ചു.നോവലിന്റെ ഈ വര്‍ഗപക്ഷപാതം പഴയ വീര്യത്തോടു കൂടിയല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.പക്ഷേ കഥാപാത്രങ്ങളായി തീരുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്കും അവരുടെ ജീവിത വ്യവഹാരങ്ങള്‍ക്കും ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അസാധാരണത്വം ഉണ്ടാവണമെന്ന നിര്‍ബന്ധം വായനക്കാര്‍ കൈവെടിഞ്ഞിട്ടില്ല.ഒരു കള്ളന്റെയോ,യാചകന്റെയോ,ശരീരം വിറ്റ് ജീവിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെയോ ജീവിതത്തെ നോവലിലേക്ക് കൊണ്ടു വരണമെങ്കില്‍ അത് വായനക്കാര്‍ക്ക് സാധാരണഗതിയില്‍ ഊഹിച്ചെടുക്കാനാവുന്നതിന് അപ്പുറത്തുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു വിങ്ങുന്നതായിരിക്കണം.കാമിക്കാനും കരയാനും സഹതപിക്കാനും ഭയം കൊള്ളാനുമൊക്കെയുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ ശേഷികളെ എത്ര തീക്ഷ്ണമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നു എന്നതാണ് ഒരു നോവലിന് വായനക്കാരില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെയും അടിസ്ഥാനം.കഥാവസ്തുവിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ നോവല്‍ സാധ്യമാക്കിയ മാറ്റത്തിന്റെ സത്ത വായനയുടെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളില്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും തീരെ നിര്‍വീര്യമായി പോവുന്നുണ്ട് എന്നര്‍ത്ഥം.

മനോഹരന്‍ വി.പേരകം എഴുതിയ \'കേറ്റങ്ങളുടെ മൂന്ന് ദശാബ്ദങ്ങള്‍\' എന്ന നോവല്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്റെ മുന്നിലുണ്ട്.തെങ്ങുകയറ്റത്തൊഴിലാളികളായ കണ്ടാരുട്ടി,അനുജന്‍ കുട്ടാപ്പു,രണ്ടു പേരുടെയും ഭാര്യയായ കാളി,അവരുടെ ഏകമകനായ കുട്ടായി എന്നിവരാണ് ഈ നോവലിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍.പണം,പദവി,ലോകപരിചയം എന്നീ കാര്യങ്ങളിലെല്ലാം അങ്ങേയറ്റം ചെറിയവരായ ഈ മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളില്‍ വിസ്മയം ജനിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നും തന്നെയില്ല.എന്നാല്‍ അവരുടെ വേദനകളും ആശങ്കകളും മാനസികത്തകര്‍ച്ചകളുമെല്ലാം നമ്മെ വല്ലാതെ സ്പര്‍ശിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.അതിഭാവുകത്വത്തെ അല്പമായി പോലും ആശ്രയിക്കാതയും ഒട്ടും വളച്ചുകെട്ടില്ലാതെയും ലളിതമായി കഥ പറഞ്ഞു പോകുന്ന രീതിയാണ് നോവലിസ്റ് സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.കഥാപാത്ര ങ്ങളുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള പാവത്തത്തിന് ഇണങ്ങുന്ന പാവം ആഖ്യാനരീതി.എങ്കിലും തെങ്ങുകളുടെയും തെങ്ങുകയറ്റത്തൊഴിലാളികളുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെയും മണം വരുന്നതുപോലെ തോന്നും ഈ നോവലിലെ പല പേജുകളിലൂടെയും കടന്നു പോവുമ്പോള്‍.നോവലിലെ കാലം സമീപഭൂതകാലമാണെങ്കിലും അതിലും പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മനോലോകമാണ് ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കുള്ളത്.അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും അത്തരമൊരു ഭാവാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടാണ് മനോഹരന്‍ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.സമ്പത്തും പദവിയും ഉയര്‍ന്ന വിദ്യാഭ്യാസവുമൊക്കെയാണ് ആളുകളുടെ അനുഭവലോകത്തിന് വൈപുല്യവും വൈചിത്യ്രവും നൂതനത്വവുമെല്ലാം നല്‍കുന്നത്.അടിത്തട്ടിലെ മനുഷ്യരുടെ ലോകം ഇവയൊന്നും അവകാശപ്പെടാനാവാത്തതും അതീവ മന്ദഗതിയില്‍ മാത്രം മുന്നോട്ടു പോവുന്നതുമാണ്.ആ ലോകത്തിന്റെ സത്യസന്ധമായ ആവിഷ്ക്കാരം മനോഹരന്റെ നോവലില്‍ ഉണ്ട്.

മധ്യവര്‍ഗത്തിലും ഉപരിവര്‍ഗത്തിലും പെട്ടവരുടെ ലോകനീരീക്ഷണത്തിന്റെയും അനുഭവ സ്വീകരണത്തിന്റെയും ഘടന സീകരിച്ചു കൊണ്ട് നിലകൊള്ളുന്ന അനുഭൂതിലോകവും ഭാവുകത്വവുമാണ് നമമുടെ വായനാസമൂഹത്തിന് പൊതുവേ ഉള്ളത്.അതിന്റെ പരിമിതികളെ മറികടന്ന് കൃതികളില്‍ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ അവര്‍ സ്വമേധയാ തയ്യാറാവുകയില്ല.നിരൂപകരും അക്കാദമിക് പണ്ഡിതന്മാരും അംഗീകരിക്കുകയും  മാധ്യമലോകം തുടരെത്തുടരെ കൊണ്ടാടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴേ തങ്ങളുടെ സാഹിത്യസങ്കല്പങ്ങളുടെ നിര്‍ബന്ധങ്ങള്‍ക്കു വഴങ്ങാത്ത ഒരു കൃതിയുടെ നേരെ അവര്‍ കണ്ണു തുറക്കുകയുള്ളൂ.സാഹിത്യ പഠനത്തിന്റെയും നിരൂപണത്തിന്റെയും മേഖലയില്‍ അനേകം ഉദാസീനതകളും പൊതുജനത്തിന്റെ പരിഗണനകളില്‍ ബഹുവിധ വൈവിധ്യങ്ങളും സംഭവിച്ചിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് \'കേറ്റങ്ങളുടെ മൂന്ന് ദശാബ്ദങ്ങള്‍\'ക്ക് അങ്ങനെ ഒരാനുകൂല്യം കിട്ടാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്.

കേരളത്തില്‍ പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ട് ജീവിച്ചുപോന്ന പഴയകാലമനുഷ്യര്‍ക്കും അവരുടെ പിന്മുറക്കാര്‍ക്കും തനതായ അനുഭവലോകങ്ങളുണ്ട്.അവയെ  ആധികാരികമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്ന കൃതികളുടെ വായനയിലൂടെയും പഠനത്തിലൂടെയുമാണ് ഈ ദേശത്തെ ജനസംസ്കൃതിയുടെ അന്ത:സത്ത നമ്മുടെ സാഹിത്യഭാവുകത്വത്തിന്റെ നിര്‍മാണത്തില്‍ മുഖ്യപങ്ക് വഹിക്കുന്ന അവസ്ഥ രൂപം കൊള്ളുക.ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്റെതായ ഈ കാലത്തും അത് സംഭവിക്കണം എന്ന് അല്പമായെങ്കിലും ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക്  \'കേറ്റങ്ങളുടെ മൂന്ന് ദശാബ്ദങ്ങളോ\'ട് പ്രത്യേകമായ മമത തോന്നും എന്നു തന്നെ ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ചെന്നൈ,മാര്‍ച് 2013).

ഒരു സംശയം

ദിവാകരന്‍ വിഷ്ണുമംഗലം എന്ന കവിസുഹൃത്ത് മുമ്പൊരിക്കല്‍ പറഞ്ഞു:"എന്താന്നറിയില്ല മാഷേ,ഒരു സ്കൂള്‍ കുഞ്ഞി നല്ലോണം പഠിച്ചിറ്റോ ,പാട്ടുപാടീറ്റോ മറ്റോ സമ്മാനം വാങ്ങുന്നതു കാണുമ്പോ എനക്ക് കരച്ചില് വെരുന്നു.എന്താ അതങ്ങനെ?''ദിവാകരന്റെ സംശയം എന്നെ ഞെട്ടിച്ച ഒന്നായിരുന്നു.കാരണം അതേ സംശയം കുറച്ചുകാലമായി ഉള്ളില്‍ കൊണ്ടു നടക്കയായിരുന്നു ഞാനും.

ഏത് സംശയത്തിനുമെന്ന പോലെ ഇതിനും പല ഉത്തരങ്ങളും സാധ്യമാവുമായിരിക്കും.അവ യിലൊന്ന് ഞാന്‍ എഴുതുന്നതും ആവാം.

സമ്മാനം വാങ്ങുന്ന കുട്ടി ജീവിതം വാസ്തവത്തില്‍ എത്ര ചെറുതാണെന്ന സത്യത്തെ കുറിച്ചുള്ള തീക്ഷ്ണമായൊരു ബോധ്യമാവാം എന്റെയും ദിവാകരന്റെയും ഉള്ളില്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നത്.ഈ അനുഭവം പങ്ക് വെക്കുന്നവരായി വേറെയും എത്രയോ പേരുണ്ടാവാം.ഏത് നിമിഷവും ഇല്ലാതായിത്തീരാവുന്ന ഒരു  ജീവിതത്തിനകത്തു നിന്നാണല്ലോ ഏത് ചെറിയ കുട്ടിയും മുതിര്‍ന്ന മനുഷ്യനുമെല്ലാം വിജയം കൊണ്ടാടുന്നത്.ഇങ്ങനെ എത്ര കോടി മനുഷ്യര്‍ എന്തെല്ലാം വിജയമാഘോഷിച്ച് ഈ ഭൂമുഖത്തു നിന്നുപോയി'ഞാന്‍ ഞാന്‍ എന്നഹങ്കരിച്ച എത്രയെത്ര രാജാക്ക•ാര്‍!'എത്രയെത്ര പരീക്ഷണങ്ങള്‍,എന്തെല്ലാം പകപോക്കലുകള്‍,തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍,തര്‍ ക്കങ്ങള്‍,കലഹങ്ങള്‍,ചെറുതും വലുതുമായ യുദ്ധങ്ങള്‍. എല്ലാം മറ്റൊരു കോണില്‍ നിന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ എത്ര നിസ്സാരമാണ്,എത്ര നിരര്‍ത്ഥമാണ്.

കാര്യങ്ങളെ ഈ വിധത്തില്‍ നോക്കിക്കാണുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും അത്ര നല്ല സംഗതിയല്ല.ലോക ത്തിന്റെയും വ്യക്തിജീവിതത്തിന്റെയും മുന്നോട്ടുള്ള പോക്കിന് താല്‍ക്കാലികതകളെ ഗൌരവ മായെടുക്കുകയും അവയില്‍ മനുഷ്യപ്രജ്ഞയുടെ എല്ലാ തരത്തിലുള്ള ഊര്‍ജ്ജവും പ്രയോഗി ക്കുകയും വേണം.അതേ സമയം ചില നിമിഷങ്ങളിലെങ്കിലും ഭൂമി എത്ര ചെറുതാണെന്നും മനുഷ്യന്‍ എത്ര നിസ്സാരനാണെന്നുമൊക്ക ആലോചിക്കുന്നത് നല്ലതു തന്നെയാണ്.നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികള്‍ക്കും, കവിതയെഴുത്തിനും പ്രണയത്തിനും പോലും,അത് അസാധാരണമായ ചില ആഴങ്ങളും ഉയരങ്ങളും സമ്മാനിക്കും.പ്രത്യേകമായി എവിടെ നിന്നെങ്കിലും പഠിച്ചെടുക്കാതെ സഹജാവബോധം കൊണ്ടു തന്നെ ഈ വാസ്തവത്തെ ആത്മാവില്‍ കുടിയിരുത്തിയവരാണ് ലോകത്തിലെ എല്ലാ വലിയ എഴുത്തുകാരും കലാകാര•ാരും.മരണത്തെ സ്വീകരിക്കാന്‍ മനുഷ്യരെ പ്രാപ്തരാക്കുകയാണ് താന്‍ തന്റെ സിനിമകള്‍ കൊണ്ട് ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത് എന്ന് താര്‍കോവ്സ്കി ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. 

ഇനി,ഇതിന്റെ മറുവശം കൂടി നാം കാണേണ്ടതുണ്ട്.ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റെടുത്താല്‍ ഏത് ജീവിതവും,എത്ര ആയുര്‍ദൈര്‍ഘ്യം ലഭിക്കുന്ന ജീവിതവും, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എത്രയോ ചെറുതാണെങ്കിലും മനുഷ്യജീവിതം എന്ന പ്രതിഭാസത്തെ ഒന്നിച്ചെടുത്താല്‍ തീര്‍ച്ചയായും അതിനൊരു വലുപ്പമുണ്ട്.ഓരോ മനുഷ്യനും ഈ ഭൂമിയില്‍ ചെയ്തുവെക്കുന്ന നല്ലതും ചീത്തയുമായ കാര്യങ്ങളുടെ ഫലം തലമുറകള്‍ പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്.ഓരോ തലമുറയുടെയും അധ്വാനത്തിന്റെയും അന്വേഷണത്തിന്റെയും ഫലങ്ങള്‍ തൊട്ടടുത്ത തലമുറയുടെ ജീവിതത്തെ അല്പമെങ്കിലും മെച്ചപ്പെട്ടതാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.ചൂഷണവും അടിച്ചമര്‍ത്തലും ഹിംസയുടെ മറ്റ് രൂപങ്ങളും ഇല്ലാതാവുന്നില്ലെങ്കിലും,സ്നേഹത്തിന്റെ പഴയ ഇടങ്ങളും ആവിഷ്ക്കാരശൈലികളും 

അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പരസ്പരധാരണയുടെയും സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്യ്രത്തിന്റെയും പുതിയ വഴികള്‍ രൂപപ്പെട്ടുവന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുണ്ട്.ആ ഒരു ബോധ്യത്തിലേക്കുണരുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ആഹ്ളാദിക്കാന്‍ തന്നെയാണ് കൂടുതല്‍ വകയുള്ളത്.

ഇപ്പോള്‍, വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ വരികള്‍ ഓര്‍മയിലെത്തുന്നു:

ആകയാലൊറ്റയൊറ്റയായ്ക്കാണു-

മാകുലികളെപ്പാടിടും വീണേ

നീ കുതുകമൊടാലപിച്ചാലു-

മേകജീവിതാനശ്വരഗാനം.

(കന്നിക്കൊയ്ത്ത്)

സമ്മാനം വാങ്ങുന്ന ഒരു സ്കൂള്‍ കുഞ്ഞിയെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്കും ദിവാകരനും മറ്റെത്രയോ പേര്‍ക്കും ഉണ്ടാകുന്ന കണ്ണുനീര്‍ ആനന്ദാശ്രു കൂടിയാകാം.ആഹ്ളാദിക്കുന്ന ആ കുട്ടി ജീവിക്കുന്ന ലോകത്തില്‍ നമ്മളും ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നു എന്ന ആഹ്ളാദത്തില്‍ നിന്നുണ്ടാവുന്ന കണ്ണുനീര്‍.

(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,നവംബര്‍ 2012 )

'പാവങ്ങള്‍' പിന്നെയും വായിച്ചപ്പോള്‍

'പാവങ്ങള്‍' ആദ്യം വായിച്ചത് പത്തുനാല്പത്തഞ്ച് കൊല്ലം മുമ്പാണ്.മൂന്ന് ദിവസം ഏതാണ്ട് മുഴുവനായിത്തന്നെ മിനക്കെട്ടിരുന്ന് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി അത് വായിച്ചുതീര്‍ക്കുന്നതിനിടയില്‍ പല വട്ടം കണ്ണുനനഞ്ഞു,നെഞ്ഞ് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.'ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ നോവല്‍' എന്ന ടോള്‍സ്റോയിയുടെ വാഴ്ത്ത് എത്രയോ ശരിയാണ്.'പാവങ്ങള്‍' താരതമ്യം സാധ്യമല്ലാത്ത വിധം മഹത്തായ ഒരു സാഹിത്യകൃതിയാണ്.
മനുഷ്യപ്രകൃതത്തിന്റെ പല സാധ്യതകളെ ഗംഭീരമായി ഉദാഹരിക്കുന്ന അസാധാരണ കഥാപാത്രങ്ങള്‍,19 ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഫ്രഞ്ച് ജീവിതത്തിന്റെ പല തലങ്ങളെ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും സ്പര്‍ശിക്കുന്ന കഥാവസ്തുവും ആഖ്യാനവും,മനുഷ്യജീവികളെ നാനാതരം തിന്മന്കളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന സാമൂഹ്യസാഹചര്യങ്ങളുടെ വിശദചിത്രീകരണ ത്തിനൊപ്പം നന്മ
യുടെ പ്രകാശഭരിതമായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കാണിക്കാനുള്ള വൈഭവം,ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാ മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളെയും ഏറ്റവും മൌലികവും നൂതനവുമായ ആശയങ്ങളുമായി ഏറ്റവും സര്‍ഗാത്മകമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ഔത്സുക്യം ഇങ്ങനെ എടുത്തു പറയാവുന്ന പല ഗുണങ്ങളുണ്ട് പാവങ്ങള്‍ക്ക്.അവ ഓരോന്നും ലോകത്തിലെ പല ഭാഷകളിലെ നിരൂപകരും സാഹിത്യവിദ്യാര്‍ത്ഥികളും പല വട്ടം വിശദമായി പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.ഈ ചെറുകുറിപ്പ് അത്തരത്തിലുള്ള അന്വേഷണം ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന ഒന്നല്ല.
'പാവങ്ങളു'ടെ പുതിയ വായന രണ്ടു മൂന്ന് പുതിയ ആലോചനകളില്‍ എന്നെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചു.അവ സംഗ്രഹിക്കാനേ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുള്ളൂ.
ഒന്ന്:
ഇതു പോലൊരു സാഹിത്യകൃതി അതിന്റെ പൂര്‍ണരൂപത്തില്‍ത്തന്നെ വായിക്കാനുള്ള പ്രേരണ പുതിയ തലമുറയില്‍ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമം നമ്മുടെ സാഹിത്യസാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് എന്തുകൊണ്ടുണ്ടാവുന്നില്ല.അങ്ങനെയൊന്ന് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട് എന്ന കാര്യം പല ദശകങ്ങളായി നമ്മുടെ ഓര്‍മയില്‍ നിന്ന് അകന്നുപോയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
രണ്ട് : 1925 ല്‍ തന്നെ പാവങ്ങളുടെ പരിഭാഷ മലയാളത്തിലെത്തി.ഇതിഹാസങ്ങളെ സമീപിക്കുന്ന അതേ ആദരവോടെ അക്കാലത്തെ പ്രബുദ്ധരായ വായനക്കാര്‍ ഈ കൃതിയെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.പക്ഷേ,പാവങ്ങളെപ്പോലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ ജീവിതത്തെ അതിന്റെ സമഗ്രതയില്‍ വിശദാംശങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സമൃദ്ധമായ രീതിയില്‍ സമീപിക്കുന്ന കൃതികള്‍ മലയാളത്തില്‍ ഉണ്ടായില്ല.ഉറൂബിന്റെ 'സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരു'മാണ് പാവങ്ങളുടെ ആഖ്യാനരീതിയോട് ചെറിയ അളവിലെങ്കിലും ചാര്‍ച്ച പുലര്‍ത്തുന്നതായി പറയാവുന്ന ഒരു കൃതി.വലിയ പ്രമേയങ്ങളും ഇതിവൃത്തങ്ങള്‍ തന്നെയും കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് പുറത്ത് സാമൂഹ്യയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ പല തലങ്ങളിലേക്ക് വളരാതെ പോവുന്ന അവസ്ഥയുണ്ട് മലയാളത്തില്‍.ആത്മാനുരാഗം താരതമ്യേന വളരെ കൂടുതലുള്ള ഒരു ജനത തന്നെയാണ് നമ്മള്‍.മലയാളിയുടെ പ്രകൃതത്തിന്റെ അഞ്ച് അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളായി കേസരി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചവയില്‍ ക്ഷണിക വികാരപാരമ്യവും നേരിയ വിഷാദാത്മകതയുമാണ് ഏറ്റവും പ്രബലമെന്നു തോന്നുന്നു.അവ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ജനതയ്ക്ക് ചരിത്രത്തെ അനായാസമായി കൂടെ കൊണ്ടുപോവുന്ന ആഖ്യാനം അത്ര എളുപ്പമാവില്ല. എന്തായാലും നമ്മുടെ ജീവിതധാരണകളിലും സാഹിത്യസങ്കല്പങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയത്തോടുള്ള സമീപനങ്ങളിലുമെല്ലാം വളരെയേറെ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നുകഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.'പാവങ്ങളു'ടെ ജനുസ്സില്‍ പെട്ട നോവലുകള്‍ക്ക് അനുകൂലമായ ധൈഷണികവും വൈകാരികവുമായ പശ്ചാത്തലം സമൂഹത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കാനാവും വിധം കേരളത്തിന്റെ പൊതുബോധം സജീവമായിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്.
മൂന്ന്: 'പാവങ്ങളു'ടെ സംസ്കാരം നമ്മുടെ എഴുത്തിലും ചിന്തയിലുമെല്ലാം നേരത്തേ തന്നെ സ്വാംശീകരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍,ആദ്യമായി ഭാഷയില്‍ എത്തിയ കാലത്ത് അതിനു ലഭിച്ച സ്വീകാര്യതക്ക് പിന്നീടുള്ള ദശകങ്ങളില്‍  തുടര്‍ച്ച ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, നമ്മുടെ സാഹിത്യവും സംസ്കാരവും രാഷ്ട്രീയവുമെല്ലാം ഇന്നു നാം കാണുന്നതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ വ്യത്യസ്തവും ഉന്നതവുമായ തലങ്ങളില്‍ എത്തിപ്പെടുമായായിരുന്നു.'പാവങ്ങ'ളെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിന്റെ ഓരത്തു മാത്രം നിര്‍ത്തുകയോ അതിനെ കുറിച്ച് തികച്ചും അജ്ഞരായിരിക്കുകയോ ചെയ്തതു വഴി കേരള സമൂഹത്തിന് ഉണ്ടായ സാംസ്കാരിക നഷ്ടം അതിഭീമമാണ്.അതിന്റെ ദുരന്ത ഫലങ്ങള്‍ കേരള ജനത ഇതിനകം വേണ്ടുവോളം അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
പലതും നമുക്ക് വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും പലതിനെ കുറിച്ചും വീണ്ടുവിചാരങ്ങള്‍ ആവശ്യമാണെന്നും ഉള്ള തിരിച്ചറിവില്‍ നാം എത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയം തികച്ചും മാനവികമാകണം,പാര്‍ട്ടികളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം അങ്ങേയറ്റം ജനാധിപത്യപരമാവണം,നേതാക്കള്‍ക്ക് ബുദ്ധിയും വിവേകവും വായനാശീലവും വേണം,നമ്മെ  വിപണിക്കുവേണ്ടി പാകപ്പെടുത്തുന്ന ദല്ലാള്‍മാരാവരുത് അവര്‍ എന്നൊക്കെ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചുപോവുന്ന ഒരു ചരിത്രസന്ധി യിലാണ് നാം എത്തിച്ചേര്‍ന്നിട്ടുള്ളത്.'പാവങ്ങളു'ടെ വായനയും പുനര്‍വായനയുമെല്ലാം കേരളസമൂഹത്തിന്റെ വലിയൊരു വൈകാരികാവശ്യമാണിന്ന്.1862 ല്‍ പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ഈ കൃതിക്ക് 150 വയസ്സു തികയുമ്പോള്‍ വായനയിലൂടെയും ചര്‍ച്ചകളിലൂടെയും അനുബന്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂടെയുമെല്ലാം വിശ്വവിഖ്യാതമായ ഈ വിശുദ്ധ കൃതിയെ കൊണ്ടാടുക എന്നത് നമ്മുടെ കടമ കൂടിയാണ്.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ചെന്നൈ,ഒക്ടോബര്‍ 2012)

വെന്ത മണ്ണില്‍

ജനങ്ങളോട് ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കാത്ത എഴുത്തുകാര്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് അറുപഴഞ്ചന്മാരായിത്തീരുന്ന സവിശേഷമായൊരു ഭാവുകത്വാവസ്ഥ മലയാളത്തില്‍ നിലവില്‍ വന്നിരിക്കുന്നു.ഒരുപക്ഷേ വളരെ താത്കാലികം മാത്രമായിരിക്കാം ഈ മാറ്റം.അരാഷ്ട്രീയതയും യാഥാസ്ഥിതികത്വവും മേല്‍ക്കൈ നേടുന്ന പതിവുരീതി വൈകാതെ മടങ്ങി വന്നേക്കാം.
എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍  പൊതുജനം പ്രത്യേകമായ പരിഗണന നല്‍കും.അവരുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ വിശ്വാസ്യത കല്പിക്കും.തങ്ങളെ ആകമാനം പിടിച്ചു കുലുക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുണ്ടാവുമ്പോള്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാരെയോ  മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരെയോ ഒരു പരിധിയിലധികം അവര്‍ വിശ്വാസത്തിലെടുക്കില്ല.എഴുത്തുകാര്‍ എന്തു പറയുന്നു എന്നറിയാനാണ് അപ്പോള്‍ അവര്‍ കൂടുതല്‍ ഔത്സുക്യം കാണിക്കുക.ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും ലോകത്തെ താന്താങ്ങളിലേക്ക് വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും സ്വന്തം നേട്ടങ്ങളെ ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ടു മാത്രം പൊതുപ്രശ്നങ്ങളില്‍ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എഴുത്തുകാരോടും ചിന്തകന് മാരോടും വായനക്കാര്‍ക്ക് പുച്ഛം തോന്നും.ഇക്കൂട്ടരൊക്കെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തങ്ങളെക്കാള്‍ വളരെ കുറഞ്ഞ ബോധനിലവാരമുള്ളവരാണെന്ന് അവര്‍ മനസ്സിലാക്കും.ടി.പി.ചന്ദ്രശേഖരന്‍ വധത്തിനെതിരെ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുകയോ  തെളിവുകള്‍ വരട്ടെ,മുന്‍കൂട്ടി കുറ്റവാളികളെ പ്രഖ്യാപിക്കരുത്,മാധ്യമങ്ങള്‍ വിധി പ്രസ്താവിക്കരുത് എന്നിങ്ങനെയൊക്കെ കൊലപാതകികള്‍ക്ക് സഹായകമാവും  വിധത്തില്‍ ന്യായവാദങ്ങള്‍ നിരത്തുകകയോ ചെയ്ത മുഴുവനാളുകളുടെയും കാര്യത്തില്‍ ഇത് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.താല്‍ക്കാലികമായി ജനങ്ങളുടെ പുച്ഛത്തിന് ഇരയായി  എന്ന ദുരനുഭവം മാത്രമല്ല ഇവര്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കുന്നത്.മെയ് 4നുശേഷമുള്ള ഒന്നു രണ്ടാഴ്ചക്കാലം കൊണ്ട് മലയാളി അതിനു മുമ്പേ തന്നെ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ധൈഷണികതയുടെയും സാഹിത്യഭാവുകത്വത്തിന്റെയും നിലവാരത്തില്‍ നിന്ന് ഈ മഹാമതികള്‍  ദശകങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഇനി അവരെ അങ്ങനെ മാത്രമേ കാണാനാവുകയുള്ളൂ.തങ്ങളെ അഗാധമായി വേദനിപ്പിച്ച ഒരു സംഭവം സാഹിത്യകാരനായ ഒരാളെ അല്പവും ബാധിക്കുന്നില്ല എന്നു കാണുമ്പോള്‍ അയാളുടെ ബൌദ്ധികനിലവാരത്തെയും ഭാവുകത്വത്തെയും സംവേദനശേഷിയെയുമെല്ലാം ജനങ്ങള്‍ സംശയിച്ചുപോവുക സ്വാഭാവികം മാത്രമാണ്.അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരിക്കാന്‍ മാത്രം വൈകാരിക രക്തക്ഷയവും മരവിപ്പും ബാധിച്ചവരല്ല കേരളത്തിലെ സാധാരണ മനുഷ്യര്‍.
നിര്‍ണായക സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ജനഹൃദയങ്ങളോടൊപ്പം സ്പന്ദിക്കാന്‍ കഴിയാതിരിക്കുക എന്നത് ആരുടെ കാര്യത്തിലായാലും അപാരമായ കഴിവുകേട് തന്നെയാണ്.നമ്മുടെ പ്രശസ്തരായ ചില എഴുത്തുകാരിലും ബുദ്ധിജീവികളിലും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളിലും ഈ കഴിവുകേട് ഭയാനകമായ അളവിലുണ്ടെന്ന് കൃത്യമായി ബോധ്യപ്പെട്ടത് ടി.പി.ചന്ദ്രശേഖരന്‍ വധത്തെ തുടര്‍ന്നാണ്.കേരളത്തില്‍ കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്ന് ദശകക്കാലത്തിനിടയില്‍ നടന്ന മറ്റ് രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമാണ് ചന്ദ്രശേഖരന്‍ വധം എന്ന് ജനങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് മാധ്യമങ്ങളോ മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടിക്കാരല്ലാത്ത മറ്റ് രാഷ്ട്രീയക്കാരോ അവരെ അങ്ങനെ ധരിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണെന്ന് വിധിക്കുന്നത് പമ്പരവിഡ്ഡിത്തമാണ്.പണവും സ്വത്തും സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടാനും അധികാരം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുമുള്ള വഞ്ചനാത്മകമായ പണിയാണ് രാഷ്ട്രീയമെന്ന് സ്വജീവിതം കൊണ്ട് തെളിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരാണ് രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളില്‍ നല്ലൊരു ശതമാനവും.അവശേഷിക്കുന്ന ശുദ്ധന്മാരാണെങ്കില്‍ ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തില്‍ ഒട്ടും സ്വാഭാവികതയും ആര്‍ജ്ജവവും പുലര്‍ത്താന്‍ കഴിയാത്ത വിധത്തില്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഔപചാരികപ്രവൃത്തികളുടെ യാന്ത്രികതയ്ക്കുള്ളിലാണ്.ടി.പി.ചന്ദ്രശേഖരന്‍ ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തനായ ഒരാളാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലെങ്കിലും നേരില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള ആര്‍ക്കും ബോധ്യപ്പെടുമായിരുന്നു.ആര്‍.എം.പിയിലെ തന്റെ പല സഹപ്രവര്‍ത്തകരെയും ആക്രമിച്ച് പ്രകോപനം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടും ചന്ദ്രശേഖരന്‍ തിരിച്ചടിയുടെ വഴിയിലേക്ക് അണികളെ നയിച്ചില്ല.തികച്ചും ജനാധിപത്യപരമായ രീതിയില്‍ രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തി ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവരില്‍ ഒരാളായി അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു.അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെ ഒരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ ആക്രമിച്ച് അതിനിഷ്ഠൂരമായ രീതിയില്‍ കൊലപ്പെടുത്തിയതില്‍ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടായ വേദനയും രോഷവുമാണ് വടക്കന്‍ കേരളത്തിലെ ജനമനസ്സില്‍ നിന്ന് അണപൊട്ടിയൊഴുകിയത്.കേരളത്തിന്റെ ഇതരഭാഗങ്ങളിലെ സാധാരണമനുഷ്യരും ആ വികാരങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു.
ചന്ദ്രശേഖരന്‍ വധം കേരളത്തിന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ചുതന്നെ വലിയ ആശങ്കകളുണര്‍ത്തുന്ന ഒരു സംഭവമാണ്.അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്യ്രവും മറ്റ് ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങളും പൂര്‍ണമായും ചവിട്ടി മെതിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ചരിത്രഘട്ടത്തിലൂടെ വളരെ വൈകാതെ കേരളജനതയ്ക്ക് കടന്നുപോവേണ്ടി വരുമോ?ഫാഷിസം പൊതുജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും അഴിഞ്ഞാടുമോ?വിധേയത്വം ശീലമാക്കിയ വിഡ്ഡികളും സ്ഥാനമോഹികളുമായ ഒരു പറ്റം ആളുകള്‍ നമ്മുടെ സാംസ്കാരികരംഗം പൂര്‍ണമായും കയ്യടക്കുമോ? എല്ലാ രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളിലെയും മാഫിയാസംഘങ്ങള്‍ ഐക്യപ്പെട്ട് രാഷ്ട്രീയരംഗത്ത് നീതിബോധത്തിന്റെ വെളിച്ചം അപ്പാടെ തല്ലിക്കെടുത്തുമോ? ഭയവും ഉല്‍ക്കണ്ഠയും വളര്‍ത്തുന്ന ഇങ്ങനെയുള്ള അനേകം ചോദ്യങ്ങള്‍ 2012 മെയ് 4ാം തിയ്യതി രാത്രി മുതല്‍ ഇന്നാട്ടിലെ ജനലക്ഷങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാനാവാതെ തങ്ങളുടെ അല്പത്വത്തിലും അഹന്തയിലും രാഷ്ട്രീയ യജമാനന് മാരോടുള്ള വിധേയത്വത്തിലും ആണ്ടുമുങ്ങി നിശ്ശബ്ദരായിക്കിടന്ന എഴുത്തുകാര്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടിയായി പലതും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചിരിക്കാം.പക്ഷേ,സ്വന്തം മന:സാക്ഷിയുടെ പിറുപിറുപ്പുകള്‍ ഇപ്പോഴും അവരുടെ സ്വാസ്ഥ്യം കെടുത്തുന്നുണ്ടാവും.എ ഴുത്തുകാരെന്ന നിലയിലുള്ള തങ്ങളുടെ അഭിമാനത്തിന്റെ അന്ത:സാരശൂന്യതയയെ കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യത്തിലേക്ക് ഉണരുന്നതില്‍ നിന്ന് സ്വയം തടഞ്ഞുനിര്‍ത്താനാവാതെ അവര്‍ കുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവും.
എഴുത്തുകാരനോ എഴുത്തുകാരിയോ ആവാന്‍ വേണ്ടി എഴുതുന്നതിനു പകരം അവനവനെയും ലോകത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാനും സംശയങ്ങള്‍ ഉന്നയിക്കാനും ആധികളും ആശങ്കകളും രോഷവും പ്രതിഷേധവും ആഹ്ളാദവുമെല്ലാം ആവിഷ്ക്കരിക്കാനും മാത്രമായി എഴുതുക എന്ന നിലപാടിലെത്തുമ്പോഴേ ഒരാളുടെ എഴുത്ത് എഴുത്താവുന്നുള്ളൂ.അപ്പോഴേ അത് ലോകത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പ്രസക്തമാവുന്നുള്ളൂ.മുതിര്‍ന്ന എഴുത്തുകാരുടെ ഭൃത്യന്മാ രും സേവകന്മാ രും ഉപജാപപങ്കാളികളുമൊക്കെ ആയിത്തീര്‍ന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം പാതകങ്ങള്‍ക്കൊന്നും പുറപ്പെടാതെ തന്നെ എഴുത്തിന്റെ മാനേജ്മെന്റ് തന്ത്രങ്ങള്‍ പരിശീലിക്കാന്‍ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തോ  തങ്ങളുടെ സര്‍ഗാത്മക ജീവിതം പാഴാക്കിക്കളയുന്ന യുവ എഴുത്തുകാര്‍ ഈയൊരറിവിലേക്കാണ് ഉണരേണ്ടത്.അപ്പോഴേ അവര്‍ എഴുത്തുകാരാവൂ.സോമന്‍ കടലൂരിന്റെ 'വെന്ത മണ്ണില്‍' എന്ന കവിത അവരുടെ മാത്രമല്ല ഏറ്റവും പുതിയ എല്ലാ എഴുത്തുകാരുടെയും(പഴയവര്‍ ഇനി ഇത് വായിച്ചിട്ട് ഫലമില്ല)ശ്രദ്ധാപൂര്‍ണമായ വായന ഉദ്ദേശിച്ച് ഉദ്ധരിച്ച് ചേര്‍ത്ത് ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കാം.
"കവികളേ
നിങ്ങളുടെ കൂടാരത്തില്‍ നിന്ന്
എന്നെ ചവിട്ടിപ്പുറത്താക്കണേ...
ചിത്രകാരന്മാരേ നിങ്ങളുടെ സത്രത്തില്‍ നിന്ന്
എന്നെ വലിച്ച് പുറത്തിടണേ...
ആയിരം പൊയ്ക്കാലുകളില്‍
ആകാശവേദിയില്‍
ആരവങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍
നിങ്ങളാദരിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍
രണ്ടുകാലില്‍
പച്ചമണ്ണില്‍
വെന്തുനടക്കാന്‍
എന്നെയനുവദിക്കണേ...'
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക(ചെന്നൈ),ജൂണ്‍ 2012)

വായനയിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം

എഴുതുന്നയാളുടെ സര്‍ഗാത്മകാവിഷ്ക്കാരമായി എഴുത്ത് നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. വായനക്കാരന്റെ സര്‍ഗാത്മകതയ്ക്ക് അങ്ങനെ വല്ല തെളിവുമുണ്ടോ?എഴുതുന്നയാള്‍ക്ക് പ്രശസ്തിയും പ്രതിഫലവും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്.വായിക്കുന്നവര്‍ക്കോ?എന്തും പ്രത്യക്ഷമായ പ്രയോജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മാത്രം മനസ്സിലാക്കപ്പെടുകയും വിലമതിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സാമൂഹ്യാവസ്ഥയില്‍ 'എന്തിന് വെറുതെ വായിച്ച് നേരം കളയുന്നു?'എന്ന ചോദ്യം വളരെ സ്വാഭാവികമാണ്.ഈ ചോദ്യം ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവര്‍ക്ക് നേരില്‍ കാണാനാവാത്ത         തും ഏത് വിശദീകരണത്തിനു ശേഷവും ബോധ്യം വരാനിടയില്ലാത്തതുമായ പ്രയോജനമാണ് വായനയ്ക്കുള്ളത്.
ചെറുപ്പം മുതല്‍ക്കേ പുസ്തകവായന ആരംഭിക്കുകയും ഇപ്പോഴും ആദ്യകാലത്തെ ആവേശത്തോടെ തന്നെ അത് തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ഞാന്‍ 'എന്തിന് വായിക്കുന്നു?'എന്ന ചോദ്യം എന്നോടു തന്നെ ഇതേ വരെ ഗൌരവമായി ചോദിച്ചിട്ടില്ല.ചില കാര്യങ്ങള്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാതെയും ഉത്തരങ്ങള്‍ തിരയാതെയും നമുക്ക് സ്വയമായിത്തന്നെ ബോധ്യം വരാറുണ്ട്.വായനയുടെ ആവശ്യകതഎന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്തരമൊരു സംഗതിയാണ്.
വളരെ സ്വതന്ത്രമായി നിര്‍വഹിക്കപ്പെടേണ്ടുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ് വായന.മുന്‍ധാരണകളും ശാഠ്യങ്ങളും മനസ്സില്‍ മറ തീര്‍ക്കാത്ത അവസ്ഥയില്‍ മാത്രമേ വായനക്കാര്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്യ്രബോധത്തോടെ കൃതിയിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാനാവൂ.ശിശുതുല്യമായ നിഷ്ക്കളങ്കതയോടെ വേണം വായന നിര്‍വഹിക്കാന്‍ എന്ന് പറയുകയല്ല.മറിച്ച് പല തെറ്റിദ്ധാരണകളിലും വീണുപോകാതെ സ്വയം രക്ഷിക്കാനുള്ള കരുതല്‍ കൂടി ഉണ്ടായാലേ വായന സ്വതന്ത്രമാകൂ എന്നതാണ് സത്യം.
സാഹിതീയ ഭാവുകത്വത്തിന്റെ പൊതുപരിസരവും എഴുത്തുകാരുടെ ചിഹ്നമൂല്യവും വളരെ സംശുദ്ധവും നിഷ്പക്ഷവും നീതിപൂര്‍വകവുമായ രീതിയില്‍ താനേ രൂപം കൊള്ളുന്നവയല്ല.സാഹിത്യത്തില്‍ എല്ലാ കാലത്തും പല ശക്തികേന്ദ്രങ്ങളും അധികാരസ്ഥാപനങ്ങളും നിലനിന്നിട്ടുണ്ട്.സൌന്ദര്യസങ്കല്പങ്ങളുടെ നിര്‍മാണം മുതല്‍ എഴുത്തിന്റെ മൂല്യനിര്‍ണയവും എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് ലഭിക്കേണ്ടുന്ന സാമൂഹ്യാംഗീകാരവും വരെയുള്ള കാര്യങ്ങളിലെല്ലാം അവ ഇടപെടാറുമുണ്ട്.ഓരോ കാലത്തെയും മികച്ച എഴുത്തുകാര്‍ ഇതിനെയെല്ലാം മറികടന്ന് മികച്ച വായനക്കാരുമായി ആത്മബന്ധം സ്ഥാപിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന വായനക്കാര്‍ക്കും തങ്ങളുടെ ഭാവുകത്വത്തെ കുറിച്ചും മൂല്യനിര്‍ണയനത്തെ കുറിച്ചും വലിയ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടാവാറില്ല.ഒരു കൃതിയെ കുറിച്ച് അഭിപ്രായം രൂപീകരിക്കാനുള്ള തങ്ങളുടെ അര്‍ഹതയെക്കുറിച്ചു തന്നെ അവര്‍ പലപ്പോഴും സംശയാലുക്കളായിരിക്കും.വായനയെ കുറിച്ചുള്ള ആശയങ്ങള്‍ പൊതുചര്‍ച്ചയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് അത്തരക്കാരെ  തീര്‍ച്ചയായും സഹായിക്കും.
അവരെ കൂടി മുന്നില്‍ കണ്ടുകൊണ്ട് ചില പ്രാഥമിക വസ്തുതകള്‍ അല്പവും വളച്ചുകെട്ടില്ലാതെ അക്കമിട്ടു പറയാം.
1. പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായ രൂപീകരണം വായിക്കുന്ന ആള്‍ സ്വന്തം നിലക്ക് നിര്‍വഹിക്കേണ്ടതാണ്.ഇക്കാര്യത്തില്‍ മറ്റാരുടെയും അധികാരം അനുവദിച്ചുകൊടുക്കരുത്. അതേ സമയം സ്വന്തം ഭാവുകത്വം പുതിയകാല എഴുത്തിന് വളരെ പുറകില്‍ എവിടെയോ ചലന ശേഷിയറ്റ് നിന്നുപോയിട്ടില്ല എന്ന് വായനക്കാരന്‍/വായനക്കാരി ഉറപ്പ് വരുത്തണം.ലോകം മാറുന്നു,ജീവിതം മാറുന്നു,സ്വാഭാവികമായും സാഹിത്യവും മാറിയേ തീരു.ഒരു ചരിത്രഘട്ടത്തില്‍ വളരെ ശക്തവും സത്യസന്ധവും സുന്ദരവുമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന എഴുത്തുരീതി മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലെ മനുഷ്യാവസ്ഥയെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിന് അല്പവും അനുയോജ്യമാകണമെന്നില്ല.
2 അഭിരുചിക്ക് ഒരിക്കലും ശാഠ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം വന്നുപോകരുത്.അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാല്‍ നഷ്ടം വായിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് തന്നെയായിരിക്കും.
3.സര്‍ഗാത്മകതയുടെ ലോകം വൈവിധ്യത്തിന്റെ ലോകമാണെന്നും അങ്ങനെ അല്ലാതായിത്തീര്‍ന്നാല്‍ അത് നിലനില്‍ക്കില്ലെന്നുമുള്ള വാസ്തവം അംഗീകരിക്കുക.വൈവിധ്യങ്ങളെ ആകാവുന്നത്ര അടുത്തറിയാന്‍ ശ്രമിക്കുക.
4.മഹത്തായ രചനകള്‍ എന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ കൊണ്ടാടുന്ന കൃതികളെ മുഴുവന്‍ നെഞ്ചേറ്റി നടക്കാനുള്ള ബാധ്യത വായിക്കുന്ന ആള്‍ക്കില്ല.എഴുതിയ ആളുടെ മനോഘടന,രാഷ്ട്രീയം,ജീവിതദര്‍ശനം ഇവയുമായൊന്നും ഒരു തരത്തിലും പൊരുത്തപ്പെടാനാവുന്നില്ലെങ്കില്‍ അയാളുടെ എഴുത്തുമായി ആത്മബന്ധം സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഒരു വായനക്കാരനും/വായനക്കാരിക്കും കഴിയില്ല.അത് സ്വാഭാവികം മാത്രമാണ്.
5.ലോകത്തിലെ എല്ലാ കൃതികളും എല്ലാവര്‍ക്കും സമ്പൂര്‍ണമായി മനസ്സിലായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.കൃതി രൂപം കൊണ്ട ഭാഷയെ നിലനിര്‍ത്തുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംസ്കാരത്തിന്റെ എല്ലാ അടരുകളെ കുറിച്ചും കൃത്യമായി അറിയുന്ന ആള്‍ക്ക് മാത്രമേ കൃതിയെ പൂര്‍ണമായി ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവൂ.മാതൃഭാഷയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ഏത് ഭാഷയില്‍ എഴുതപ്പെടുന്ന കൃതിയിലെയും ഏതാനും അംശങ്ങളെങ്കിലും നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റാതെ വരാം.പ്രാദേശിക സംസ്കാരത്തിലെ ഭൌതികവും ആത്മീയവുമായ വിശദാംശങ്ങളെ വലിയ തോതില്‍ ആശ്രയിക്കുന്ന കൃതികള്‍,സ്വപ്നങ്ങളും അബോധ വ്യാപാരങ്ങളും ഉള്ളടക്കത്തിലെ നിര്‍ണായക ഘടകങ്ങളായി വരുന്ന കൃതികള്‍ ഇവയൊക്കെ വായനയില്‍ അനേകം അതാര്യസ്ഥലങ്ങള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചേക്കാം.അതില്‍ അമ്പരക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.
6.എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകലക്ഷ്യം മുന്നില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള വായന സാഹിത്യവായനയല്ല.പാചകപുസ്തകങ്ങളും ജീവിതവിജയം പഠിപ്പിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളും വായിക്കുമ്പോഴുള്ള മനോഭാവവുമായി ഒരു നോവലിനെയോ കവിതയേയോ നാടകത്തെയോ സമീപിക്കരുത്.സാഹിത്യകൃതികളുടെ വായന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാവണം.അത് ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പോലുള്ള സ്വാഭാവികാവശ്യമായി അനുഭവപ്പെടണം.അതിനപ്പുറത്ത് പൂര്‍വനിശ്ചിതമായ മറ്റ് ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നും ആവശ്യമില്ല.
7.വായനയില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ വേഗത സാധ്യമല്ല.വേഗത ഒരു പരിഗണനയായിത്തന്നെ വരാന്‍ പാടില്ല.ഓരോരുത്തരും അവനവന്റെ രീതിയില്‍ അവനവന്റെ വേഗതയില്‍ വായിക്കുക
8.സ്വന്തം ഭാഷയില്‍ നാളതുവരെ ഉണ്ടായ കൃതികള്‍ പൊതുബോധത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ച സാഹിത്യസങ്കല്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഓരോ ജനതയും ആ ഭാഷയില്‍ പുതുതായി ഉണ്ടാവുന്ന ഓരോ കൃതിയുടെയും പദവിയും പ്രാധാന്യവും നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ഭാവുകത്വത്തിന്റെ തലത്തില്‍ വളരെ ഉയര്‍ന്നതോ വ്യത്സ്തമോ ആയ തലത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭാഷയിലെ വായനക്കാര്‍ക്ക് അത്തരം നിശ്ചയങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കാനാവില്ല.ഇന്ത്യയിലെ പല ഭാഷകളില്‍ നിന്നും പരിഭാഷയായി മലയാളത്തിലെത്തുന്ന പല കൃതികളും ഭേദപ്പെട്ട സാഹിത്യപരിചയമുള്ള ഒരു മലയാളി വായനക്കാരനെ അല്പവും ആകര്‍ഷിച്ചില്ലെന്നു വരാം.
9.ഒരു ഭാഷയിലെ തന്നെ വായനക്കാര്‍ പല നിലവാരത്തിലുള്ളവരാണ്.പൊതുസമ്മതമായ ഒരു മൂല്യനിര്‍ണയനം ഒരു കൃതിയുടെയും കാര്യത്തില്‍ സാധ്യമല്ല.ഉന്നത നിലവാരം പുലര്‍ത്തുന്നവര്‍ എന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന വായനക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ത്തന്നെ അഭിരുചിയുടെ പല സൂക്ഷ്മാംശങ്ങളിലും വലിയ അന്തരമുണ്ടാവാം.ഈ വ്യത്യാസങ്ങളെയൊക്കെ അപ്രസക്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ചില കൃതികള്‍ കാലക്രമേണ പൊതുസമ്മതി കൈവരിക്കും.ഒരു ജനതയുടെ വളരെ അടിസ്ഥാനപരമായ പല മാനസികാവശ്യങ്ങളെയും പ്രശ്നങ്ങളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തവയാവും അത്തരം കൃതികള്‍.
10.വിപുലമായ പാണ്ഡിത്യവും അപഗ്രഥന വൈഭവുമൊന്നും സാഹിത്യകൃതികളുടെ ആസ്വാദനത്തില്‍ ഒരാളെ സഹായിക്കണമെന്നില്ല.ബുദ്ധിയുടെയും ഭാവനയുടെയും അനുഭൂതിയുടെയും തലങ്ങളില്‍ കൃതി നല്‍കുന്ന സാധ്യതകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ മനസ്സിന്റെ മറ്റു ചില കഴിവുകളാണ് ആവശ്യം.ബുദ്ധിജീവികള്‍ എന്ന് ന്യായമായിത്തന്നെ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും ഈ കഴിവുകള്‍ ഉണ്ടായിക്കരിക്കുമെന്ന് കരുതരുത്.
11.ഒരു കാലത്ത് വളരെ നന്നായി എഴുതിയ ഒരാള്‍ പല ദശകങ്ങളായി ഭേദപ്പെട്ട യാതൊന്നും എഴുതുന്നില്ല വരാം.എങ്കിലും മറ്റു പല പരിഗണനകളും വെച്ച് രാഷ്ട്രീയക്കാരും സാഹിത്യം എന്തോ ഉപജാപവൃത്തിയാണ് എന്ന് കരുതുന്നവരും അവരെ കൊണ്ടാടിയേക്കാം.മിക്ക രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കും സാഹിത്യലോകത്തില്‍ നിന്ന് ആവശ്യമുള്ളത് സൌകര്യപ്രദമായി എഴുന്നള്ളിച്ചു നടക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ചില ബിംബങ്ങളാണ്.വായന എന്ന ജോലി അപ്പാടെ ഒഴിവാക്കിയും  എഴുന്നള്ളിപ്പില്‍ അവര്‍ വലിയ ഉത്സാഹം കാണിക്കും.വായനക്കാരുടെ ലക്ഷ്യം വായനയിലൂടെ കൈവരുന്ന പുതിയ ഉണര്‍വുകളും ആഹ്ളാദങ്ങളുമാണ്.ജീവനുള്ള കൃതികളില്‍ നിന്നേ അവര്‍ക്കത് കൈവരൂ.ബിംബങ്ങളുടെ സൌമനസ്യവും അനുഗ്രഹവും തേടുന്ന വിഡ്ഡിപ്പണി രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ ഏറ്റെടുത്തു കൊള്ളട്ടെ.

മാതൃകാന്വേഷി മാസിക(ചെന്നൈ),മെയ് 2012
   

കവിതയിലെ ദുശ്ശീലങ്ങള്‍

ഒതുക്കിയും ഒളിച്ചും അടക്കിയും കുറുക്കിയും പറയുക എന്നത് കവിതയുടെ പഴയ ദുശ്ശീലങ്ങളിലൊന്നാണ്.ലോകത്തെല്ലായിടത്തും നാടോടിയല്ലാത്ത കവിത നിഗൂഢവല്‍ക്കരണത്തിനുള്ള വാസന കാലാകാലമായി നിലനിര്‍ത്തിപ്പോരുന്നുണ്ട്.തന്റെ പുരാതന വസതികളിലൊന്നായ മന്ത്രവാദത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഗൃഹാതുര സ്മരണകളെ കുടഞ്ഞെറിയാനുള്ള  മടി കവിതയെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്നു പറയാം.ജാതിസമൂഹങ്ങളില്‍ മേല്‍ജാതിക്കാര്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മിഥ്യാഭിമാനത്തിന് സമാനമായ ഉല്‍ക്കര്‍ഷബോധം ഈ മടിയോട് കൂടിച്ചേര്‍ന്നുണ്ടാവുന്ന അസുഖകരമായ അവസ്ഥയിലാണ് മലയാളത്തിലെ കവിതാനിര്‍മാണവും വായനയും നിലനില്‍ക്കുന്നത്.പുതു കവിതയിലെ സ്വാതന്ത്യ്രപ്രഖ്യാപനങ്ങളില്‍ ഒട്ടുമിക്കവയും ഈ അവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അദൃശ്യമായ വിലക്കുകളെ മറികടക്കുന്നില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം.
കവിത മന്ത്രവാദത്തെയോ രഹസ്യാത്മകമാവാനുള്ള മറ്റ് സങ്കേതങ്ങളെയോ ആശ്രയിക്കുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും സാമൂഹ്യവിമുഖതയിലേക്കും സ്വാത്മകേന്ദ്രീകരണത്തിലേക്കുമാവും കവി നയിക്കപ്പെടുക.അവനവനെ പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും വ്യാഖ്യാനിച്ചും വിശദീകരിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കാനുള്ള പ്രേരണയില്‍ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുക കവിക്ക് പിന്നെ എളുപ്പമാവില്ല.അനുഭവങ്ങളുടെ പൊതുവിടങ്ങളിലേക്ക് വന്നെത്തുമ്പോള്‍ തനിക്ക് സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന പരിവേഷനഷ്ടത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഭയം കവിയെ നയിച്ചുതുടങ്ങിയാല്‍ ആത്മാനുരാഗം വഴി ഉണ്ടാവുന്ന ആവര്‍ത്തനത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ പിന്നെ ഭാഷയെയും രൂപത്തെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള അഭ്യാസങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ.മലയാളത്തില്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കവിതകളില്‍ ചെറുതല്ലാത്ത ഒരു പങ്ക് ഇങ്ങനെ കവിക്ക് മാത്രം സഹായകമായിത്തീരുന്ന അഭ്യാസങ്ങളാണ്.
കവിതയെ സാമൂഹ്യരാഷ്ട്രീയാനുഭവങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുത്തുക എന്നത് വലിയൊരു സാധ്യത തന്നെയാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ നമ്മുടെ കവികള്‍ കാട്ടുന്ന വിമുഖത പൊതുവില്‍ മലയാള സാഹിത്യത്തെയും ഭാഷയെയും പല തരത്തില്‍ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്.എല്ലാ മേഖലകളില്‍ നിന്നുമുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് യഥേഷ്ടം കടന്നുവരാവുന്ന അവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ഭാഷയ്ക്ക് വളര്‍ച്ചയുടെ വഴിയില്‍ പൂര്‍ണമായ സ്വാതന്ത്യ്രബോധത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോവാനാവുക.പ്രത്യക്ഷരാഷ്ട്രീയാനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് വഴി നടക്കാന്‍ സ്വാതന്ത്യ്രം ലഭിക്കാത്ത ക്ഷേത്രപാതയായി മലയാളകവിത നിലനില്‍ക്കുന്നത് നമ്മുടെ കവിതയ്ക്ക് മാത്രമല്ല ഭാഷയ്ക്ക് തന്നെ അപമാനകരമാണ്; അപമാനകരമെന്നതിലേറെ അത് അങ്ങേയറ്റം അനാരോഗ്യകരമാണ്. രാഷ്ട്രീയാനുഭവങ്ങള്‍ എന്നതിന് രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളുമായും അവയ്ക്കുള്ളിലും അവ തമ്മില്‍ തമ്മിലുമുള്ള അധികാരമത്സരങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെടുന്ന അനുഭവങ്ങള്‍ എന്നു മാത്രമല്ല അര്‍ത്ഥം.പ്രാദേശിക തലത്തില്‍ പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങളെ മുന്‍നിര്‍ത്തി നടക്കുന്ന സമരങ്ങള്‍ മുതല്‍ അധിനിവേശത്തിനെതിരെയും അഴിമതിക്കെതിരെയും അധികാരികളെ നിരീക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും വേണ്ടിയുള്ള ജനങ്ങളുടെ അവകാശത്തിനുവേണ്ടിയും ദേശീയ തലത്തില്‍ നടക്കുന്ന സമരങ്ങള്‍ വരെ നൂറുനൂറ് രാഷ്ട്രീയാനുഭവങ്ങള്‍ കവിയുടെ മുന്നിലുണ്ട്.അവയ്ക്കു പുറമേ ജാതിയും മതവും സാമ്പത്തിക അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും ജനജീവിതത്തിന്റെ വിവിധതലങ്ങളില്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന എണ്ണമറ്റ പ്രശ്നങ്ങള്‍ വേറെയും. ഇവയെല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും ഇവയില്‍ പലതിന്റെയും പല തരം അധികാരപ്രയോഗങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയനായുമാണ് കവിയും ജീവിക്കുന്നത്.ബാഹ്യജീവിതത്തിലെ ഈ അനുഭവങ്ങളാലൊന്നും സ്പര്‍ശിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു രഹസ്യ അറയാണ് കവിയുടെ ആന്തരികജീവിതം എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ ഒരു കവിക്കും ഗുണകരമല്ല.പൌരനെന്ന നിലയില്‍,സാമൂഹ്യജീവിയെന്ന നിലയില്‍ തങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാവുന്ന അറിവുകള്‍ക്കും ആഘാതങ്ങള്‍ക്കും കവിതയില്‍ പ്രവേശനം നല്‍കുമ്പോള്‍ അങ്ങേയറ്റം വക്രമോ ധ്വനിസാന്ദ്രമോ ദുര്‍ഗ്രഹമോ ആയ രീതികള്‍ തന്നെ അവലംബിക്കണമെന്ന് കവികള്‍ സ്വയം നിഷ്ക്കര്‍ഷിക്കുന്നതിന് സാധ്യമാവുന്ന പ്രാഥമിക വിശദീകരണം ഇതാണ്: പുറമേ എന്തൊക്കെ ഭാവിക്കുമ്പോഴും അവര്‍ സ്വാതന്ത്യ്രത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു.മലയാളഭാഷ പുതിയ ലോകസാഹചര്യങ്ങളിലെ പല നൂതനാനുഭവങ്ങളുടെയും ആവിഷ്ക്കാരത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല എന്ന ധാരണ വളര്‍ത്തുന്നതിന് നമ്മുടെ കവികളുടെ ഈ ഭയവും ശാഠ്യവും ചെറുതല്ലാത്ത അളവില്‍ കാരണമായിത്തീരുന്നുണ്ട്.ഇക്കാര്യം ആവര്‍ത്തിച്ച് പറയുക;കവികളെയും അവര്‍ ഒരുക്കുന്ന ശീതളച്ഛായയില്‍ മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വായനക്കാരെയും അലോസരപ്പെടുത്തുക.നമ്മുടെ കവിതയെ സ്വാതന്ത്യ്രത്തിലേക്ക് പ്രകോപിപ്പിച്ചുണര്‍ത്താനുള്ള വഴി അതുതന്നെയാണ്.
ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ കവിതയിലെ ഏറ്റവും പാരമ്പര്യവിരുദ്ധവും വിപ്ളകരവുമായ സാന്നിധ്യമായി പല ദശകങ്ങളായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു വരുന്ന നിക്കോനാര്‍ പാറ 1960 കളുടെ ആരംഭത്തില്‍ എഴുതി:
"ഞാനിവിടെ വന്ന്
എന്റെ റോളര്‍കോസ്റര്‍ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനു മുമ്പുള്ള
അര നൂറ്റാണ്ടു കാലം
കവിത വിശുദ്ധ വിഡ്ഡിയുടെ സ്വര്‍ഗമായിരുന്നു.
ഇനി വേണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍
ഇതില്‍  കയറിക്കോളൂ
മൂക്കില്‍ നിന്നും വായില്‍ നിന്നും
ചോരയൊലിപ്പിച്ച് നിങ്ങള്‍ താഴേക്കു വീണാല്‍
പക്ഷേ,ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിയല്ല.''
അദ്ദേഹം പിന്നെയും എഴുതി:
"മാന്യമഹാജനങ്ങളേ,
ഇത് നമ്മുടെ അവസാനവാക്കാണ്
-നമ്മുടെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും വാക്ക്-
കവികള്‍ ഒളിമ്പസ് പര്‍വതത്തില്‍ നിന്ന് താഴേക്കിറങ്ങി വന്നിരിക്കുന്നു
പഴയ ആളുകള്‍ക്ക് കവിതയൊരാഡംബര വസ്തുവായിരുന്നു
നമുക്ക് പക്ഷേ എങ്ങനെയും ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത
അവശ്യവസ്തവാണത്.''
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ചെന്നൈ,ഏപ്രില്‍ 2012)

വിളറിവെളുത്തുപോയ ഒരു വാക്ക്

അര്‍ത്ഥപരിണാമം എന്ന അനിവാര്യതയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു വാക്കിനും കഴിയില്ല.വാക്കുകള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ജനജീവിതത്തിന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠ സാഹചര്യങ്ങളും ആത്മനിഷ്ഠ സാഹചര്യങ്ങളും മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.ഈ മാറ്റം വാക്കുകളെ പരിണാമത്തിന്റെ പല സാധ്യതകളിലേക്കും കൊണ്ടുപോവും.അങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നതിനിടയില്‍ അവയില്‍ ചിലത് മൃതപ്രായമാവും.ചിലതിന് ജീവനാശം തന്നെ സംഭവിക്കും.മറ്റു ചിലത് കൂടുവിട്ട് കൂടുമാറ്റം നടത്തും.ചിലത് തടിച്ചുകൊഴുക്കും.ഈ മാറ്റങ്ങളെയെല്ലാം അപ്പപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നില്‍ സംഭവിക്കുന്ന വീഴ്ചകള്‍ വ്യക്തിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ചിന്താലോകത്തിന്റെ മുരടിപ്പായും സമൂഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആശയങ്ങളുടെയും ആദര്‍ശങ്ങളുടെയും
ആതുരാവസ്ഥയായും പ്രതിഫലിക്കും.
പല ജീവിത വ്യവഹാരങ്ങളിലും ,വിശേഷിച്ചും രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥപരിണാമത്തെ കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിലനില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് വലിയൊരു സൌകര്യമാണ്.അവര്‍ക്ക് നിലവിലുള്ള അവസ്ഥ അതേപടി തുടരുന്നതാണ് ഗുണകരം.പക്ഷേ,സാധാരണപൌരന്മാര്‍ പൊതുജീവിതത്തിലെയും സ്വകാര്യജീവിതത്തിലെയും അനുഭവങ്ങളെ കുറിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ക്ക് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുക തന്നെ വേണം. ജനാധിപത്യം,തൊഴിലാളിവര്‍ഗം, സാമൂഹ്യനീതി,സ്വാശ്രയത്വം തുടങ്ങിയ എത്രയോ പദങ്ങള്‍ ഇന്ന് നിലനില്‍ക്കുന്നത് ഭയാനകമായ അളവില്‍ അര്‍ത്ഥശോഷണം വന്ന അവസ്ഥയിലാണ്.ജനാധിപത്യത്തിന് ജനങ്ങളുടെ ആധിപത്യം എന്ന അര്‍ത്ഥം നിലനില്‍ക്കുന്നത് ജനങ്ങളിലോരോരുത്തര്‍ക്കും അവരുടെ സമ്മതിദാനം സ്വതന്ത്രമായി വിനിയോഗിക്കാം എന്ന ഒറ്റ കാര്യത്തില്‍ മാത്രമാണ്.സ്വതന്ത്രമായ വിനിയോഗം എന്ന പ്രയോഗം പോലും ഭാഗികമായേ ശരിയാവൂ.പ്രത്യക്ഷവും പരോക്ഷവുമായ പല വിധ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളും ശീലബലവും തെറ്റിദ്ധാരണകളും നിഷേധാത്മകവികാരങ്ങളുമൊക്കെയാണ് വലിയൊരു ശതമാനം വോട്ടിഗിംലും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്.എങ്കിലും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രയോഗങ്ങളിലൊന്ന് പോളിംഗ്ബൂത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്നു തന്നെ കരുതാം.അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എവിടെയൊക്കെ ഏതളവ് വരെ ജനാധിപത്യം നിലനില്‍ക്കുന്നു എന്ന കാര്യം സംശയാസ്പദം തന്നെയാണ്.ഭരണകേന്ദങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവര്‍ ആയിരക്കണക്കിന് കോടി രൂപ അപഹരിക്കുകയും ധൂര്‍ത്തജീവിതം നയിക്കുകയും രാജ്യത്തിനകത്തും പുറത്തുമായി എത്രയോ തലമുറകള്‍ക്കു വേണ്ട നിക്ഷേപം നടത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കാകെ ആവശ്യമായ ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങള്‍ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നവരും കെട്ടിടങ്ങള്‍ പണിതുയര്‍ത്തുന്നവരും ശുചീകരണജോലികള്‍ ചെയ്യുന്നവരും അല്പവരുമാനം മാത്രം ലഭിക്കുന്ന മറ്റനേകം തൊഴിലുകളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരും മാന്യമായ പാര്‍പ്പിടം,വസ്ത്രം,വെള്ളം,ആഹാരം,മാലിന്യമുക്തമായ ജീവിതപരിസരങ്ങള്‍,യാ ത്രാസൌകര്യങ്ങള്‍ ഇവയൊന്നും ലഭ്യമാവാതെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ദുരിതങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്.ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രത്തിലെ പൌരന്മാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ ലഭിക്കേണ്ടുന്ന ഏറ്റവും ന്യായമായ അവകാശങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി പോലും അവര്‍ക്ക് പലരുടെയും ഔദാര്യമിരക്കേണ്ടി വരുന്നു.ആപ്പീസുകളില്‍,ബസ്സില്‍,ആശുപത്രികളില്‍,പൊതുനിരത്തില്‍ എല്ലായിടത്തും അവരുടെ ആത്മാഭിമാനം നിരന്തരം ചവിട്ടി മെതിക്കപ്പെടുന്നു.
മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങള്‍ തന്നെയും തങ്ങളുടെ സാധാരണക്കാരായ പൌരന്മാരുടെ കാര്യത്തില്‍ എത്രമാത്രം ജാഗ്രത പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ടെന്ന് മലയാളികളായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ വെടിവെച്ചുകൊന്ന ഇറ്റാലിയന്‍ നാവികരുടെ രക്ഷക്കായി ആ രാജ്യത്തെ ഭരണകൂടം നടത്തിയ ഇടപെടലുകളില്‍ നിന്ന് വ്യക്തമാവുന്നുണ്ട്.നമ്മുടെ ഭരണാധിപന്മാരും മതാധിപന്മാരും രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളും കൊല്ലപ്പെട്ട മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ കാര്യത്തില്‍ കാണിച്ച താലപര്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാവുന്നതാണ്.
കൃഷിക്കാര്‍,കൂലിവേല ചെയ്യുന്നവര്‍,വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍, കീഴെക്കിടസര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാര്‍,സ്വകാര്യമേഖലയിലെ തൊഴിലാളികള്‍,നിര്‍മാണത്തൊഴിലാളികള്‍,തൊഴില്‍ രഹിതര്‍ ഇങ്ങനെ അവരവരുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിന്നും എന്തെങ്കിലും തരത്തില്‍ സഹായമോ ആനുകൂല്യമോ ലഭിക്കേണ്ടുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന അവഗണനയും ഏറ്റവും ന്യായമായ അവകാശങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചുകിട്ടുന്നതിനു വേണ്ടിപ്പോലും അവര്‍ക്ക് നടത്തേണ്ടി വരുന്ന ഏറ്റുമുട്ടലുകളും അതിഭയങ്കരമാണ്.ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയില്‍ ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചുകൂടാത്ത നീതിനിഷേധത്തിനാണ് അവര്‍ വിധേയരായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.ഒരു സാധാരണപൌരന് തന്റെ ഏറ്റവും ന്യായമായ ഒരാവശ്യം സംബന്ധിച്ച് സര്‍ക്കാറില്‍ നിന്നോ കോടതിയില്‍ നിന്നോ തീര്‍പ്പ് ലഭിക്കുന്നതിന് പലപ്പോഴും വര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്നെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്ന വാസ്തവത്തിന് വാര്‍ത്താമൂല്യം പോലുമില്ല.സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരപേക്ഷയ്ക്കുമേല്‍ പത്തുമിനുട്ടിനകം തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളാനാവും വിധം സാങ്കേതികമായി സുസജ്ജമായ ആപ്പീസുകളില്‍ നിന്നു പോലും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞേ മറുപടി ലഭിക്കൂ എന്നു വരുന്നത് തികച്ചും നിന്ദ്യവും പ്രതിഷേധാര്‍ഹവുമാണ് എന്ന  നിലപാടിലേക്ക് നമ്മുടെ പൊതുബോധം വളരാത്തിടത്തോളം 'സാധാരണക്കാരുടെ അവകാശങ്ങള്‍' നേതാക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു കേള്‍ക്കുന്ന നിരര്‍ത്ഥ പ്രയോഗം മാത്രമായി തുടരും. 
ജനങ്ങള്‍ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ചിലത് ചില സന്നദ്ധസംഘടനകള്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നുണ്ട്.അവ രുടെ സമരങ്ങളില്‍ ചിലതെങ്കിലും വിജയം കാണുന്നുമുണ്ട്.പക്ഷേ,ഭരണകൂടത്തിന്റയും വ്യവസ്ഥയുടെയും സൃഷ്ടിയായ തിന്മകളെ മുഴുവന്‍ എതിര്‍ക്കാന്‍ സന്നദ്ധസംഘടനകള്‍ക്ക് കഴിയില്ല.അവയില്‍ ഒട്ടുമുക്കാലും ഫണ്ടിംഗിന്റെ ബലത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നവയാണ്.ഫണ്ട് നല്‍കുന്ന ഏജന്‍സികളുടെ നിര്‍ദ്ദേശവും സമ്മതവും അനുസരിച്ചു മാത്രമേ അവയ്ക്ക് പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാവൂ.ജനാധിപത്യത്തെ പ്രയോഗത്തിന്റെ തലത്തില്‍ അര്‍ത്ഥപൂര്‍ണമാക്കേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളാണ്.അവ ആ ദൌത്യം ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ അതിന്റെ ദുരിതം മുഴുവന്‍ പേറേണ്ടിവരിക സമൂഹത്തിലെ അവശവിഭാഗങ്ങള്‍ മാത്രമായിരിക്കില്ല.ഏത് മേഖലയിലായാലും ചില മൂല്യങ്ങള്‍ മുറുകെ പിടിച്ചും ആത്മാഭിമാനം കൈവിടാതെയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന എല്ലാവരും അതിന്റെ ദുഷ്ഫലങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും.
ജനാധിപത്യം എന്ന വാക്ക്  തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ മണ്ഡലത്തില്‍ മാത്രമേ ഭാഗികമായെങ്കിലും പ്രസക്തമാവുന്നുള്ളൂ എന്ന വാസ്തവം ഊന്നിപ്പറയുകയും മറ്റ് ജീവിതവ്യവഹാരങ്ങളിലെ മൂര്‍ത്തമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ കൃത്യമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന്‍ മറ്റ് വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗത്തില്‍ വരുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നത് കേവലം ഭാഷാസംബന്ധിയായ ഒരാവശ്യം മാത്രമല്ല.അനുഭ വങ്ങള്‍ക്ക് കൃത്യമായ പേരുകള്‍ നല്‍കുമ്പോഴേ അവയില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അനീതിയെയും ഹിംസാത്മകഘടകങ്ങളയും ശരിയാംവണ്ണം എതിരിടാന്‍ കഴിയൂ.അടിമകള്‍ തങ്ങള്‍ അടിമകളാണ് എന്നറിയുന്നതിനു പകരം എല്ലാ അവകാശങ്ങളുമുള്ള പൌരന്മാരാണ് എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം അപമാനകരവും അപകടകരവുമാണ്.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,മാര്‍ച്ച് 2012)

ഗ്രൂപ്പുകളും ക്ളിക്കുകളും

 “ആരും ആരെയും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല.മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍ അയാളില്‍ കാണാനാവുന്ന തന്നെത്തനെയാണ് ഏതൊരാളും സ്നേഹിക്കുന്നത്.” ഫെര്‍നാണ്‍ഡോ പെസ്സോവായുടെ ഈ വാക്കുകളിലെ ആശയം തികച്ചും ലളിതമാണ്.വലിയൊരളവോളം അത് സത്യവുമാണ്.നിങ്ങളുടേതായ ചില അംശങ്ങള്‍ മറ്റൊരാളില്‍ കണ്ടെത്താനാവുമെങ്കിലേ നിങ്ങള്‍ക്ക് അയാളെ യഥാര്‍ത്ഥമായി സ്നേഹിക്കാനാവൂ.നിങ്ങളുടെ കാമനകള്‍,ആശയങ്ങള്‍ ,ആര്‍ത്തികള്‍,ദൌര്‍ബല്യങ്ങള്‍ ഇവയുടെ അളവ് മറ്റൊരാളില്‍ എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുന്നതിനനുസരിച്ചിരിക്കും അയാളോടുള്ള നിങ്ങളുടെ അടുപ്പത്തിന്റെ അളവും ദാര്‍ഢ്യവും.ഭാര്യാഭര്‍തൃബന്ധത്തിനപ്പുറത്ത് സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ തമ്മില്‍ പരസ്പരം അടുത്തറിയാനുള്ള സാഹചര്യങ്ങള്‍ നന്നേ കുറഞ്ഞ കേരളത്തില്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള തിരിച്ചറിവ് എതിര്‍ലിംഗത്തിലേക്ക് ചെല്ലാനുള്ള സാധ്യത എത്രയോ പരിമിതമാണ്.ഏറ്റവും പുതിയ തലമുറയില്‍ പഴയ തലമുറയെ അപേക്ഷിച്ച് സ്ഥിതി കുറച്ചൊന്നു മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നു മാത്രം.
സാഹിത്യത്തിലെ ഗ്രൂപ്പുകളെയും ക്ളിക്കുകളെയും പറ്റി പലരും പലപ്പോഴായി പറഞ്ഞുകേള്‍ക്കാറുണ്ട്.അന്യോന്യം സഹായിക്കാം എന്ന ഒരേയൊരു ധാരണയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രണ്ട് സാഹിത്യകാര•ാര്‍ക്കിടയില്‍ സൌഹൃദം രൂപം കൊള്ളുമെന്നു കരുതുന്നത് വിഡ്ഡിത്തമാണ്. തനിക്ക് ചവിട്ടുപടിയാക്കാന്‍ പറ്റുന്ന മറ്റൊരാളെ കണ്ടെത്തല്‍ എന്ന് സൌഹൃദത്തിന് അര്‍ത്ഥം കല്പിക്കുന്ന രണ്ട് വ്യക്തികള്‍ മറ്റേതു മേഖലയിലുമെന്ന പോലെ ഈ രംഗത്തും സഹകരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ചേക്കാം.അതിനപ്പുറത്ത് സാഹിത്യത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഗ്രൂപ്പുകള്‍ക്കും ക്ളിക്കുകള്‍ക്കുമൊക്കെ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അര്‍ത്ഥങ്ങളാണുള്ളത്.എഴുത്തിനെ കുറിച്ചും ലോകത്തെ കുറിച്ചുമെല്ലാം ഒരുപാട് ധാരണകള്‍ പരസ്പരം പങ്കുവെക്കാനാവുന്നവര്‍ക്കുമാത്രമേ എഴുത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അനുഭവങ്ങളെയും പ്രശ്നങ്ങളെയും കുറിച്ച് ഉള്ളൂതുറന്ന് ആശയവിനിമയം നടത്താനാവൂ.അവരുടെ സൌഹൃദം സമാനമനസ്കരായ മറ്റാളുകളിലേക്ക് സ്വാഭാവികമായി വളരുകയും ചെയ്യും.അവര്‍ ചിലപ്പോള്‍ കൂട്ടായ അധ്വാനം ആവശ്യമായി വരുന്ന പ്രവൃത്തികളിലേക്ക് ഒന്നിച്ചു നീങ്ങിയെന്നുവരും.അത് തങ്ങളുടേതായ ഒരു ഇടം ഈ ലോകത്ത് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രമാണ്.ഇതല്ലാതെ സാഹിത്യത്തിലെ ഒരു കൂട്ടായ്മയും കേവലം ലാഭചിന്തയെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കില്ല.
കാലം മാറുമ്പോള്‍ ഒരു കൂട്ടായ്മക്കകത്തെ വ്യക്തികള്‍ തന്നെ വ്യത്യസ്തമായ ജീവിതധാരണകള്‍ സ്വരൂപിക്കാം.അവരുടെ മനോഘടനയിലും അഭിരുചികളിലും കലാസങ്കല്പങ്ങളിലും മാറ്റം വരാം. ഇതൊക്കെ സ്വാഭാവികമാണ്.അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ചെറിയ ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം അപരനില്‍ തങ്ങളെ കണ്ടെത്താനാവാതെ വരികയും അവര്‍ കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്യാം.ഒരു ഗ്രൂപ്പ് രൂപം കൊള്ളുന്ന അത്രയും സ്വാഭാവികമാണ് അതിന്റെ കൊഴിഞ്ഞുപോക്കും എന്നര്‍ത്ഥം.
സാഹിത്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയാടിത്തറയെ കുറിച്ചും അത് നിലനിര്‍ത്തേണ്ടുന്ന രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളെ കുറിച്ചും കൃത്യമായൊരു നിലപാട് കൈക്കൊണ്ട്  പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മകളുടെ കാര്യത്തില്‍ വ്യക്തിഗതസൌഹൃദങ്ങള്‍ അപ്രസക്തമാണ്.അത്തരത്തിലുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ പിന്നീട് രൂപം കൊള്ളുന്ന ഗ്രൂപ്പുകള്‍ക്ക് പ്രേരണയായിത്തീരുന്നതും വ്യക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള സൌഹൃദമല്ല.അവിടെ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകള്‍ തന്നെയാണ് പ്രധാനം.കേരളത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകത ഇവിടെ സാഹിത്യത്തിന്റെയും കലയുടെയും മേഖലയില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്ന എല്ലാ ഗ്രൂപ്പുകളുടെയും പിന്നില്‍ രാഷ്ട്രീയം ഒരു നിര്‍ണായകശക്തിയായിത്തീരുന്നു എന്നതാണ്.ഏത് ഗ്രൂപ്പും ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഗ്രൂപ്പാണെന്ന് സൂക്ഷ്മ പരിശോധനയില്‍ വ്യക്തമാവും.ഈ രാഷ്ട്രീയത്തിന് കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തില്‍ കാണുന്നതിലധികം ഉള്‍പ്പിരിവുകളുണ്ടെന്ന് മാത്രം.ഏത് സാഹചര്യത്തിലും കമൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയിലെ നേതൃപക്ഷത്തെ പിന്തുണച്ചു മാത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍,കാലാകാലമായി ഏതാണ്ടൊരു ജാതിവിഭാഗത്തെ പോലെ കമ്യൂണിസ്റ് വിരോധികളായി നിലകൊള്ളുന്നവര്‍,കമ്യൂണിസ്റ് വിരോധം ഉപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ സ്ഥാനമാനങ്ങളും മറ്റു സൌകര്യങ്ങളും ലാക്കാക്കി കമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയിലെ ഔദ്യോഗികപക്ഷത്തോട് കൂറ് പ്രഖ്യാപിച്ച് കാര്യസാധ്യം നേടുന്നവര്‍,വ്യവസ്ഥാപിത രാഷ്ട്രീയത്തിനെതിരെ ഉയരുന്ന എല്ലാ വിമതശബ്ദങ്ങളെയും എന്തിനെന്നറിയാതെയെങ്കിലും ഏത് വിധത്തിലും എതിര്‍ത്തു തോല്‍പിക്കുമെന്ന് തീരുമാനിച്ചവര്‍,ഏത് കക്ഷി അധികാരത്തിലെത്തിയാലും അവരെയെല്ലാം ഒന്നുപോലെ പ്രീതിപ്പെടുത്താന്‍ പാകത്തില്‍ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയത്തെ എന്നും അയവുള്ളതാക്കി നിലനിര്‍ത്താന്‍ ശേഷിയുള്ള അതിസമര്‍ത്ഥര്‍ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ നിലവിലുള്ള ഓരോരോ ഗ്രൂപ്പിലും ഓരോരോ വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളുള്ളവര്‍ തന്നെയാണ് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.ഈ ഗ്രൂപ്പുകള്‍ക്കെല്ലാം പൊതുവായുള്ള ഒരു പ്രത്യേകത അവരുടെ മുഖ്യപരിഗണന അധികാരരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചെറുതും വലുതുമായ കേന്ദ്രങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധമാണ് എന്നതാണ്.ഇതിനു പുറത്ത് മനുഷ്യന്റെ ബഹുമുഖമായ സര്‍ഗാത്മകതയെ കുറിച്ചുള്ള വിശാലവും സദാ ചലനാത്മകവുമായ ആശയങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പരസ്പരധാരണയോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കണം എന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിനാളുകള്‍ ഇന്ന് കേരളത്തിലുണ്ട്.അവരുടേതായ വിപുലമായ ഒരു കൂട്ടായ്മ രൂപപ്പെടുന്നതിന് മുന്നില്‍ പക്ഷേ കടമ്പകള്‍ പലതുമുണ്ട്.സ്വതന്ത്രവും സജീവവുമായ  ആശയവിനിമയങ്ങളെ അസാധ്യമാക്കുന്ന പൊതുബൌദ്ധികാന്തരീക്ഷം മുതല്‍ തങ്ങള്‍ പ്രവൃത്തിപഥത്തില്‍ കൊണ്ടുവരേണ്ട കാര്യങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള അവ്യക്തത വരെയുള്ള ആ കടമ്പകളത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായിത്തീരും എന്നു കരുതാനാവില്ല.എന്നു കരുതി അത്രയും കാലം വരെ എല്ലാ സര്‍ഗാത്മക വ്യവഹാരങ്ങളില്‍ നിന്നും പി•ാറി മൌനികളായിരിക്കാനും അവര്‍ക്കു കഴിയില്ല.അത്തരത്തിലുള്ള വ്യക്തികളുടെ അനേകം ചെറിയ കൂട്ടായ്മകള്‍ കേരളത്തിനകത്ത് ഇതിനകം രൂപപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തുള്ള മലയാളിസമൂഹങ്ങളില്‍ ചിലതിലും ഇമ്മട്ടിലുള്ള സ്പന്ദനങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.ശ്രദ്ധേയമായ സമാന്തരമാസികകള്‍ എന്ന് ഇതിനകം വായനാസമൂഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ ഈ കുട്ടായ്മകള്‍ക്ക് ശബ്ദം നല്‍കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.അവ മുഖ്യധാരാമാധ്യമങ്ങളോട് മത്സരിക്കുന്നത് ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ സ്ഫോടനാത്മകതയുടെ പേരിലല്ല.ഏത് സ്ഫോടനാത്മകമായ ആശയത്തിനും ഇടം നല്‍കാനാവും വിധത്തില്‍ മുഖ്യധാരാമാധ്യമങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കസങ്കല്പത്തില്‍ വലിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുതിയ എഴുത്തുരീതികളെയും എഴുത്തുകാരെയും അവതരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ മടിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന ശീലവും അവ ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു.ആശയരംഗത്തും വാര്‍ത്തകളുടെ ലോകത്തിലും സംഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്യ്രപ്രഖ്യാപനങ്ങളെ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്താനാവാത്ത വിധത്തിലുള്ള കുതിപ്പുകളാണ് വിവരസാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ മേഖലയില്‍  കഴിഞ്ഞ കാല്‍നൂറ്റാണ്ട് കാലത്തിനിടയില്‍ സംഭവിച്ചത്.നവലിബറലിസത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഈ സ്വാതന്ത്യത്തെ അനുവദിച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടല്ലാതെ മുന്നേറാനാവുകയുമില്ല.മറ്റൊരു കാര്യം ആശയങ്ങളുടെ വൈപുല്യവും വൈചിത്യ്രവും പരമാവധി അനുവദിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിലൂടെ തന്നെ അവകാശസമത്വത്തെയും സമ്പത്തിന്റെ സമമമായ വിതരണത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന ആശയങ്ങളെ നിര്‍വീര്യമാക്കാമെന്ന അധീശശക്തികളുടെ ഉറച്ച ആത്മവിശ്വാസമാണ്.
ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തില്‍ ചെറിയ സമാന്തര പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി എന്തു ചെയ്യാനാവും?കെട്ടിലും മട്ടിലും ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ അവതരണത്തിലും സെന്‍ഷേസനലിസത്തിനു വഴങ്ങാതിരിക്കുക,പല കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിന്നായി ഉല്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന,ഉദ്ദേശങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ അങ്ങേയറ്റം സംശയാസ്പദമായ,വാചാലമായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും വളരെ വേഗം അസ്തമിച്ചുപോവുകയും ചെയ്യുന്ന ആശയങ്ങളെ ആഘോഷിക്കുന്നതില്‍ നിന്നകന്നുനിന്ന് ആഴമുള്ള വിചാരങ്ങള്‍ക്കും അനുഭൂതികള്‍ക്കും ഇടം നല്‍കുക, ആശയങ്ങളെയും കലാസൃഷ്ടികളെയും യാന്ത്രികമായ ഉപയോഗിതാവാദത്തിന്റെ പിടിയിലകപ്പെടുത്താതിരിക്കുക,വ്യാപാരയുക്തികളെ നിരാകരിക്കുന്ന ഭാവുകത്വത്തിന് പിന്തുണയും പ്രോത്സാഹനവും നല്‍കാന്‍ പാകത്തില്‍ ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും അവതരണത്തിലും വൃത്തിയും വെടിപ്പും ശുദ്ധിയും ലാളിത്യവും സൂക്ഷിക്കുക. - ഇത്രയുമാണ് അവയ്ക്ക് ചെയ്യാനാവുക.മലയാളത്തിലെ സമാന്തരമാസികകള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണ് സ്വയം നിര്‍വചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.അവ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്ന ദൌത്യം നിസ്സാരമായ ഒന്നാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നതേയില്ല.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ഫെബ്രവരി 2012 )

കൌമാരവായനയിലെ ബഷീര്‍

ആറാം ക്ളാസ്-ഏഴാം ക്ളാസ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരുന്ന കാലത്താണ് വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ പല കൃതികളും ഞാന്‍ വായിച്ചത്.ആദ്യം ‘ജീവിത നിഴല്‍പ്പാടുകള്‍’,പിന്നെ ‘മരണത്തിന്റെ നിഴലില്‍’,അതു കഴിഞ്ഞ് ‘സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യന്‍’.ഇവയില്‍ ആദ്യത്തെ രണ്ടും ആ പ്രായത്തില്‍ വായിച്ച് മനസ്സിലാക്കാവുന്ന കൃതികളല്ല.സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യന്‍ പക്ഷേ ഒരു കുട്ടിക്കും വലിയ താല്പര്യത്തോടെ വായിക്കാവുന്ന കഥയാണ്.
‘ജീവിതനിഴല്‍പാടുകള്‍’ രണ്ട് തരത്തിലാണ് എന്നെ സ്പര്‍ശിച്ചത്.ഒന്നാമത്തെ കാര്യം ആ കഥയിലെ ജീവിതദുരന്തം തന്നെ.വസന്തകുമാരിയുടെയും അബ്ബാസിന്റെയും തീക്ഷ്ണമായ ഹൃദയബന്ധത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കൊന്നും എനിക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കില്ല.എങ്കിലും വസന്തകുമാരിയുടെ മരണം എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഇന്നും എനിക്കോര്‍മയുണ്ട്.രണ്ടാമത്തെ കാര്യം കഥ പറച്ചിലിലെ ആ വ്യത്യസ്തതയാണ്.അക്കാലത്ത് വളരെയധികം പുസ്തകങ്ങളൊന്നും ഞാന്‍ വായിച്ചിരുന്നില്ല.എഴുത്തിലെ വ്യത്യസ്തയെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനുള്ള സാഹിത്യപരിചയം തന്നെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.എങ്കിലും ഞാന്‍ വായിച്ച പുസ്തകം എന്തോ പ്രത്യേകതയുള്ള ഒന്നാണെന്ന തോന്നല്‍ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.മരണത്തിന്റെ നിഴലിലും’ ‘സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യനും’ വായിച്ചപ്പോള്‍ അതേ തോന്നല്‍ ഒന്നുകൂടി ശക്തമായി.
‘ജീവിതനിഴല്‍പാടുകളും' ‘ശബ്ദങ്ങളും' പോലുള്ള ചിലത് മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ ബഷീറിന്റെ മിക്ക കൃതികളും വാസ്തവത്തില്‍ മുതിര്‍ന്ന മനുഷ്യരിലെ കുട്ടികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നവയാണ്.മുതിര്‍ന്നവരുടെ പല പ്രവൃത്തികളും നമ്മുടെ സാധാരണ കാഴ്ചയുടേതല്ലാത്ത കോണില്‍ നിന്ന് കാണുമ്പോള്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കുട്ടിക്കളികള്‍ മാത്രമാണ് എന്ന ബോധ്യപ്പെടുത്തല്‍ കൂടിയാണ് അവയിലുള്ളതെന്നു പറയാം.ജീവിതത്തെ ആ മട്ടില്‍ സമീപിക്കാനാവുന്ന ഒരു മാനസികാവസ്ഥയില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എന്തിനെയും നിര്‍മ്മമമായും നേര്‍ത്ത ചിരിയോടെയും നോക്കിക്കാണാനാവും.
ആനവാരി രാമന്‍ നായര്‍,പൊന്‍കുരിശ് തോമാ,മണ്ടന്‍ മൂത്താപ്പാ,ഒറ്റക്കണ്ണന്‍ പോക്കര്,സൈനബ,കണ്ടമ്പറയന്‍ തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം കുട്ടികളിലും വലിയ കൌതുകം ജനിപ്പിക്കുന്നവരാണ്.പക്ഷേ,ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെയും അവരുടെ വാക്കുകളെയും ചെയ്തികളെയുമെല്ലാം പൂര്‍ണമായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ അവര്‍ മുതിര്‍ച്ച കൈവരിക്കുക തന്നെ വേണം.ഈ വൈരുദ്ധ്യം ബഷീര്‍ കഥകള്‍ക്ക് വ്യതിരിക്തമായ ഭംഗിയും കരുത്തും കൈവരുത്തുന്ന ഒരു ഘടകമാണ്.കഥാപാത്രങ്ങളെ കുട്ടികളുടെ ലോകത്തിലെന്ന പോലെ അവതരിപ്പിക്കുക,അതേ സമയം അവരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാന്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് ഒരുപാട് വളരണമെന്ന അവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുക, ഈയൊരു വിദ്യയാണ് എഴുത്തില്‍ ബഷീര്‍ സൂക്ഷിച്ച മൌലികതയുടെ ഏറ്റവും കാതലായ ഘടകമെന്നു തോന്നുന്നു.
ഞാന്‍ സ്വന്തമായി കഥയും കവിതയുമൊക്കെ എഴുതുകയും സാഹിത്യത്തെ പറ്റി ഗൌരവമായി ആലോചിച്ചുതുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന കാലത്ത് കൌമാരപ്രായക്കാര്‍ക്കും യുവജനങ്ങള്‍ക്കും ബഷീര്‍ അത്ര വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരെഴുത്തുകാരനായിരുന്നില്ല.തകഴി,ദേവ്,പൊറ്റെക്കാട്ട് എന്നിവരെപ്പോലെ അദ്ദേഹവും പുതിയ സാഹിതീയ ഭാവുകത്വം പങ്കുവെക്കാനാവാത്ത  പഴയ തലമുറയില്‍ പെട്ട ആളായാണ് പൊതുവേ മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.ആധുനികതയുടെ കൊടുങ്കാറ്റും പേമാരിയും കുറച്ചൊന്നടങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വായനക്കാര്‍ക്ക് സ്വബോധം വീണ്ടുകിട്ടിയത്.ആ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ്,അതായത് എണ്‍പതുകളുടെ ആരംഭം മുതല്‍ക്കാണ് ബഷീറിന്റെ വലുപ്പം വായനാസമൂഹം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അംഗീകരിച്ചുതുടങ്ങിയത്.അതിനും രണ്ടുമൂന്നു ദശകങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പേ സാധാരണവായനക്കാരും കേസരിയും എം.പി.പോളും അടക്കമുള്ള നിരൂപകരും ബഷീറിനു നല്‍കിയ വലിയ അംഗീകാരത്തിന്റെ കാര്യമൊന്നും ഇടക്കാലത്തെ യുവവായനക്കാരുടെ പൊതുബോധത്തെ കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചിരുന്നില്ല.ഈ പറഞ്ഞ  നിരൂപകരെ പോലും അവര്‍ വേണ്ടത്ര ഗൌനിച്ചിരുന്നില്ല.നമ്മുടെ സംസ്കാരചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നുമെല്ലാമുള്ള അപകടകരമായ ഒരു സമ്പൂര്‍ണവിച്ഛേദമെന്ന പോലെയാണ് നന്നേ ചെറിയ ഒരു കാലയളവിലെങ്കിലും ആധുനികത പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്.അതിന്റെ ഭാവുകത്വലഹരി തലയ്ക്കു പിടിച്ചവര്‍ എണ്‍പതുകളുടെ ആരംഭത്തില്‍ പോലും ബഷീറിനെ വേണ്ടത്ര ഗൌരവത്തിലെടുത്തിരുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.1980 ല്‍ ഒരു ഗ്രാമീണ സാഹിത്യസദസ്സില്‍ ബഷീറിനെ കുറിച്ചൊരു പ്രബന്ധം അവതരിപ്പിച്ച് സംസാരിച്ച എന്നോട് സദസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഭേദപ്പെട്ട ഒരു വായനക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു:'സത്യത്തില്‍ ഇത്രയ്ക്കൊക്കെ ഉണ്ടോ,എന്തായാലും നമ്മുടെ വി.ക.എന്നിന്റെ അത്രയും വരുമോ?'
  ബഷീറിന്റെ അന്ന് ലഭ്യമായിരുന്ന എല്ലാ കൃതികളും പത്താം ക്ളാസ്സിനുമുമ്പ് ഞാന്‍ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അദ്ദേഹം മറ്റെല്ലാ എഴുത്തുകാരില്‍ നിന്നും വേറിട്ടുനില്‍ക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.എങ്കിലും ന്റുപ്പൂപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാര്‍ന്നും പാത്തുമ്മയുടെ ആടും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കൃതികളുടെയെല്ലാം യഥാര്‍ത്ഥമായ വലുപ്പും പിന്നെയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് മനസ്സിലായത്.ഭാഷയുടെ തലത്തില്‍ അങ്ങേയറ്റത്തെ ശുദ്ധിയും ലാളിത്യവും പുലര്‍ത്തുന്ന ആ കൃതികള്‍ എന്തെന്തെല്ലാം വികാരവിചാരങ്ങളുടെ ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ ഉറവുകളെയാണ് ഉള്ളില്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് എന്ന് അത്ഭുതാദരങ്ങളോടെയാണ് ഓരോ വായനയിലും പുതുതായി തിരിച്ച
റിഞ്ഞത്.ബഷീര്‍കൃതികള്‍ ഓരോന്നിനും അതാതിന്റെ അകക്കനവും ഭംഗിയുമുണ്ട്.എങ്കിലും ഒരു മുന്‍ഗണനാക്രമത്തിനു ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒന്നാമതായി വരുന്നത് ‘ന്റുപ്പൂപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാര്‍ന്ന് ’ ആണ്.രണ്ടാമത് ‘ പാത്തുമ്മായുടെ ആട് ’. മൂന്നാമത് ആ ആട് നിര്‍ഭയം തിന്നുകളഞ്ഞ ‘ശബ്ദങ്ങള്‍ ’.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക, ജനവരി 2012)

സോവിയറ്റെന്നൊരു നാട്

‘യൂറി ഗഗാറിന്‍ ബഹിരാകാശത്തില്‍,യൂറി ഗഗാറിന്‍ ബഹിരാകാശത്തില്‍’ അരനൂറ്റാണ്ടിനപ്പുറത്തുനിന്ന് ഒരു പത്രവില്പനക്കാരന്‍ അത്യാവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും എന്റെ കാതില്‍ കിടന്നുമുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.നാട്ടിലെ ദേശാഭിമാനി ഏജന്റായ രാമേട്ടന്‍(താടിരാമന്‍ എന്നായിരുന്നു കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ നല്‍കിയ പരിഹാസം കലര്‍ന്ന വിളിപ്പേര്) തോളിലെ പത്രക്കെട്ട് ഒരു കൈ കൊണ്ട് താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മറുകയ്യില്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ‘ദേശാഭിമാനി’ യുമായി വിയര്‍ത്തൊലിച്ച് കയറ്റം കയറി വരുന്ന ചിത്രവും മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു. ‘യൂറി ഗഗാറിന്റെ വിജയം സോവിയറ്റ് യൂനിയന്റെ വിജയമാണ്.സോവിയറ്റ് യൂനിയന്റെ വിജയം ലോകതൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ വിജയമാണ് ’;അതായിരുന്നു അധസ്ഥിത ജനകോടികളുടെ അന്നത്തെ വികാരം.1961 ല്‍ വെറും എട്ട് വയസ്സുകാരനായിരുന്ന ഞാനും ഏതോ അളവില്‍ അത് പങ്കുവെച്ചിരുന്നു.ഒരു പക്ഷേ അന്ന് ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച അനന്യമായ ആ വികാരം ഓര്‍മയില്‍ അണയാതെ നിന്നതുകൊണ്ടാവാം 1989 ല്‍ സോവിയറ്റ് യൂനിയന്റെ 89,90,91 വര്‍ഷത്തെ കലണ്ടര്‍ ഒന്നിച്ച് ഒറ്റ കലണ്ടറായി കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ലാത്തൊരാത്മബന്ധത്തിന്റെ തള്ളിച്ചയില്‍ ഞാനത് വാങ്ങിയതും പിന്നെ 20 വര്‍ഷക്കാലം സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചതും.
കലണ്ടറിലെ അവസാനവര്‍ഷമാവുമ്പോഴേക്കും സോവിയറ്റ് യൂനിയന്‍ തകര്‍ന്നു.യു.എസ്.എസ്.ആറിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന 15 റിപ്പബ്ളിക്കുകളും സ്വതന്ത്രരാജ്യങ്ങളായി.പക്ഷേ,ഓര്‍മകള്‍ ഇപ്പോഴും ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തുവെള്ളക്കടലാസ്സില്‍ അവസാനപേജുകളില്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള രചനകളുമായി പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്ന സോവിയറ്റ്നാട് എന്ന വലുപ്പം കൂടിയ മാസിക, യു.എസ്.എസ്.ആറിലെ വിവിധ റിപ്പബ്ളിക്കുകളിലെ കവികളും കഥാകാരന്മാരും ലേഖകന്മാരും ചിത്രകാരന്മാരും അണിനിരന്നിരുന്ന സോവിയറ്റ് ലിറ്ററേച്ചര്‍ മാസിക,ഗോപാലകൃഷ്ണനും ഓമനയും പരിഭാഷപ്പെടുത്തി പ്രോഗ്രസ് പബ്ളിഷേഴ്സും റാദുഗ പബ്ളിഷേഴ്സും പ്രസിദ്ധീകരിച്ച സോവിയറ്റ് ബാലസാഹിത്യരചനകള്‍,ഗോര്‍ക്കിയുടെ അമ്മ,ഷൊളോഖോവിന്റെ ഡോണ്‍ ശാന്തമായൊഴുകുന്നു എന്നീ നോവലുകള്‍,ടോള്‍സ്റോയ്,പുഷ്കിന്‍,ഡൊസ്റൊയേവ്സ്കി,മയക്കോവ്സകി തുടങ്ങിയ പേരുകളുടെ മാന്ത്രികപ്രഭാവം,ചെങ്കൊടിയുമായി മുന്നേറുന്ന ലെനിന്റെ വിഖ്യാതമായ ചിത്രം,ജര്‍മന്‍ ഫാസിസ്റുകള്‍ക്കെതിരെ സ്റാലിന്‍ നേടിയ വിജയത്തിന്റെ വീരകഥ.സോവിയറ്റ് യൂനിയന്‍ മഹത്തായ ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെയും ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മകളുടെയും പേരായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത്.
“സോവിയറ്റെന്നൊരു നാടുണ്ടത്രെ
പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്തു ഭാഗ്യം!’’
എന്ന വരികളില്‍ കെ.പി.ജി കുറിച്ചുവെച്ചത് നാണിയുടെ സ്വപ്നം മാത്രമല്ല.പുരോഗമനം എന്നതിന് കമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ കൊടിക്കീഴില്‍ സാര്‍വദേശീയ തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ സ്ഥിതിസമത്വത്തിലേക്കുള്ള ലോകജനതയുടെ മുന്നേറ്റം എന്ന് അര്‍ത്ഥം കല്പിച്ചിരുന്ന മുഴുവന്‍ മലയാളികളും പങ്കുവെച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹത്തിന്റെയും ആവേശത്തിന്റെയും നിരലംകൃതമായ അവിഷ്ക്കാരമാണത്.
കാലം മാറി.ജനകോടികളെ ഉത്തേജിപ്പിച്ച സ്വപ്നത്തിന്റെ ചില്ലുകൊട്ടാരം തകര്‍ന്നു.അതിന്റെ അകത്തളത്തില്‍ അസ്ഥികളും തലയോടുകളും കുന്നുകൂടിക്കിടക്കുന്നത് ലോകത്തിന് മുഴുവന്‍ ദൃശ്യമായി.ട്രോട്സ്കിയടക്കമുള്ള സമുന്നത നേതാക്കളുടെ ദുരൂഹസാഹചര്യത്തിലുള്ള മരണം, സൈബീരിയന്‍ തടവറകളിലെ പൈശാചികത, ഇരുമ്പു മറക്കുപിന്നില്‍ ഒരു ജനതയെ മുഴുവന്‍ ഭീരുക്കളും ആത്മവഞ്ചകരുമാക്കിയ പാര്‍ട്ടിഭരണം, എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഒടുവില്‍ ബ്രഷ്നേവ്, ഗോര്‍ബച്ചേവ്, യെല്‍ട്സിന്‍ എന്നിങ്ങനെ ധൈഷണിക തലത്തിലും ഭരണത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രംഗങ്ങളിലും കേവലം കോമാളികളെ പോലെ പെരുമാറിയ നേതാക്കള്‍.സോവിയറ്റ് യൂനിയനിലെയും മറ്റ് കമ്യൂണിസ്റ് രാഷ്ട്രങ്ങളിലെയും കൊടിയ അനീതികളെയും അസ്വാതന്ത്യ്രങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ സി.ഐ.എയുടെയും ബൂര്‍ഷ്വാമാധ്യമങ്ങളുടെയും കമ്യൂണിസ്റ് വിരുദ്ധ ബുദ്ധിജീവികളുടെയും കള്ള പ്രചാരണമാണെന്ന് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന എത്രയോ സഖാക്കള്‍ വാസ്തവമറിയാതെ മരിച്ച് മണ്ണടിഞ്ഞു.പക്ഷേ, നീതിക്കും സ്വാതന്ത്യ്രത്തിനും വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന ആര്‍ക്കും സ്വയം മറിച്ചൊന്നു ചിന്തിക്കാനാവാത്ത വിധം എണ്ണമറ്റ ക്രൂരസത്യങ്ങള്‍ ഏറ്റവും വിശ്വസനീയമായ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിന്ന് പിന്നീടെത്രയോ വട്ടം ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.
തങ്ങളുടെ മഹാസ്വപ്നം പെറ്റുകൂട്ടിയ പാതകങ്ങളോര്‍ത്ത് ഏറ്റവുമധികം നടുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവുക അധികാരത്തിന്റെ സുഖസൌകര്യങ്ങളെയും ആജ്ഞാബലത്തെയും കുറിച്ച് തികച്ചും അജ്ഞരായിരുന്ന സാധാരണ കമ്യൂണിസ്റുകാര്‍ തന്നെയായിരിക്കും.ജാതിമതവംശദേശഭേദങ്ങള്‍ക്കതീതമായി മനുഷ്യരാശിയെ മുഴുവന്‍ സ്വാതന്ത്യ്രത്തിലേക്കും സമത്വത്തിലേക്കും മോചിപ്പിക്കാനുദ്ദേശിച്ച ഒരു ദര്‍ശനമായിരുന്നു അവരുടെ ജീവ:ശക്തി. ആ ദര്‍ശനത്തെ പ്രായോഗികമാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രാരംഭപരിശ്രമങ്ങളെത്തന്നെ ഇത്രയും ഭീമമായ ഭരണകൂടഭീകരതയും പാര്‍ട്ടിഭീകരതയും പിന്‍പറ്റിയിരുന്നുവെന്ന വാസ്തവം ആദ്യമൊന്നും അവര്‍ക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാനേ കഴിഞ്ഞിരിക്കില്ല.പക്ഷേ,കമ്യൂണിസ്റ്പാര്‍ട്ടി ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി അനേകം രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍ ഭരണത്തില്‍ നിന്ന് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടതും ആ രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും പുതിയ സാഹചര്യത്തില്‍ ജീവിതം പല തരത്തിലും പണ്ടത്തേതിനേക്കാള്‍ ക്ളേശപൂര്‍ണമായിരുന്നിട്ടുപോലും പാര്‍ട്ടി വീണ്ടും അധികാരത്തില്‍ വരുന്നതിനെ അനുകൂലിക്കാതിരിക്കുന്നതും കഠിനമായ പല അപ്രിയ സത്യങ്ങളെയും അംഗീകരിക്കാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും അവരെയും നിര്‍ബന്ധിതരാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും.കമ്യൂണിസ്റുകാര്‍ പക്ഷേ, നിരാശരാവില്ല.ഭാവിലോകത്തിന്റെ നിര്‍മാണത്തില്‍ തങ്ങളുടെ ദര്‍ശനത്തിനുള്ള പങ്കിനെ അവര്‍ അവിശ്വസിക്കില്ല.'അവരുടെ വിശ്വാസം അവരെ രക്ഷിക്കട്ടെ' എന്ന് പുച്ഛിച്ചു തള്ളാവുന്നിടത്തല്ല ലോകം ഇന്നെത്തി നില്‍ക്കുന്നത് എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും നമ്മുടെ കണ്മുന്നിലുണ്ട്.
സോവിയറ്റ് യൂനിയന്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള പഴയ കമ്യൂണിസ്റ് രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ ഭീകരാനുഭവങ്ങളുടെ
ഓര്‍മകളെല്ലാം പച്ചയായി നിലനില്‍ക്കെത്തന്നെ, അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളില്‍ ഉലയുമ്പോള്‍, സമ്പന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍ പോലും കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ ദരിദ്രരും ചൂഷിതരുമായി മാറുമ്പോള്‍ മാര്‍ക്സ്,ഏംഗല്‍സ്,ലെനിന്‍ തുടങ്ങിയ പേരുകള്‍ പല കോണുകളില്‍ നിന്ന് പിന്നെയും പിന്നെയും നാം കേട്ടുതുടങ്ങുന്നു.നാളിതുവരെ മാര്‍ക്സിസത്തിന് തങ്ങളുടെ ചിന്താലോകത്തിന്റെ നാലയലത്തുപോലും പ്രവേശനം നല്‍കാതിരുന്നവര്‍ പുതിയൊരാവേശത്തോടെ കമ്യൂണിസ്റ് മാനിഫെസ്റോ വായിക്കുന്നു.മാര്‍ക്സിന്റേതു തന്നെയാണ് ശരിയായ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രമെന്ന് പറയുന്നു.കമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടികളില്‍ അംഗത്വം സ്വീകരിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് നേരിയ ആലോചന പോലുമില്ലാതെ അവര്‍ സ്വയം കമ്യൂണിസ്റുകാരെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
ചുവപ്പ് കൊടിയും വളണ്ടിയര്‍ മാര്‍ച്ചും സഖാവ് എന്ന വിളിയും ഉള്‍പ്പെടെ കമ്യൂണിസത്തിന്റെ ബാഹ്യചിഹ്നങ്ങളെല്ലാം അനതിവിദൂരഭാവിയില്‍ വളരെയേറെ അനാകര്‍ഷകമായിത്തീരാം.പാര്‍ട്ടി ഒരധികാരകേന്ദ്രമായി നിലകൊള്ളുന്നതിനെ ചെറിയ അളവില്‍ പോലും അനുവദിച്ചുകൊടുക്കാത്ത മനോനിലയിലേക്ക് കമ്യൂണിസ്റുകാര്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ജനങ്ങള്‍ ഒന്നടങ്കം മാറിയേക്കാം.പക്ഷേ,അപ്പോഴും മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തിനു വേണ്ട ഊര്‍ജത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്രോതസ്സായി മാര്‍ക്സിസം നിലനിന്നേക്കാം.അത് ചരിത്രം ഒരു പാട് മാറ്റിത്തീര്‍ത്ത മാര്‍ക്സിസമായിരിക്കുമെന്നു തീര്‍ച്ച.മാറ്റമില്ലാത്തതായി ഒന്നു മാത്രമേ ഉള്ളൂ അത് മാറ്റമുണ്ട് എന്നതാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്തവര്‍ മാര്‍ക്സിസം ലെനിനിസത്തെ കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്നതിനെ ഭാവിജനത തീര്‍ച്ചയായും അനുവദിച്ചുകൊടുക്കില്ല.ഓരോ മനുഷ്യനില്‍ നിന്നും സമൂഹം അവന്റെ/അവളുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് സ്വീകരിക്കുകയും ഓരോ മനുഷ്യനും സമൂഹം അവന്റ/അവളുടെ ആവശ്യത്തിനനുസരിച്ച് തിരിയെ നല്‍കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ലോകത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ സംഘടനാതത്വത്തിന്റെ കാര്‍ക്കശ്യമോ നിരര്‍ത്ഥമായ മറ്റ് പിടിവാശികളോ അവര്‍ക്ക് തടസ്സം നില്‍ക്കില്ല. സോവിയറ്റ് കവിയായ ആന്ദ്രേവൊസ്നേസന്‍സ്കിയുടെ ഒരു കവിതയിലെ ഏതാനും വരികളുടെ പരിഭാഷയോടെ ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കാം:
“ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നു
യുദ്ധത്തിന്റെ കെടുമണമകന്ന്
കിടങ്ങുകളും കാല്‍ച്ചങ്ങലകളും മറവിയിലമര്‍ന്ന്
ചെറുനാരകച്ചെടികളണിഞ്ഞ്
മധുമോഹിനിയായൊരു ലോകം
പ്രഭാമയമായ സ്വപ്നങ്ങളാല്‍
പരിപൂര്‍ണയായൊരു ലോകം
….. ….. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
ചൊവ്വയിവെവിടെയോ ഒരു നാള്‍
ഭൂമിയില്‍ നിന്നൊരു വിരുന്നുകാരന്‍ ചെല്ലും
ഇളംചൂടുള്ള ഒരു പിടി മണ്ണ് വാരിയെടുക്കും
പിന്നെ
ഒരിക്കലും അകലെയല്ലാത്ത
എന്നും അരികെയായ
ഈ നീലഹരിതഗോളത്തെ
അയാള്‍ പ്രണയപൂര്‍വം നോക്കും.’’


മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ഡിസംബര്‍ 2011

എന്റെ വായന

ആറാം ക്ളാസ് കഴിഞ്ഞുള്ള അവധിക്കാലം മുതല്‍ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് കോളേജില്‍ ചേരുന്നതു വരെയുള്ള നാല് വര്‍ഷക്കാലത്തിനിടയിലാണ് ഞാന്‍ ഏറ്റവുമധികം പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചത്.മിക്കവാറും ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പുതിയ പുസ്തകം.ഒഴിവുദിവസങ്ങളില്‍ ഈരണ്ടു പുസ്തകം. ഈയൊരളവിലായിരുന്നു അക്കാലത്തെ വായന.പുസ്തകങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് പ്രത്യേക മാനദണ്ഡമൊന്നും സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല.ഇന്ന് 'സ്ഥലത്തെ പ്രധാനദിവ്യ'നെങ്കില്‍ നാളെ 'പദ്യസാഹിത്യചരിത്രം',മറ്റന്നാള്‍ 'അണുബോംബ് വീണപ്പോള്‍' എന്ന പരിഭാഷാപുസ്തകം,അതിനടുത്ത ദിവസം 'ആരോഗ്യനികേതനം' അല്ലെങ്കില്‍ 'ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി'.ആര്‍ത്തി പിടിച്ച ആ വായന പത്താം ക്ളാസ് കഴിയുമ്പോഴേക്കും എന്റെ ആന്തരികജീവിതത്തിന് നല്ല ആഴവും പരപ്പും ഉണ്ടാക്കിത്തന്നിരുന്നു എന്നാണ് തോന്നല്‍.പക്ഷേ,അതിന് ശരിയായ ഒരു തുടര്‍ച്ചയുണ്ടായില്ല.അത്രയും ആസക്തിയോടും സമര്‍പ്പണബുദ്ധിയോടും കൂടിയ വായന പിന്നെ നാല് പതിറ്റാണ്ടു കാലത്തേക്ക് സാധ്യമായില്ല.
കോളേജില്‍ കയറിയതോടെ എന്റെ വായന വല്ലാതെ കുറഞ്ഞു.പിന്നീട് അധ്യാപകനായതിനു ശേഷവും അതിന് വേണ്ടത്ര ഗതിവേഗം വന്നില്ല.നിയമപ്രകാരം ജോലിയില്‍ നിന്ന് വിരമിക്കേണ്ടതിന് കുറച്ചുമുമ്പേ സ്വമേധയാ അധ്യാപകജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാലഞ്ച് മാസം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സ് ശുദ്ധവും ശാന്തവുമായപ്പോഴാണ് വായനക്ക് പഴയ ആര്‍ജവം വീണ്ടുകിട്ടിയത്.ഇപ്പോള്‍ പുതിയ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെയെങ്കിലും ഏതാനും പേജുകള്‍ മറിക്കാതെ ഒറ്റ ദിവസം പോലും കടന്നുപോവില്ലെന്നായിരിക്കുന്നു.സ്കൂള്‍ജീവിതകാലത്തെ അതേ ആവേശം പത്തുനാല്പത് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് തിരിയെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഏതെങ്കിലും ഒരു സാഹിത്യരൂപത്തിലോ വൈജ്ഞാനിക ഗണത്തിലോ ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നതല്ല എന്റെ വായന.വ്യത്യസ്തമേഖലകളില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു പാട് പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒരേ സമയം ചുറ്റിലും വേണം.എങ്കിലേ അവയില്‍ നിന്ന് ഒരെണ്ണം കയ്യിലെടുത്ത് മനസ്സമാധാനത്തോടെ വായിച്ചുതുടങ്ങാന്‍ പറ്റൂ.അത് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതിനു ശേഷമേ മറ്റൊന്നിലേക്ക് കടക്കൂ എന്നില്ല.ഒരു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ മിക്കവാറും രണ്ടുമൂന്ന് പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് വായന ചെന്നെത്തുകയാണ് പതിവ്.കുമാരനാശാന്റെ ഒരു സ്തോത്രകൃതി കഴിഞ്ഞ് റോബര്‍ട്ടോ ബൊളാനോവിന്റെ കവിത,പിന്നെ ടാഗോര്‍ കൃതികളുടെ സമാഹാരത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു ലേഖനം, ഈ മട്ടിലാണ് വായനയുടെ പോക്ക്.അതിനിടയില്‍ ആനുകാലികങ്ങളുടെ വായനയും മുടക്കം കൂടാതെ നടക്കുന്നു.
ഏത് രൂപത്തിലുള്ള എഴുത്തിലായാലും എഴുതുന്ന ആളും എഴുത്തും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധത്തിന്റെ അകൃത്രിമത്വം വളരെ പ്രധാനമാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു.ഭാഷയുടെയോ ഘടനയുടെയോ ആശയത്തിന്റെയോ തലത്തിലുള്ള മേനിനടിപ്പ് എന്നെ വളരെ വേഗം കൃതിയില്‍ നിന്ന് അകറ്റിക്കളയും.അമോസ് ടുട്വോളയുടെ 'കള്ളുകുടിയനി'ലേതുപോലുള്ള ശുദ്ധമായ ഭ്രമാത്കത എനിക്കിഷ്ടമാണ്.പക്ഷേ,വെറുതെ കൌതുകം ജനിപ്പിക്കാനോ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇല്ലാത്ത പുതുമയും ഗൌരവം കൃതിക്ക് ഉണ്ടാക്കാനോ ആയി ആഖ്യാനത്തെ വക്രീകരിക്കുന്ന രീതി വായനയില്‍ നിന്ന് പിന്തിരിയാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കും.അനാവശ്യം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോവുന്ന വിശദാംശങ്ങളുടെ പെരുപ്പം,വിവരണങ്ങളിലെ ആഴക്കുറവ്,ദര്‍ശനത്തിന്റെ തലത്തില്‍ കൃതി അനുഭവപ്പെടുത്തുന്ന ഉപരിപ്ളവത ഇവയെയൊന്നും ഒരു ചെറിയ പരിധിക്കപ്പുറം സഹിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയാറില്ല.ആത്മീയാന്വേഷണങ്ങളുടെ ഗണത്തില്‍ പെടുന്ന കൃതികളില്‍ സാധാരണയിലും കവിഞ്ഞ ഭ്രമം പുലര്‍ത്തുന്നയാളാണ് ഞാന്‍.വളരെ നേരത്തേ തന്നെ ഈയൊരു താല്പര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.അത്തരം കൃതികളില്‍ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഭൌതിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അന്വേഷിക്കാറില്ല.പക്ഷേ,സാധാരണ മനുഷ്യരെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതായി ഭാവിക്കുകയും എന്നാല്‍ അവരുടെ ദൈനംദിനജീവിതത്തിലെ സര്‍വസാധാരണമായ പ്രതിസന്ധികളെ കുറിച്ച് അജ്ഞത ഭാവിച്ച് വെറുതെ വാചാലമാവുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കൃതി എനിക്ക് അസഹനീയമായിത്തന്നെ അനുഭവപ്പെടും.വാചാലതയും രൂപകാത്മപ്രയോഗങ്ങളുടെ ആധിക്യവും ആത്മീയ രചനകളുടെ പൊള്ളത്തരത്തിനും കള്ളത്തരത്തിനുമുള്ള പിഴക്കാത്ത തെളിവാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു.
ഒരു പുസ്തകം എന്നെ ആഴത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകില്‍ അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം എന്റെ ഉള്ളില്‍ തീക്ഷ്ണമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന താല്പര്യങ്ങളെയോ ജിജ്ഞാസകളെയോ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതായിരിക്കണം.(ഓരോ കാലത്തും അവ ഓരോന്നായിരിക്കും.)അല്ലെങ്കില്‍ അതിലെ ഏതെങ്കിലും സന്ദര്‍ഭങ്ങളോടോ മനോനിലകളോടോ അപൂര്‍ണമായെങ്കിലും ചാര്‍ച്ച പുലര്‍ത്തുന്ന എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എന്റെ ജീവിതത്തിലും എപ്പോഴെങ്കിലുമായി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവണം.ഈ രണ്ട് സംഗതികളും മുന്നുപാധികളായി വെച്ചുകൊണ്ടല്ല വായന തുടങ്ങുന്നത്.വായനക്കിടയില്‍ അവ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായി അനുഭവവേദ്യമാവും.അത്ര തന്നെ.അങ്ങനെ സംഭവിക്കാത്ത കൃതികള്‍ക്ക് സാഹിതീയമോ വൈജ്ഞാനികമോ ആയ എന്തൊക്കെ മികവുകളുണ്ടായാലും അവയൊന്നും എന്റെ ആസ്വാദനത്തെയും മൂല്യനിര്‍ണയനത്തെയും അനുകൂലമായി സ്വാധീനിക്കാറില്ല.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മൂന്നു വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ ഞാന്‍ വായിച്ച കൃതികളില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും അഗാധമായി സ്പര്‍ശിച്ച ഒന്ന് ഫെര്‍നാണ്‍ഡോ പെസ്സാഓവിന്റെ 'The Book of Disquiet' ആണ്.സര്‍ഗാത്മകതയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന ആത്മരഹസ്യങ്ങളുടെ ഈ സമാഹാരത്തെ ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള എഴുത്തുകാര്‍ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്തുവെക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.അലക്സാണ്ടര്‍ കോള്‍മാന്‍ എഡിറ്റ് ചെയ്ത ബോര്‍ഹസ്സിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത കവിതകളാണ് ഈ കാലയളവില്‍ വായിച്ച ഏറ്റവും ബ്രഹത്തും ഗംഭീരവുമായ കവിതാപുസ്തകം.ബൊളാനോയുടെ The Romantic Dogs ഉം ജീബാനന്ദദാസിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത കവിതകളുടെ സമാഹാരവും(പ്രസാധകര്‍: പെന്‍ഗ്വിന്‍) വലിയ താല്പര്യത്തോടെ വായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങളാണ്.പ്രശസ്തരായ പല വിദേശ എഴുത്തുകാരുടെയും നോവലുകള്‍ പിന്നിട്ട രണ്ട് വര്‍ഷത്തിനിടയില്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.പലതും മികച്ച വായനാനുഭവങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു.എന്നാല്‍ കുടകുകാരിയായ സരിതാ മന്തണ്ണയുടെ Tiger Hills തന്ന അനുഭവം വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നാണ്.Tiger Hills ലൈ എഴുത്ത് പഴയ മട്ടിലുള്ളതാണ്.ഒരു കുടുംബകഥയുടെ നേര്‍രേഖീയമായ പറച്ചില്‍. ഭാഷയുടെയും ദര്‍ശനത്തിന്റെയും തലങ്ങളില്‍ ഔന്നത്യമൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ല.എങ്കിലും ഈ വലിയ ജീവിതകഥയിലെ അനുഭവചിത്രീകരണങ്ങളില്‍ പലതും വല്ലാത്ത നെഞ്ചിടിപ്പോടെയാണ് ഞാന്‍ വായിച്ചത്.നോവലിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനോലോകങ്ങളുടെയും അവര്‍ കടന്നുപോവുന്ന ദുരന്തങ്ങളുടെയും ആവിഷ്ക്കാരത്തില്‍ എഴുത്തുകാരി കാണിച്ചിരിക്കുന്ന സരളമായ ആര്‍ജ്ജവം തിളങ്ങുന്ന അനേകം മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ട് ഈ കൃതിയില്‍.കുടക് പശ്ചാത്തലമായി ഇംഗ്ളീഷില്‍ എഴുതപ്പെട്ട രണ്ടാമത്തെ നോവലാണിത്.ആദ്യത്തേത് കാവേരി നമ്പീശന്റെ The Scent of Pepper . വളരെ കുറച്ച് വൈജ്ഞാനികകൃതികളേ സമീപകാലത്തായി വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ.അവയില്‍ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായി തോന്നിയത് വിളയന്നൂര്‍ എസ്.രാമചന്ദ്രന്റെ The emerging mind ആണ്.സര്‍ഗാത്മകതയുടെ മസ്തിഷ്കപ്രേരണകളെയും കാരണങ്ങളെയും അന്വേഷിക്കുന്ന ഈ കൃതിയുടെ വായന ഓജസ്സും പ്രസാദവും നിറഞ്ഞ അനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു.
വായനയില്‍ വന്ന വിദേശഭാഷാ കൃതികളെ കുറിച്ചു മാത്രമാണ് ഇത്രയും പറഞ്ഞത്. ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ വായിക്കുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും മലയാളകൃതികള്‍ തന്നെയാണ്.നമ്മുടെ കഥകളും നോവലുകളും കവിതകളും വൈദേശികകൃതികളോളം നിലവാരമില്ലാത്തവയാണെന്നോ ഇവിടുത്തെ എഴുത്തുകാര്‍ താരതമ്യേന കുറഞ്ഞ സര്‍ഗാത്മകതയുള്ളവരാണെന്നോ ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല.എന്നാല്‍ നമ്മുടേത് ഇപ്പോഴും പല തലങ്ങളിലും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ്.അനുഭവങ്ങളുടെ തുറന്നെഴുത്തിന് സര്‍ഗാത്മകസൌന്ദര്യവും ഗാംഭീര്യവും കൈവരുന്ന ഒരു എഴുത്തുരീതി ഇനിയും ഇവിടെ വികസിച്ചുവന്നിട്ടില്ല.മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ അനുഭവങ്ങളുടെ ആവിഷ്ക്കാരം അശ്ളീലമോ അസുന്ദരമോ ആയി അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു ഭാഷാസാംസ്കാരിക പരിസരത്താണ് നമ്മുടെ എഴുത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നത്. പുറമെ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുമ്പോഴും അകമേ ആവര്‍ത്തനസ്വഭാവമുള്ള അനുഭവങ്ങളുടെ ഉന്മേഷരഹിതമായൊരു പരമ്പരയാണ് ഇന്നാട്ടിലെ സാധാരണ ജനജീവിതം.എഴുത്തുകാരുടെയും ചിന്തകന്മാരുടെയും ജീവിതവും വളരെയൊന്നും വ്യത്യസ്തമല്ല.ഇതുകൊണ്ടു തന്നെ മലയാളത്തിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം സാഹിത്യരചനകള്‍ക്കും പല തലങ്ങളിലും ഒരു തരം തെളിച്ചക്കുറവും ചലനശേഷിയില്ലായ്കയും ആഴമില്ലായ്മയുമെല്ലാം വന്നുപോവുന്നുണ്ട്.വളരെ മൌലികവും വിപ്ളവകരവും ഉത്തരവാദിത്വപൂര്‍ണവുമായ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി അതിയായി ദാഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട് നമ്മുടെ സാഹിത്യം എന്ന തോന്നല്‍ ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും എന്നില്‍ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെട്ടുവരുന്നുണ്ട്.

(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക(ചെന്നൈ),നവംബര്‍ 2011)

എന്റെ രാഷ്ട്രീയം

ഞാനൊരു മധ്യവര്‍ഗ ജീവിയാണ്.അതിന്റെ നാനാവിധമായ പരിമിതികള്‍ക്കുള്ളിലായിരുന്നു നാളിതുവരെയുള്ള ജീവിതം.അതുകൊണ്ടു തന്നെ എന്റെ രാഷ്ട്രീയാഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് ഒട്ടൊക്കെ ഭീരുവായ ഒരു സാധാരണപൌരന്റെ സാമൂഹ്യനിരീക്ഷണങ്ങള്‍ എന്നതിനപ്പുറം പ്രാധാന്യമൊന്നുമില്ല.
സാഹിത്യം,ചരിത്രം,സംസ്കാരപഠനം എന്നിവയുടെയെല്ലാം ബാലപാഠങ്ങള്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാന്‍ പഠിച്ചത് കോണ്‍ഗ്രസ് അനുകൂലികളുടെ ഒരു കൂട്ടായ്മക്കകത്തു നിന്നാണ്.ഒന്നൊന്നര വര്‍ഷത്തോളമേ ആ ബന്ധം നിലനിന്നുള്ളൂ.പിന്നെ ഞാന്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ് അനുകൂല വിദ്യാര്‍ത്ഥി സംഘടനയുടെയും ബാലസംഘത്തിന്റെയും കലാസാഹിത്യസംഘടനയുടെയുമൊക്കെ പ്രവര്‍ത്തകനായി. അന്നു തുടങ്ങിയ ബന്ധം മാനസിക തലത്തില്‍ ഈയടുത്ത കാലം വരെയും ഞാന്‍ നിലനിര്‍ത്തി.എം.എന്‍.വിജയന്റെ ശിഷ്യനായ ഞാന്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടി അദ്ദേഹത്തെ ശത്രുപക്ഷത്ത് നിര്‍ത്തിത്തുടങ്ങിയ കാലം മുതല്‍ക്കാണ് പാര്‍ട്ടിയോടുള്ള അനുഭാവം കൈവിട്ടുതുടങ്ങിയത് എന്നാണ് പലരും കരുതിപ്പോരുന്നത്. ഇത് തെറ്റാണ്.വിജയന്‍മാഷുടെ എതിര്‍പ്പ് മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടി നേതൃത്വത്തിന്റെ തെറ്റായ ചില നീക്കങ്ങള്‍ക്കു നേരെയായിരുന്നു.പാര്‍ട്ടിയുടെ സംഘടനാതത്വത്തെ കുറിച്ചോ സൈദ്ധാന്തികനിലപാടുകളെ കുറിച്ചോ അദ്ദേഹം ഒരു വിയോജിപ്പും പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.പാര്‍ട്ടി അതിന്റെ ജീവശാസ്ത്രമായ സംഘടനാതത്വത്തില്‍ വിള്ളലുണ്ടാക്കി അതിലേക്ക് കാറ്റും വെളിച്ചവും കടത്തരുത് എന്ന പക്ഷക്കാരനായിരുന്നു മാഷ്.വെള്ളത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന മീനിനെ കരയുടെ സ്വാതന്ത്യ്രത്തിലേക്ക് മോചിപ്പിച്ചാലുള്ള അവസ്ഥയാവും ഡമോക്രാറ്റിക് സെന്‍ട്രലിസം എന്നസംഘടനാതത്വത്തിന് പുറത്തു കടക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയുടേതും എന്ന് മാഷ് പറഞ്ഞു. മാഷുടെ ആ നിലപാടിനോട് യോജിക്കണമെന്ന് അന്നുതൊട്ടേ എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല.ഡമോക്രാറ്റിക് സെന്‍ട്രലിസം എന്നത് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഉന്നത നേതാക്കളിലെ അതിസമര്‍ത്ഥരായ ചിലരുടെ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കും ധാരണകള്‍ക്കും പാര്‍ട്ടി സംവിധാനത്തെ ആകെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്ന ഏര്‍പ്പാടായിട്ടാണ് ലോകത്തെല്ലായിടത്തും പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുള്ളത്.അതിന് മാറ്റം വരുത്തുന്ന എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തുകയാണ് പ്രധാനം.വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു കാര്യം പാര്‍ട്ടിയുടെ തന്നെ ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും അനുഭവങ്ങളില്‍നിന്നും പാഠം പഠിച്ച് സിദ്ധാന്തത്തിലും പ്രയോഗത്തിലും ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകള്‍ വരുത്താനുള്ള ധീരത നേടുക എന്നതാണ്.ടെക്നോളജിയുടെ വികാസം വഴി സമ്പത്തിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും നിര്‍മാണത്തിലും വിതരണത്തിലും സംഭവിച്ചിരിക്കുന്ന അഭൂത പൂര്‍വമായ മാറ്റങ്ങളും വിവിധ വിജ്ഞാനശാഖകളുടെ വളര്‍ച്ചയിലൂടെ പ്രപഞ്ചത്തെയും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമസ്ത തലങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൈവന്നിരിക്കുന്ന പുത്തന്‍ അറിവുകളും ആഗോളീകരണ കാലത്തെ സാമ്പത്തിക യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമെല്ലാം കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ട് തന്നെ വേണം തിരുത്തലുകള്‍ക്ക് മുതിരാന്‍.പകരം ഊഹക്കച്ചവടങ്ങള്‍ക്കും ബഹുരാഷ്ട്രഭീമ•ാരുടെ മറ്റ് വ്യവഹാരങ്ങള്‍ക്കും അനുസൃതമായി സ്വയം പാകപ്പെടുക എന്ന ലാഭകരമായ എളുപ്പപ്പണിയുടെ മാര്‍ഗം സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു പാര്‍ട്ടിയെ ജനങ്ങള്‍ അധികകാലം ചുമന്ന് നടക്കില്ല.
കമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടി അധികാരം കയ്യാളിയ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം ഒരു ഘട്ടം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ പാര്‍ട്ടിയിലെ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങള്‍ ജനവിരുദ്ധമായി തീരുകയുണ്ടായി.സോവിയറ്റ് യൂനിയനിലും കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും ജനങ്ങള്‍ പാര്‍ട്ടിക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞതിന്റെ പ്രാഥമിക കാരണം അമേരിക്കയുടെയും മറ്റ് മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങളുടെയും പ്രേരണയും പ്രോത്സാഹനവും ഉപജാപങ്ങളുമൊന്നുമല്ല.ഓരോ ഇടത്തെയും ജനങ്ങള്‍ താന്താങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ പാര്‍ട്ടിനേതാക്കളുടെ അഴിമതിക്കും അധികാരപ്രമത്തതയ്ക്കുമെതിരെ സ്വയം മുന്നിട്ടിറങ്ങുകയായിരുന്നു.കമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഘടനയില്‍ അതൊരു ഫാസിസ്റ് ശക്തിയായിത്തീരാനുള്ള സാധ്യത എന്നും എവിടെയും നിലനിന്നിട്ടുണ്ട്.ഇന്ത്യയില്‍ മൂന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ മാത്രമേ അധികാരം അനുഭവിക്കാന്‍ ഇടയായുള്ളൂ എന്നതുകൊണ്ടാവാം ഈ സാധ്യത ഇവിടെ ഭീഷണാകാരം പൂണ്ട് വളരാതിരുന്നത്.ഇക്കാര്യം കൃത്യമായി ബോധ്യപ്പെട്ടതിനു ശേഷവും മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടിക്കു നേരെ അല്പമായ അനുഭാവം പോലും നിലനിര്‍ത്തുന്നത് തെറ്റല്ലേ എന്ന് ഞാന്‍ പല കുറി സ്വയം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടണ്‍്.ചില ഉത്തരങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.എല്ലാവര്‍ക്കും എല്ലാ ജീവിതാവശ്യങ്ങളും മാന്യമായി നിറവേറ്റാനുള്ള സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും അവസരസമത്വവും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ് എന്ന ആദര്‍ശത്തെയും ആ ആദര്‍ശത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരത്തിന് ആവശ്യമായ പ്രായോഗിക നടപടികളെയും കുറിച്ച് ഗൌരവമായി ആലോചിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സംവിധാനം ലോകത്തെവിടെയും അല്പകാലത്തേക്കെങ്കിലും നിലനിര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത് കമ്യൂണിസ്റുകാര്‍ക്ക് മാത്രമാണ്.ഇന്ത്യയില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സിനെ പോലെ രാജ്യം മുഴുക്കെ വിപുലമായ ജനകീയാടിത്തറയുള്ള ഒരു പാര്‍ട്ടിക്ക് നിസ്വാര്‍ത്ഥരായ കുറച്ച് നേതാക്കളെയും പ്രവര്‍ത്തകരെയും അങ്ങിങ്ങായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനുണ്ടാവും.പക്ഷേ സ്വാതന്ത്യ്രപൂര്‍വ കാലം മുതല്‍ക്കേ ഉപരിവര്‍ഗം കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും പിന്നീടിങ്ങോട്ട് ഭരണകൂടത്തിന്റെ മുഖ്യപരിഗണന ആ വര്‍ഗത്തിന്റെ താലപര്യസംരക്ഷണമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് നേതൃത്വം ജാഗരൂകമാവുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ് സത്യം. കമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ നിലപാടും പാര്‍ട്ടി നേതൃത്വം നല്‍കിയ സംസ്ഥാന ഗവണ്മെന്റുകളുടെ പ്രവര്‍ത്തനവും ഒരു ഘട്ടത്തിലും ഈയൊരു രാഷ്ട്രീയം സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല.പക്ഷേ, അധികാരത്തിനും പാര്‍ട്ടി എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സുസ്ഥിരതയ്ക്കും വേണ്ടി ഉപരിവര്‍ഗത്തിലെ പല കണ്ണികളുമായി പല ഘട്ടങ്ങളില്‍ പല തലങ്ങളില്‍ ചെയ്തു പോന്ന നീക്കുപോക്കുകള്‍ പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വത്തിലെ അങ്ങേയറ്റം വലുതും ഇങ്ങേയറ്റം ചെറുതുമായ എല്ലാം അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിലും അഴിമതിയും അരാഷ്ട്രീയതയും വ്യാപിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.അതുകൊണ്ടു തന്നെ അടിത്തട്ടിലെ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ സത്യസന്ധതയോടെ ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ശേഷി വലിയൊരളവോളം പാര്‍ട്ടിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.ഈ അവസ്ഥയില്‍ നിന്നുള്ള മോചനം അടുത്ത കാലത്തെങ്ങും സാധ്യമാവുമെന്ന് ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല.
വസ്തുത ഇതായിരിക്കുമ്പോഴും രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹ്യവും സാംസ്കാരികവുമായ പുരോഗതിയെ കുറിച്ചെല്ലാമുള്ള ഗൌരവപൂര്‍ണമായ ആലോചനകള്‍ക്കുള്ള ഉപകരണങ്ങളും ബഹുരാഷ്ട്ര മൂലധനശക്തികളുടെ സര്‍വാധിപത്യത്തെ ചെറുക്കാന്‍ പരിമിതമായ അളവിലെങ്കിലുമുള്ള സന്നദ്ധതയും ഇപ്പോഴും കമ്യൂണിസ്റുകാരുടെ കയ്യില്‍ തന്നെയാണ് ഉള്ളത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ നമ്മുടെ പൊതുജീവിതത്തില്‍ അവര്‍ തീര്‍ത്തും അപ്രസക്തരായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പാര്‍ട്ടി എങ്ങനെയൊക്കെ മാറിയാലും വരുംകാലത്തും രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹ്യവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രശ്നങ്ങളിലെല്ലാം സത്യസന്ധവും പുരോഗമനപരവുമായ പുതിയ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ സാധ്യമാക്കുന്നത് കമ്യൂണിസ്റ് ദര്‍ശനത്തെ ആഴത്തില്‍ അറിഞ്ഞവര്‍ തന്നെയായിരിക്കും എന്നു തന്നെയാണ് ഞാന്‍ കരുതുന്നത്. തങ്ങളുടെ ഫ്യൂഡല്‍ പശ്ചാത്തലത്തിന്റെ ഓര്‍മകളും അതിനോടുള്ള കൂറും കൈവിടാനാവാത്ത ധാരാളം ബുദ്ധിജീവികളും മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരും അക്കാദമീഷ്യന്മാരും കേരളത്തിലുണ്ട്.ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ രൂക്ഷവിമര്‍ശകരും എതിരാളികളുമായിരിക്കെ തന്നെ ഇടതുപക്ഷത്തിലെ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുടെ ഒത്താശക്കാരായും ഇവര്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാറുണ്ട്.പൊതുബോധത്തില്‍ ചില കലക്കങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നതിനപ്പുറം ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാവുമെന്ന തോന്നല്‍ ഇന്നേവരെ എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല.വ്യവസ്ഥാപിതകമ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടികളുടെ നേതൃവൃന്ദത്തെപ്പോലെ ഇക്കൂട്ടരും കാലഹരണപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയഭാഷ ഉപയോഗിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.അധികാരഗര്‍വിലും പരപുച്ഛത്തിലും കമ്യൂണിസ്റ് പ്രമാണിമാരുടേതിനേക്കാള്‍ ഒട്ടും ഭേദമല്ല ഇക്കൂട്ടരുടെ നില.
രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍,ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യത്തില്‍ വിശേഷിച്ചും സി.പി.ഐ(എം) ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് പിന്‍മാറുമ്പോള്‍ ആ ഒഴിവിടത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് സന്നദ്ധ സംഘടനകളാണ്.സന്നദ്ധ സംഘടനാരാഷ്ട്രീയം ഫണ്ടിംഗിനെ ആശ്രയിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നതും മൂര്‍ത്തമായ ഓരോരോ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പരിഹാരം ഉന്നം വെച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതുമാണ്.അതില്‍ അഴിമതിക്കും വഞ്ചനയ്ക്കുമെല്ലാമുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്.എന്നാല്‍ ജനങ്ങളെ താല്‍ക്കാലികമായി സഹായിക്കുന്നതിനും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഒരളവ് വരെ പരിഹാരം കാണുന്നതിനും ആ രാഷ്ട്രീയം സഹായകമാവുന്നുവെന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ മുഖ്യധാരാരാഷ്ട്രീയത്തെ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയും ആളുകള്‍ അതിനെ പിന്തുണക്കും.എങ്കിലും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു ഘട്ടത്തിലും ആ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാകാന്‍ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല.
വിദേശത്തോ സ്വദേശത്തോ ഉള്ള കുത്തകകളില്‍ നിന്ന് പണം വാങ്ങിക്കൊണ്ടല്ലാതെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സന്നദ്ധസംഘടനകളുമായും സാഹിത്യസാംസ്കാരിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമായും സഹകരിക്കുക,സാമൂഹ്യപ്രശ്നങ്ങളെയും കലയെയും സാഹിത്യത്തെയുമെല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനും മാര്‍ക്സിയന്‍ ദര്‍ശനം തന്നെയാണ് കൂടുതല്‍ സഹായകമാവുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് ആ വക കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ആകാവുന്നിടത്തോളം അതിനെ ആശ്രയിക്കുക,ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടിയിലും അംഗമാകാതെയും ഒന്നിനും വിധേയനാകാതെയും എഴുത്തുജീവിതം സ്വതന്ത്രമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ട്പോവുക ഇത്രയുമൊക്കെയാണ് എന്റെ പൊതുജീവിതം സംബന്ധിച്ച് ഞാന്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന തീരുമാനങ്ങള്‍.
അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിന്ന് യാതൊരു തരത്തിലുള്ള അംഗീകാരവും ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.ഒരു പദവിയും എന്റെ പരിഗണനയില്‍ വരുന്നില്ല.ചരിത്രത്തെ മാനിച്ചും വര്‍ത്തമാനത്തെ കഴിവതും ആഴത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചും ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് പോവും.ഒരു ശുദ്ധസാഹിത്യകാരന്റെ പരിവേഷം എനിക്കാവശ്യമില്ല.എനിക്ക് താല്‍പര്യം തോന്നുന്നതും എന്റെ പ്രതികരണത്തിന് എന്തെങ്കിലും പ്രസക്തിയുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നതുമായ സാമൂഹ്യസാംസ്കാരികരാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയില്‍ ഇനിയും ഞാന്‍ ഇടപെടും.പക്ഷം പിടിക്കും.രാഷ്ട്രീയത്തിലെന്ന പോലെ സാഹിത്യത്തിലും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുണ്ട്.ആദ്യത്തേത് പ്രത്യക്ഷവും രണ്ടാമത്തേത് പ്രച്ഛന്നവുമാണ്.രണ്ടിനും ഞാന്‍ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുകയില്ല.

(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക ഒക്ടോബര്‍ 2011)

ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ്

പി.എ.നാസിമുദ്ദീന്റെ കവിതകള്‍ ഞാന്‍ ഇടക്കിടെ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരുദ്ദേശ്യവുമില്ലാതെ വായിച്ചു നോക്കും.എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെ വായിക്കാന്‍ തോന്നുന്നു എന്നതിനെ കുറിച്ച് കൃത്യമായി എനിക്കറിയാമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അത് പാതിയോളം കളവായേക്കും.കവിതകള്‍ എന്ന നിലയ്ക്ക് അവയില്‍ പലതിനുമുള്ള അപൂര്‍ണതകളെ കൂടിയാണ്,അവയിലെ പണിക്കുറവിനെ കൂടിയാണ് ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.ചില കവിതകളും കഥകളും അങ്ങനെയാണ്. അവയുടെ സൃഷ്ടിയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ നിര്‍മിതിയില്‍ ചില വൈകല്യങ്ങള്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കണം.അപ്പോഴാണ് അവ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പൂര്‍ണമാവുന്നത്.തേച്ചുമിനക്കിയ ഒരു കവിത നാസിമുദ്ദീനില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
'ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ്' നാസിമുദ്ദീന്റെ ആത്മചിത്രം എന്നു പറയാവുന്ന വളരെ ലളിതമായ ഒരു കവിതയാണ്.
ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങും
എന്നെപ്പോലെ അനാഥന്‍ തന്നെ
ചെറുപ്പത്തിലേ കൂമ്പടഞ്ഞു
എന്നാണ് കവിത ആരംഭിക്കുന്നത്.
മരുന്നും വെള്ളവും മനമലിഞ്ഞു നല്‍കിയിട്ടും ഒരു കനിപോലും കാണിക്കാതെ ഒരു മൂലയില്‍ അത് അഗതിയായി മെലിഞ്ഞു നിന്നു.കാറ്റുകളുടെ കലപിലകള്‍ക്കിടയില്‍ അതിന്റെ നിര്‍വികാരഖേദം ഒരു മൌനത്തിലേക്കൊതുങ്ങി.
കവിത ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നു:
ഒരു വസന്തത്തില്‍
മൈനകള്‍ പ്രാവുകള്‍ കുയിലുകള്‍
അതില്‍ ചിറകടിച്ചു പറന്നു
ഇപ്പോള്‍ അത് പുഷ്പിച്ചിരിക്കുന്നു
ഒരു തത്ത കൂടും വെച്ചിരിക്കുന്നു
അതെ,ഒരു പഞ്ചവര്‍ണ തത്ത.
ചെറുപ്പത്തിലേ കൂമ്പടഞ്ഞു മെലിഞ്ഞുണങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന തെങ്ങിനെ ചുറ്റി പക്ഷികള്‍ ചിറകടിച്ച് പറക്കുന്നതും കണ്ടുകണ്ടു നില്‍ക്കെ അതില്‍ ഒരു തത്ത കൂടുവെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ണില്‍ പെടുന്നതുമെല്ലാം കുട്ടിക്കാലത്തെ വലിയ ആഹ്ളാദങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു.മനസ്സിന്റെ സ്വാഭാവികശേഷികള്‍ അകാലത്തില്‍ ശോഷിച്ചോ മുരടിച്ചോ വളര്‍ച്ചയെ അവിശ്വസിച്ചെന്ന പോലെ ഉള്‍വലിഞ്ഞമര്‍ന്നോ പോവുന്ന മനുഷ്യരിലും അവിചാരിതമായി ഒരു പഞ്ചവര്‍ണത്തത്ത വന്ന് കൂട് വെക്കാം.തത്ത കൂടുവെച്ച തെങ്ങ് അതിന് തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് പൂവ് വന്നാല്‍ പോലും തെങ്ങിന്റെ ധര്‍മം നിര്‍വഹിച്ച് ഇളനീരും തേങ്ങയുമൊന്നും തരാന്‍ സാധ്യതയില്ല.പക്ഷേ,മനുഷ്യന്റെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ല,അവനില്‍/അവളില്‍ സര്‍ഗാത്മകതയുടെ മൈനയും പ്രാവും കുയിലുമെല്ലാം താല്പര്യം കാണിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കില്‍,ഒരു തത്ത വന്ന് കൂട് വെച്ചെങ്കില്‍ ആ ജന്മം സഫലമായി.മനുഷ്യന്‍ സൌന്ദര്യത്തിന്റെ സൃഷ്ടാവായി.'ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ്' ആ അനുഭവത്തിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ആവിഷ്ക്കാരമാണ്.ഇത്രയും ലാളിത്യം നിറഞ്ഞ ഒരു കവിത എഴുതിയ കവി തന്നെയാണ്
"ഹേ,കള്ളനായ സൂര്യാ
ധൂര്‍ത്തന്മാരുടെ ഇലകളില്‍
നൃത്തം വെക്കുന്നവനേ
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
കാമ്പെടുത്തൂതിയാല്‍
സത്യമായും നീ കെട്ടുപോവും.''
എന്ന കനല്‍ക്കനമുള്ള വരികളും എഴുതിയത്.'ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ് പുഷ്പിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന കവിയുടെ പ്രസ്താവം കറകളഞ്ഞ സത്യമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഇതു പോലുള്ള വരികള്‍ വേറെയും പലതുണ്ട് നാസിമുദ്ദീന്റെ കവിതകളില്‍.അവയുടെ ഘടനയിലും ഉള്ളടക്കത്തിലുമുള്ള ശൈഥില്യവും അനാഥത്വത്തിന്റെതായ വീറും സംഭ്രമവുമെല്ലാമാണ് എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ കവിതകളിലേക്കെത്തിക്കുന്നതെന്നു തോന്നുന്നു.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക 2011 സപ്റ്റംബര്‍)

ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ബോര്‍ഹസ്

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കവികളും കഥാകാരന്മാരും എഴുത്തില്‍ കൈവരിക്കാവുന്ന പൂര്‍ണതയുടെ പരമോന്നത മാതൃകകളായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാറുള്ളവയാണ് ഗോര്‍ഗ് ലൂയി ബോര്‍ഹസിന്റെ രചനകള്‍.വെടിപ്പും കൃത്യതയുമാണ് ബോര്‍ഹസ്സിന്റെ കൃതികള്‍ രൂപതലത്തില്‍ അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്ന പ്രാഥമികമായ പ്രത്യേകതകള്‍.അവ തീര്‍ച്ചയായും ഏതെഴുത്തുകാരെയും മോഹിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രമേയങ്ങള്‍ പക്ഷേ പരിമിതമായ ഒരു വൃത്തത്തിനകത്ത് കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നവയാണ്.അവയ്ക്കു തന്നെയും അത്ഭുതകരമായ മൌലികതയൊന്നും അവകാശപ്പെടാനുമാവില്ല.ജീവിതത്തിന്റെ സ്വപ്നാത്മകത,കാലത്തിന്റെ വര്‍ത്തുളത,അനശ്വരതയുടെ അര്‍ത്ഥം,കാലദേശാദികള്‍ ഭേദിച്ചുള്ള അനുഭവങ്ങളുടെ ആവര്‍ത്തനം,മൌലികതയുടെ മിഥ്യാപരത എന്നിങ്ങനെ അവ ഓരോന്നോരാന്നായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനാവും.ഇവയില്‍ ഒട്ടുമിക്കതും ബോര്‍ഹസ്സിന്റെ ഇഷ്ട എഴുത്തുകാരിലൊരാളായ സെര്‍വാന്റിസിന്റെ പ്രമേയങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്.അവയില്‍ പലതും ബോര്‍ഹസ്സിനേക്കാള്‍ അല്പം മുമ്പേ കൂടുതല്‍ വൈകാരിക തീക്ഷ്ണതയോടും മാനുഷികതയുടേതായ ആര്‍ദ്രതയോടും കൂടി ഫെര്‍ണാണ്‍ഡോ പെസ്സാവോ എന്ന പോര്‍ത്തുഗീസ് എഴുത്തുകാരന്‍ ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുള്ളതുമാണ്.
ബോര്‍ഹസ്സിന്റെ ഇഷ്ടവിഷയങ്ങള്‍ കേവലം സാഹിത്യവിഷയങ്ങളല്ലെന്നും അവ തത്വശാസ്ത്രം അതിന്റെ ആവിര്‍ഭാവഘട്ടം മുതല്‍ക്കേ ആഴത്തില്‍ പരിശോധിച്ചിട്ടുള്ളവയാണെന്നും ഇന്ത്യക്കാരെ പ്രത്യേകിച്ചാരും ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല.അതിനപ്പുറത്തേക്ക് കടന്ന് ഈ ശാശ്വതമാനവികപ്രശ്നങ്ങളെ,അല്ലെങ്കില്‍ അസ്തിത്വസമസ്യകളെ പുതിയൊരു പരിപ്രേക്ഷ്യത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കാനൊന്നും ബോര്‍ഹസ്സിന് സാധിച്ചിട്ടില്ല.അദ്ദേഹം ചെയ്ത വ്യതിരിക്തമായ കാര്യം ഈ വിഷയങ്ങളുടെ സൌന്ദര്യാത്മകസാധ്യതകളെ അങ്ങേയറ്റത്തെ അവധാനതയോടെ,സമര്‍പ്പണബോധത്തോടെ അന്വേഷിച്ചു എന്നതാണ്.ഭൂമിയും സ്വര്‍ഗനരകങ്ങളും ചരിത്രമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളും ഭാവാനാത്മകസന്ദര്‍ഭങ്ങളും മനുഷ്യരും കഥാപാത്രങ്ങളും യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളും സാധ്യതകളും സ്വതന്ത്രമായി കൂടിക്കലരുന്ന ആ ലോകത്തിന് ഉല്‍പാദിപ്പിക്കാനാവുന്ന സൌന്ദര്യാനുഭൂതികള്‍ അത്യധികം സാന്ദ്രമാണ്.ഭാവുകത്വത്തെ അതിനൂതനവും നിശിതവുമാക്കാന്‍ അത് നല്‍കുന്ന പ്രേരണകള്‍ അതിശക്തമാണ്.
ഒരുപാട് ചപലതകളും നിസ്സാരതകളും നിറഞ്ഞതാണ് ഓരോ മനുഷ്യജന് മവും.അവയെ മുഴുവന്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് സാഹിത്യരചനകളോ ഇതരമേഖലകളിലെ കലാനിര്‍മിതികളോ സുസാധ്യവുമല്ല.മാത്രവുമല്ല മനസ്സിനെ ആയാസരഹിതമാക്കാനും അതുവഴി ആനന്ദിക്കാനുമുള്ള വക ഏതാണ്ട് എല്ലാ മനുഷ്യരും കലയുടെ ലോകത്തു നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.ആവര്‍ത്തനം വഴിയോ അപാരമായ ബുദ്ധിശൂന്യത വഴിയോ അവ കേവലം വളിപ്പായി മാറുമ്പോഴാണ് അവയെ നാം വെറുത്തു പോകുന്നത്.അതല്ലെങ്കില്‍ അവയുടെ സാന്നിധ്യം സാധാരണക്കാര്‍ക്കും ബുദ്ധജീവികള്‍ക്കുമെല്ലാം ഒരു പോലെ സ്വീകാര്യമാവും.അതാണ് വാസ്തവം.ഷെയ്ക്സ്പിയര്‍നാടകങ്ങളിലെ കോമിക്റിലീഫിനുവേണ്ടിയുള്ള ചെറുദൃശ്യങ്ങള്‍ മുതല്‍ സര്‍ക്കസ്സിലെ കോമാളികളുടെ പ്രകടനങ്ങള്‍ വരെ ഈയൊരു വാസ്തവത്തിന് അടിവരയിടുന്നുണ്ട്.മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ അനേകമനേകം ആശങ്കാകുലമായ നിമിഷങ്ങളെ അതിവിദഗ്ധമായി പ്രതീകവല്‍ക്കരിച്ചിരിക്കുന്ന അപകടകരമായ അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ആ പാവം കോമാളികളുടെ സാന്നിധ്യം കൂടി ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒരു സര്‍ക്കസ്ഷോ ഉടനീളം കണ്ടിരിക്കാന്‍ എത്ര പേര്‍ക്ക് കഴിയും?
ബോര്‍ഹസ്സിന്റെ കഥകളോ കവിതകളോ അലസവായനയെ അല്പമായിപ്പോലും അനുവദിക്കുന്നവയല്ല.ചിരിക്കാനോ ജീവിതത്തിന്റെ പുറംകാഴ്ചകളില്‍ മനസ്സിനെ അലയാനോ അനുവദിക്കുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ അവയില്‍ ഇല്ല തന്നെ.ജീവിതത്തെ ദൈനംദിനവ്യവഹാരങ്ങളുടെ ചൂടും ചൂരും അഴുക്കും ആനന്ദവും സ്പര്‍ശിക്കാത്ത അവാസ്തിവകതയുടെ സ്പര്‍ശമുള്ള അഭൌമമായൊരിടത്തുവെച്ച് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിന്റെ വൈചിത്യ്രപൂര്‍ണമായ അനുഭവമാണ് അവ നമുക്ക് നല്‍കുന്നത്.യാഥാര്‍ത്ഥ്യം സ്വപ്നത്തിന്റെ മറുപേരായിത്തീരുന്ന ആ ലോകം സാമൂഹ്യമാനമുള്ള ഏതെങ്കിലും പ്രശ്നത്തിന്റെ അവലോകനത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുകയില്ല.നമ്മുടെ വ്യക്തിഗതവേദനകളുടെ പകര്‍പ്പോ നിഴലുകളോ അവയില്‍ കണ്ടെത്താനുമാവില്ല.എങ്കിലും അവ ആധുനികകാലത്ത് ലോകസാഹിത്യത്തിലുണ്ടായ സര്‍വാദൃതമായ രചനകളുടെ ഗണത്തിലേക്കുയര്‍ന്നത് അവയുടെ ഘടനാപരമായ കണിശതയും പൂര്‍ണതയും വഴി നാളിതുവരെയുള്ള എല്ലാ സര്‍ഗാത്മകവ്യവഹാരങ്ങളെയും മനുഷ്യവംശം നിര്‍വഹിച്ച ഏറ്റവും ഗഹനമായ കര്‍മങ്ങളായി അംഗീകരിക്കാന്‍ വായനാസമൂഹത്തെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ധൈഷണികതയെ വലിയൊരാനന്ദാനുഭവമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തത് വഴിയാണ്.സര്‍ഗാത്മകതയുടെ ഇത്തരം ഗിരിശൃംഗങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രകള്‍ക്കിടയിലാണ് വായനക്ക് നല്‍കാനാവുന്ന അനന്യമായ സൌന്ദര്യാനുഭവത്തിന്റെ അപൂര്‍വതലങ്ങളില്‍ ചിലതിനെ നാം മുഖാമുഖം കാണുന്നത്.
(മാതൃകാന്വേഷി-ആഗസ്ത് 2011)

ചില അപ്രിയസത്യങ്ങള്‍

നാളിതുവരെയുള്ള സാഹിത്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ നിന്ന് എഴുത്ത്,വായന,ആസ്വാദനം,നിരൂപണം എന്നിവയെ കുറിച്ച് ഒട്ടുവളരെ കാര്യങ്ങള്‍ സ്വയം ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.നിഷേധസ്വഭാവമുള്ളവയാണ് അവയില്‍ പലതും എന്നതിന് എന്റെ പ്രകൃതത്തിലെ പല അധീരതകളും അപര്യാപ്തതകളും തന്നെയാവാം കാരണം.അതല്ലാതുള്ള,അതായത് എന്റെ പ്രകൃതവുമായൊന്നും ഒരര്‍ത്ഥത്തിലും ബന്ധപ്പെടാത്ത അസുഖകരമായ ചില യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ വേറെത്തന്നെ ഉണ്ട്.അവയെ കുറിച്ചുള്ള ചില വിചാരങ്ങളാണ് ഇത്തവണ കുറിച്ചിടുന്നത്.
എഴുത്തുകാരിലും വായനക്കാരിലും വളരെയേറെപ്പേര്‍ തികച്ചും യാദൃച്ഛികമായി ഈ രംഗത്ത് എത്തിപ്പെടുന്നവരാണ്.അവരില്‍ ചിലര്‍ ചുരുങ്ങിയ ഒരു കാലയളവില്‍ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളിലെ വ്യത്യസ്തതയുടെ കരുത്തും സൌന്ദര്യവും കൊണ്ട് നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയേക്കും.പക്ഷേ,എഴുത്തിലേക്കും വായനയിലേക്കും നയിക്കുന്ന വളരെ അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദനകളും വികാരങ്ങളും മനസ്സിന്റെ ആവശ്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമല്ലാത്തതുകൊണ്ടു തന്നെ അധികകാലം അവര്‍ രംഗത്ത് തുടരില്ല.പിന്നെയും തുടരുകയാണെങ്കില്‍ മിക്കവാറും ഉപജാപമോ കൌശലപ്പണികളോ ഒക്കെയാവും അവരുടെ പ്രവൃത്തിമണ്ഡലം.അതിന്റെ ദൂഷ്യഫലങ്ങള്‍ വളരെയേറെപ്പേര്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും.
കേവലവായനക്കാര്‍ എന്ന നിലയ്ക്കോ ചെറുകിട എഴുത്തുകാരുടെ റോള്‍ കൂടി സ്വീകരിക്കുന്ന വായനക്കാര്‍ എന്ന നിലയ്ക്കോ സാഹിത്യരംഗവുമായി ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്നവരില്‍ ഗണ്യമായ ഒരു വിഭാഗത്തിന് എത്രകാലം കഴിഞ്ഞാലും സാഹിത്യം എന്തുകൊണ്ട്,എങ്ങനെ ഉണ്ടാവുന്നു എന്ന കാര്യത്തെ കുറിച്ച് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടില്ല.എഴുത്തിനെ ഒരു തരം സൂത്രവിദ്യയായി മാത്രമേ ഇവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാവൂ.ആശ്രിതവാത്സല്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ഉദാരമതികളായ ഏതെങ്കിലും മുതിര്‍ന്ന എഴുത്തുകാരുടെ പക്ഷം ചേര്‍ന്നുനിന്ന് ആധികാരികത ഭാവിക്കാനാണ് ഇവര്‍ ശ്രമിക്കുക.
എഴുത്തില്‍ കുറേ കാലം ഇടപെട്ടതിനുശേഷവും കാര്യമായ മുന്നേറ്റങ്ങളൊന്നും സാധിക്കാതെ നിരാശപ്പെടുന്നവര്‍ മിക്കവാറും 'എന്തു സാഹിത്യം,ഇതൊക്കെ ഒരു തട്ടിപ്പല്ലേ'എന്ന നിലപാട് സ്വീകരിച്ചുകളയും.ഈസോപ്പ് കഥയിലെ കുറുക്കന്റെ അവസ്ഥയിലുള്ള ഇക്കൂട്ടരെ ഏറെക്കുറെ എല്ലാ സാഹിത്യചര്‍ച്ചാസമ്മേളനങ്ങളിലും കാണാനാവും.
'കല അഭൌമമാണ്,കലാനിര്‍മാണ വൈഭവം പ്രതിഭയുടെ ഉല്പന്നമാണ്,സൌന്ദര്യോല്പാദനമാണ് കലയുടെ ഏക ലക്ഷ്യം' എന്നൊക്കെ വലിയ വാചാടോപത്തോടെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തില്‍ പ്രസംഗിച്ചു രസിക്കുന്ന ഒരുപാട് പേരുണ്ട്.സാഹിത്യത്തെ ഏതെങ്കിലും സാമൂഹ്യലക്ഷ്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചാല്‍ അതിന് പരിവേഷനഷ്ടം സംഭവിച്ചേക്കുമെന്നും അത് സാഹിത്യത്തിന്റെ ആളുകളായി നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന തങ്ങള്‍ക്കും പരിവേഷനഷ്ടം വരുത്തിയേക്കുമെന്നും ഉള്ള ധാരണയിലാണ് ഇവര്‍ ഇങ്ങനെ വാചാലരാവുന്നത്.എഴുത്തുകാര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി,അവരുടെ ആധികളെപ്പറ്റി ഒരിക്കല്‍ പോലും ഇക്കൂട്ടര്‍ ഗൌരവമായി ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.അങ്ങനെ ആലോചിക്കാനുള്ള കെല്പ് തന്നെയും അവര്‍ക്കുണ്ടാവില്ല.ഉള്ള് ശൂന്യമായിരിക്കുമ്പോഴും അതിഭയങ്കരമായി ഒച്ചവെക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ചില രാഷ്ട്രീയക്കാരെപ്പോലെയാണ് അവര്‍.
തങ്ങളെ നേരിട്ട് വൈകാരികമായി സ്പര്‍ശിക്കുകയും സുഖകരം കൂടിയായ വേദനയില്‍ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യാത്ത എഴുത്തിനെ അംഗീകരിക്കുന്നതില്‍ വളരെ വൈമുഖ്യമുള്ളവരാണ് മലയാളത്തിലെ വായനക്കാരില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗവും.(ഇത് മലയാളികളുടെ സാഹിത്യാസ്വാദനത്തിലെ ഒരടിസ്ഥാനസംഗതി തന്നെയാണ്.അതില്‍ കാപട്യത്തിന്റെ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല.)വൈകാരികതയുടെ തലം വിട്ട് അല്പമെങ്കിലും ഉയര്‍ന്നുതുടങ്ങുന്നതോടെ ആ സാഹിത്യത്തിനെതിരെയുള്ള പ്രതിരോധവും ശക്തമായിത്തുടങ്ങും.കാലാന്തരത്തില്‍ ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ /എഴുത്തുകാരി മറ്റു പല കോണുകളില്‍ നിന്നുള്ള അംഗീകാരത്തിന്റെ ഫലമായി സര്‍വാദൃതത്വം നേടിത്തുടങ്ങുന്നു എന്ന ഘട്ടം വരുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഈ നിലപാടില്‍ മാറ്റം വന്നുതുടങ്ങുന്നത്.
ഉപരിവര്‍ഗജീവിതം,അതിന്റെ ആലസ്യം,സ്വാതന്ത്യ്രം,നിരുത്തരവാദിത്വം എന്നിവയോടെല്ലാം ആസക്തി കലര്‍ന്ന ആദരം മലയാളി ഭാവുകത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി തീര്‍ക്കുന്നതില്‍ ആധുനികതാപ്രസ്ഥാനം വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.സാധാരണമനുഷ്യരുടെ എല്ലാ തരം ജീവിതസമരങ്ങളോടുമുള്ള പുച്ഛം അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.ആധുനികതയുടെ കാലം കഴിഞ്ഞിട്ട് കാല്‍നൂറ്റാണ്ടോളമായെങ്കിലും ഭാവുകത്വത്തിലെ ഉപരിവര്‍ഗാഭിമുഖ്യത്തിന്റെ ഈ കറ ഇനിയും മാഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല.
സാഹിത്യരചനയും ആസ്വാദനവും സാമൂഹ്യമായ ജാഗ്രതയോടൊപ്പം തീര്‍ച്ചയായും ഏകാന്തമായ മനനവും അന്വേഷണങ്ങളും ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.അത് അനുവദിക്കാത്ത ഒരു പൊതുസാഹിത്യപരിസരം കേരളത്തിലുണ്ട്.എഴുതുന്ന ഒരാളുടെ മേല്‍ ഏതുവിധേനയും മറ്റനേകം ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്പിക്കാനും അയാളെ/അവളെ വളരെ ഔപചാരികം മാത്രമായ വേദികളിലേക്കു പോലും വലിച്ചിഴക്കാനുമുള്ള വ്യഗ്രത സമൂഹത്തിന് പൊതുവേ ഉണ്ട്.എഴുത്തുകാരില്‍ മലയാളിസമൂഹം ഇപ്പോഴും പരിമിതമായ തോതിലെങ്കിലും അര്‍പ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടയാളം കൂടിയാവാം ഇത്.സംഗതി എന്തായാലും അത് എഴുതുന്ന ആളുടെ സമയം മാത്രമല്ല മാനസ്സികമായ ഊര്‍ജം കൂടി വലിയ അളവില്‍ കവര്‍ന്നെടുക്കുന്ന പരിപാടിയാണ്.ഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും അതുകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്ന നഷ്ടം മറ്റു തരത്തില്‍ നികത്താനാവില്ല.
സാഹിത്യവിമര്‍ശനത്തിന്റെ സ്ഥിതിയും വളരെ പരിതാപകരമാണ് മലയാളത്തില്‍.തങ്ങളെ പുകഴ്ത്താന്‍ ബാധ്യസ്ഥമായ ഒരു സംവിധാനം എന്ന നിലയ്ക്കു മാത്രമാണ് ഒട്ടുമിക്ക എഴുത്തുകാരും അതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്.നിരൂപണം വാസ്തവത്തില്‍ ഒരു കൃതി നല്‍കുന്ന അനുഭവത്തിന്റെ സമഗ്രമായ വിശകലനത്തിലൂടെ കൃതിയുടെ സാമൂഹികതയെ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്.സ്തുതിക്കും നിന്ദയ്ക്കും അപ്പുറത്തുള്ള ഒരു തലത്തിലാണ് അത് പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടത്. സ്വയം ഈയൊരു ധര്‍മം ഏറ്റെടുക്കാന്‍ നിരൂപണം പ്രാപ്തമാവണം.എഴുത്തുകാര്‍ അതിനെ ആ തരത്തില്‍ അംഗീകരിക്കുകയും വേണം.ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ജനതയുടെ ഭാവുകത്വത്തില്‍ ഫലപ്രദമായ ഒരിടപെടലും നടത്താന്‍ അതിന് സാധ്യമാവില്ല.
എഴുത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മുകളില്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊന്നും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളല്ല.ചെറിയ ചെറിയ അലോസരങ്ങളായി മാത്രമേ അവയെ കാണേണ്ടതുള്ളൂ.എഴുത്ത് അതിന്റെ അപ്രതിരോധ്യമായ കരുത്ത് തന്റെ മേല്‍ പ്രയോഗിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍ എഴുത്തുകാരന്‍/ എഴുത്തുകാരി ഈ വക ശല്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും കണ്ണുചെല്ലാത്ത ഏതോ ഉയരത്തിലാണ്.
(മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,ജൂണ്‍2011)

രാഷ്ട്രീയത്തിനും അരാഷ്ട്രീയതക്കുമപ്പുറത്ത്

കേരളത്തിലെ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് നിരൂപകരില്‍ നിന്നും വായനക്കാരില്‍ നിന്നും മറ്റും നേരിടേണ്ടിവരുന്ന കടുത്ത വിദ്വേഷത്തെ കുറിച്ച് എം.മുകുന്ദന്‍ ഈയടുത്ത ദിവസമാണ് കണ്ണൂരില്‍ പ്രസംഗിച്ചത്.ഏതെങ്കിലും പ്രശ്നത്തില്‍ തങ്ങളുടെ വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് നേരെ സമൂഹം ഒന്നടങ്കം അധിക്ഷേപ വചനങ്ങളുമായി ചാടി ഇറങ്ങുന്നു എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് മുകുന്ദന്‍ സംസാരിച്ചത്.സംസ്ഥാനത്ത് ഭരണം കയ്യാളുന്ന ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യമുന്നണിയിലെ മുഖ്യകക്ഷിയായ സി.പി.ഐ(എം)ലെ ഔദ്യോഗികവിഭാഗത്തിന് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ് മുകുന്ദന്‍.ഭരിക്കുന്ന കക്ഷിയിലെ പ്രബലവിഭാഗത്തോട് ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് വിധേയത്വം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള മറ്റ് മുതിര്‍ന്ന സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ ഒരു കൈവിരലില്‍ എണ്ണാവുന്നതില്‍ താഴെയേ ഉള്ളൂ.എന്നിട്ടും മുകുന്ദന് ഇങ്ങനെയൊരു ദുരനുഭവമുണ്ടാകുന്നുവെങ്കില്‍ ഈയൊരു സഹായമറയുടെ ആനുകൂല്യം ലഭിക്കാത്തവരുടെ കാര്യം എന്തു പറയാനാണ്?
എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് പൊതുവേ വലിയ തോതില്‍ പരിവേഷനഷ്ടം സംഭവിച്ച കാലമാണ് പോസ്റ് മോഡേണ്‍ കാലം.പോസ്റ് മോഡേണ്‍ എന്നതിന് പോസ്റ് ഓറാറ്റിക് എന്നുകൂടി അര്‍ത്ഥമുണ്ടെന്ന് ഈ പുതിയ കാലം രൂപംകൊണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പൊഴേ നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞതാണ്.കേരളത്തില്‍ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് സംഭവിച്ച പരിവേഷ നഷ്ടത്തിന് പല തലങ്ങളും മുഖങ്ങളുമുണ്ട്.സാമൂഹ്യപുരോഗതിക്ക് ആവശ്യമായ ആശയങ്ങളും മനോഭാവങ്ങളും സംഭാവന ചെയ്യുന്നവര്‍,കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആന്തരികസ്വത്തത്തെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ എന്നീ പദവികളൊക്കെ അവര്‍ക്ക് നേരത്തേ തന്നെ നഷ്ടമായി.സാമൂഹ്യവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ പുതിയ വൈകാരികാവേഗങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നവര്‍ എന്ന സ്ഥാനം പോലും ആരും അവര്‍ക്ക് കല്പിക്കാതായിട്ട് ഒന്നുരണ്ടു ദശകത്തോളമായി.ഏതെങ്കിലും തലത്തില്‍ പുതുമ അനുഭവിപ്പിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ കഥ പറയാന്‍ പറ്റുമെങ്കില്‍,ഏതെങ്കിലുമൊരു പുതിയ ചിന്തയുടെയോ അനുഭവത്തിന്റെയോ നുറുങ്ങെങ്കിലും കവിതയുടെ രൂപത്തില്‍ അവതരിപ്പിച്ച് ഉത്തേജനം നല്‍കുമെങ്കില്‍ ആ ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ വായനാസമൂഹം അവരെ ശ്രദ്ധിക്കും.അത് മിക്കവാറും താല്‍കാലികം മാത്രമായ ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും ആദരവുമൊക്കെയാണ്.പുതിയൊരു ഭാവുകത്വത്തിന്റെ നിര്‍മാതാക്കളില്‍ ഒരാളായോ അല്ലെങ്കില്‍ തങ്ങളുടെ വൈകാരികജീവിതത്തിന് പുതിയ സമൃദ്ധികള്‍ നല്‍കിയ ഒരാളായോ ഏതെങ്കിലും എഴുത്തുകാരനെ/എഴുത്തുകാരിയെ അംഗീകരിച്ച് ആദരിക്കുന്ന ശീലം വ്യക്തികളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.അതൊരു സാമൂഹ്യാനുഭവമേ അല്ലാതായിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വായനക്കാര്‍,വിശേഷിച്ചും ഇടതുപക്ഷ സാഹിത്യസങ്കല്പങ്ങളോട് വിധേയത്വം പുലര്‍ത്തിയിരുന്ന വായനക്കാര്‍ കടുത്ത ഇച്ഛാഭംത്തിലാണിന്ന്.സാഹിത്യത്തിന്റെ സാമൂഹ്യഫലങ്ങളെയും എഴുത്തുകാരുടെ പ്രതിബദ്ധതയെയും പറ്റിയൊക്കെ ദീര്‍ഘകാലമായി തങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടു പോന്ന സംഗതികള്‍ അവ പഠിപ്പിച്ച പുരോഗമനസാഹിത്യപ്രസ്ഥാനത്തിനു തന്നെ അസ്വീകാര്യമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പ്രസ്ഥാനം പരസ്യമായി സ്വീകരിച്ച നിലപാട്മാറ്റത്തില്‍ നിന്നും പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പുതിയ നയസമീപനങ്ങളില്‍ നിന്നും അവര്‍ക്ക് പൂര്‍ണമായും ബോധ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.ഈ വസ്തുത പക്ഷേ മറ്റാരെങ്കിലും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് പൊറുക്കാനാവാത്ത തെറ്റായേ അവര്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളൂ.കാരണം അവര്‍ ഇപ്പോഴും തങ്ങളുടേതായ ചില കലാസാഹിത്യവ്യവഹാരങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നത് പണ്ടേ പഠിച്ചുറച്ച ധാരണകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.അതേ സമയം പ്രസ്ഥാനത്തെ അനുസരിക്കുക എന്ന അച്ചടക്കം നിമിത്തം അതിന് കടകവിരുദ്ധമായ പലതിനെയും അവര്‍ക്ക് പിന്‍താങ്ങേണ്ടിയും പൊക്കിപ്പിടിക്കേണ്ടിയും വരുന്നു.ഇതില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ സമ്മര്‍ദ്ദം പൊതുവായ സാഹിത്യവിദ്വേഷമായും ശത്രുക്കളായി പ്രസ്ഥാനം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവരോടുള്ള പ്രത്യേകമായ പകയും വെറുപ്പുമായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.ഇതില്‍ ആദ്യം പറഞ്ഞ വിദ്വേഷം മാത്രമേ എം.മുകുന്ദന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ടാവൂ.രണ്ടും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഹതഭാഗ്യരെ കുറിച്ച് ഒരു പക്ഷേ അദ്ദേഹം ആലോചിക്കുന്നതേ ഉണ്ടാവില്ല.
കേരളത്തിലെ ഗൌരവബോധമുള്ള വായനക്കാര്‍ ആരും തന്നെ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് കക്ഷിരാഷ്ട്രീയവുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല.എഴുത്തുകാര്‍ രാഷ്ട്രീയത്തെ പരിഗണനാര്‍ഹമായ ഒരു വിഷയമായേ കണക്കാക്കേണ്ടതില്ല എന്നിടത്തുപോലും അവര്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നോ എന്ന് സംശയമുണ്ട്.സമകാലികരാഷ്ട്രീയത്തിന് സ്പര്‍ശിക്കാനാവാത്തതും കുറേക്കൂടി ആഴത്തില്‍ വര്‍ത്തിക്കുന്നതുമായ അനുഭവങ്ങളുടെ ലോകത്തിലാണ് എഴുത്തുകാര്‍ വ്യാപരിക്കേണ്ടത് എന്ന് അവര്‍ കരുതുന്നതായി തോന്നുന്നു.ആഴം എന്ന് നിങ്ങള്‍ പറയുന്നിടത്തും രാഷ്ട്രീയമുണ്ടെന്ന് ഒരാള്‍ക്ക് ന്യായമായും വാദിക്കാം.പക്ഷേ,ആ രാഷ്ടീയമാണ് തന്റെ കൃതിയെ രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടത് എന്ന ബോധപൂര്‍വമായ നിലപാട് തല്‍ക്കാലപരിസ്ഥിതിയിലെങ്കിലും എഴുത്തുകാര്‍ സ്വീകരിക്കരുത് എന്നതായിരിക്കുന്നു വായനക്കാരുടെ നിലപാട്.മറ്റ് പലതിനോടുമൊപ്പം, ഇടതുപക്ഷരാഷ്ട്രീയമടക്കം നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ മുഴുവനായിത്തന്നെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന അരാഷ്ട്രീയതയും വായനക്കാരുടെ ഈ മനോഭാവമാറ്റത്തിന് കാരണമായിത്തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്.
വളരെയേറെ കലുഷിതവും വിദ്വേഷപൂര്‍ണവുമാണ് സമകാലികമലയാളത്തിലെ ഭാവുകത്വപരിസരം.സാഹിത്യത്തിന്റെ സാമൂഹികത എന്ന ആശയത്തെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന എഴുത്തുകാരും വായനക്കാരുമെല്ലാം ഒരേ സമയം ഈ പരിസരത്തിന്റെ നിര്‍മാതാക്കളും ഇരകളുമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.തുറന്ന മനസ്സോടെയുള്ള ആരോഗ്യകരമായ എഴുത്തിന്റെയും വായനയുടെ ഇടം വളരെ ഏകാന്തമാണ്.രാഷ്ട്രീയത്തിനും അരാഷ്ട്രീയതക്കുമപ്പുറത്ത് ഏകാകികളുടെ അപ്രഖ്യാപിതവും അനൌപചാരികവുമായ കൂട്ടായ്മയാണ് അതിനെ നിലനിര്‍ത്തുന്നത്.ആ കൂട്ടായ്മ/കൂട്ടായ്മകള്‍ സാവകാശത്തിലാണെങ്കിലും വളര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുണ്ട് എന്നതാണ് ആശ്വാസകരമായ ഒരേയൊരു കാര്യം.
(മാതൃകാന്വേഷി മെയ് 2011)

നിര്‍ലക്ഷ്യം,നീതിപൂര്‍വം

ഗോര്‍ഗ് ലൂയീസ് ബോര്‍ഹസിന്റ 'നീതിമാന്മാര്‍' എന്ന കവിതയില്‍ (ഇംഗ്ളീഷ് പരിഭാഷ:അലസ്റര്‍ റെയ്ഡ്) ഈ ലോകത്തെ സ്വയമറിയാതെ സംരക്ഷിച്ചു നിലനിര്‍ത്തുന്ന പല തരം മനുഷ്യരെ കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്.ഒരു പദത്തിന്റെ നിരുക്തിയെ പിന്‍തുടര്‍ന്നുപോകുന്നതില്‍ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നയാള്‍,താന്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പോവുന്ന പാത്രത്തിന്റെ രൂപത്തെയും നിറത്തെയും ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നയാള്‍,ഉറങ്ങുന്ന ഒരു മൃഗത്തെ തലോടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നയാള്‍ അവരൊക്കെ അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.ഇമ്മട്ടിലുള്ള പ്രവൃത്തികള്‍ അസാധാരണമല്ലെങ്കിലും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവയ്ക്ക് ചില അസാധാരണത്വങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.ആ പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ ആരും തന്നെ തങ്ങളുടെ സുഖത്തെയോ സല്‍പ്പേരിനെയോ ലാഭത്തെയോ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നില്ല;ലോകം തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നോ കൊണ്ടാടണമെന്നോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.അവര്‍ അനുഭവിക്കുന്നത് ആത്മാവിന്റെ ചോദനകളെ പിന്‍പറ്റുന്നതിന്റെ ആനന്ദം മാത്രമാണ്.അതും അബോധമായി മാത്രം.
നിര്‍ലക്ഷ്യമെന്ന് പറയാവുന്ന അനേകം കര്‍മങ്ങള്‍ ഈ ലോകത്ത് നിശ്ശബ്ദമായി നിര്‍വഹിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.ആരില്‍ നിന്നും പ്രത്യേകിച്ചൊരു പരിഗണനയോ പ്രതിഫലമോ ലഭിക്കാതെ ചെയ്യപ്പെടുന്ന അത്തരം പ്രവൃത്തികളുടെ നിലനില്‍പ് പൂര്‍ണമായും അസാധ്യമായിത്തീരുന്ന ഒരു ലോകത്ത് എല്ലാവരുടെ ജീവിതവും അസംബന്ധമായിമാറും.അവനവന്റെ ഭദ്രമായ നിലനില്പും അന്തമറ്റ ഭൌതികസുഖങ്ങളും പണവും പ്രശസ്തിയുമൊന്നും ലക്ഷ്യമാക്കിയല്ലാതെയുള്ള പ്രവൃത്തികള്‍ മനുഷ്യസാധ്യമാണ് എന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ കൂടി ഒരുക്കമല്ലാത്തവര്‍ പോലും അത്തരം പ്രവൃത്തികളില്‍ നിന്ന് ലോകത്തിന് പൊതുവായി ലഭിക്കുന്ന ആനന്ദത്തില്‍ പങ്കുപറ്റുന്നുണ്ട്.
ലോകത്തെ സംരക്ഷിച്ചുനിര്‍ത്തുന്ന നീതിമാന്മാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ തന്നോട് ചെയ്യപ്പെട്ട തെറ്റിന് ന്യായീകരണം കണ്ടെത്തുകയോ അതിനുവേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനെയും മറ്റുള്ളവരുടെ നിലപാട് തന്റേതിനേക്കാള്‍ ശരിയായിക്കാണാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യനെയും ബോര്‍ഹസ് ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.അത്തരക്കാര്‍ തീര്‍ച്ചയായും മഹാത്മാഗാന്ധിയെ പോലെ അപൂര്‍വത്തില്‍ അപൂര്‍വമായിരിക്കും.ആ ഉയരത്തിലൊന്നും എത്തിച്ചേരാതെ ആദ്യം പറഞ്ഞവരുടെ കൂട്ടത്തിലെങ്കിലും ഉള്‍പ്പെടാന്‍ വളരെയേറെപ്പേര്‍ക്ക് കഴിയേണ്ടതാണ്.അതും സാധ്യമാവാത്തവരുടെ എണ്ണം കവികള്‍ക്കും കലാകാരന്മാര്‍ക്കും ഇടയില്‍പ്പോലും പെരുകിപ്പെരുകിപ്പെരുകി വരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം.അവനവനില്‍ മാത്രം ഊന്നിയുള്ള എഴുത്തിന്റെയും വായനയുടെയും കലാസ്വാദനത്തിന്റെയും ഉരുക്കുകൂട്ടിലേക്ക് സര്‍ഗാത്മകതയുടെ രംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരെയും ഉന്തിത്തള്ളി എത്തിക്കുന്നിടത്തേക്ക് നമ്മുടെ പൊതുജീവിതബോധം ചെറുതായിച്ചെറുതായി വരികയാണ്. കലയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും നിര്‍മാണത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്ന പെരുപ്പത്തിന് അതിന്റെ സാമൂഹികതയുമായി സാധ്യമാവുന്ന അനുപാതം ഭയാനകമാം വിധം ലഘുവായിപ്പോവുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.
താന്‍ ചെറുതായിപ്പോയാലും സാരമില്ല എന്ന ബോധ്യത്തോടെ, തന്റെ ഭാഷയില്‍ തന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എഴുതിയതും തനിക്ക് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇഷ്ടം തോന്നിയതുമായ ഒരു കൃതിയെക്കുറിച്ച് നാലുപേരുടെ മുന്നില്‍ ഉള്ള് തുറക്കാന്‍ കഴിയുന്ന എഴുത്തുകാരന്/എഴുത്തുകാരിക്ക് മാത്രമേ ബോര്‍ഹസ് പറയുന്ന നീതിമാന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഉയരാനാവുകയുള്ളൂ.ഒരു പൂര്‍വനിശ്ചിത ലക്ഷ്യമായിത്തീരുന്നതോടെ ആ ഉയര്‍ച്ചയും ഉയര്‍ച്ചയല്ലാതാവും.പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ലക്ഷ്യമാക്കാതെ, ഈ ലോകത്ത് സംഗീതം നിലനില്‍ക്കുന്നുവെന്നതില്‍ എന്തിനെന്നില്ലാതെ സംതൃപതിയും ആരോടെന്നില്ലാതെ നന്ദിയും ഉള്ളവനായിരിക്കുന്ന ഒരാളെപോലെ,കൃഷി നല്‍കുന്ന ആനന്ദത്തിന് അതില്‍ നിന്നുള്ള വരുമാനത്തേക്കാള്‍ പരിഗണന നല്‍കി നട്ടുനനക്കുന്ന പഴയ ഗ്രാമീണകര്‍ഷകനെപ്പോലെ,കവികള്‍ക്കും കലാകാരന്മാര്‍ക്കും അവരുടെ സഹജീവികളുടെ പ്രവൃത്തികളെ സമീപിക്കാന്‍ കഴിയേണ്ടതാണ്.അവരുടെ അധ്വാനത്തെയും ജീവിതാന്വേഷണങ്ങളെയും,അവ സത്യസന്ധമാണെന്നും സര്‍ഗാത്മകമായ ഒരു മുന്നോട്ട് പോക്കാണെന്നും സ്വയം ബോധ്യമായിക്കഴിഞ്ഞാലെങ്കിലും കൊണ്ടാടാന്‍കഴിയേണ്ടതുമാണ്.

ഓര്‍മയും കവിതയും

വാക്കുകളായി മാറാന്‍ മടിക്കുന്ന ഓര്‍മ;ഓര്‍മയായിപ്പോലും മാറാനൊരുങ്ങാതെ ഒപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്ന കാലം-അവനവന്റെ ആദ്യവിദ്യാലയത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഈ തോന്നല്‍ ഏറെക്കുറെ എല്ലാവരുമായി പങ്കുവെക്കാനാവുന്നതാവും.
അരനൂറ്റാണ്ടിലധികം പഴക്കമുണ്ട് 'മാടായി എല്‍.പി.സ്കൂളി'ലെ എന്റെ ആദ്യദിവസങ്ങള്‍ക്ക്. മനസ്സ് കൂടെക്കൂടെ ചെന്നെത്തുന്ന ക്ളാസ് മുറികള്‍ക്കും സ്കൂളിന്റെ ചുറ്റുപാടുകള്‍ക്കും ആ കാലക്കണക്ക് ബാധകമല്ല.'എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ'എന്ന പ്രയോഗം ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഭാഷകളിലും പണ്ടുപണ്ടേ ഇടം നേടിയിരിക്കാം.
മാസങ്ങളോളം സ്കൂളിന്റെ മുന്നിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോവുന്ന നീര്‍ച്ചാലില്‍ ഇടക്കിടെ വന്നെത്തുന്ന നൊയിച്ചങ്ങകള്‍,പിന്നിലെ കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ 'അതാ,അതാ!' എന്ന് ഞങ്ങള്‍ അത്ഭുതം കൊള്ളുമ്പോഴേക്കും ഓടി മറയുന്ന മുയലുകള്‍,മാടായി പാറപ്പുറത്ത് ഓരോ ആണ്‍കുട്ടിയും കല്ലുകൊണ്ട് കുത്തിക്കുത്തി വരഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്ന സ്വന്തം മൂത്രച്ചാല്‍,പാറമുള്ള്,പാറക്കുളം,ഇറ്റിറ്റീ,ഇറ്റിറ്റീ എന്ന് കരഞ്ഞ് ഇത്തിരിയിത്തിരിയകലേക്ക് പറന്നകലുന്ന ഇറ്റിറ്റിപ്പുള്ളുകള്‍, 'നിറന്ന പീലികള്‍ നിരക്കവേ കുത്തി' എന്നു തുടങ്ങുന്ന നാല് വരി മാത്രം എത്രയോ ദിവസങ്ങള്‍ ക്ളാസ്സില്‍ വിവരിക്കുകയും ഓരോ ദിവസവും ആ വരികളില്‍ നിന്ന് പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങളും അനുഭൂതികളും ഖനനം ചെയ്തെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സി.സി.കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍ മാഷ്, എസ്.കെ.മാഷ്,കുമാരന്‍ മാഷ്,കേളുമാഷ്,കോട്ടോളി കണ്ണന്‍ മാഷ്,കാര്‍ത്ത്യായനി ടീച്ചര്‍, എന്നോടൊപ്പം ഒരേ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് പഠിക്കുന്ന സുരേശന്‍,പപ്പന്‍,രാമപുരത്തെ സുകുമാരന്‍,പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ബെഞ്ചില്‍ വിജയ,ഖദീജ,വിലാസിനി...ആരും ഒന്നും ഓര്‍മയുടെ ആഴത്തില്‍ വീണ് പോവുന്നില്ല.ഈ കുറിപ്പ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
അനുബന്ധം :
ചുകപ്പ്

മുരിക്കില്‍ പടര്‍ന്ന മുളകുവള്ളിയില്‍ മഞ്ഞയും ചുകപ്പും പച്ചയുമിടകലര്‍ന്ന മണികളുടെ തുത്തല്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ മല്ലികയെ ഓര്‍മവന്നു
അവള്‍ കൊണ്ടുതന്ന പഴുത്ത കുരുമുളുകുമണികളില്‍
എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ ചുകപ്പണിഞ്ഞിരുന്നു
'ഓ,എന്തു ചുകപ്പ് !എന്തു ചുകപ്പ്! എന്നവള്‍ സ്വയം ചുവക്കുന്നതുകണ്ട്
ഞാനും ചുവന്നിരുന്നു
ഞങ്ങള്‍ അന്ന് നാലാംക്ളാസ്സിലായിരുന്നു
ആരുടെയും കണ്ണില്‍ പെടാത്ത കുരുന്നുപച്ചകള്‍
ഇപ്പോഴിതാ മൂത്ത് പഴുത്ത് വീഴാറായിരിക്കുന്നു
നാളെയോ മറ്റന്നാളോ തീനാമ്പുകള്‍ തമ്മില്‍തമ്മില്‍ പറയും:
ഹോ,എന്തു ചുകപ്പ്!എന്തു ചുകപ്പ്!

നാലാമിടം

സച്ചിദാനന്ദന്‍ എഡിറ്റ് ചെയ്ത ബ്ളോഗ് കവിതകളുടെ സമാഹാരമാണ് 'നാലാമിടം'(ഡി.സി.ബുക്സ,് ഡിസംബര്‍-2010).മലയാളത്തിലെ ആദ്യബ്ളോഗ് കവിതാസമാഹാരം.ബ്ളോഗ് വലിയൊരളവോളം പ്രവാസി എഴുത്തുകാരുടെ,വിശേഷിച്ചും പ്രവാസികളായ കവികളുടെ ഇടമാണ്;അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ ശബ്ദമാണ് ബ്ളോഗില്‍ ഏറ്റവും വ്യത്യസ്തമായി മുഴങ്ങിക്കേള്‍ക്കുന്നത്.കവികള്‍ സ്വയം പ്രവാസികളല്ലെങ്കില്‍ തന്നെയും സൈബര്‍സ്പെയിസില്‍ നിലകൊള്ളുകയും അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളും ഇതിനകം അതിപരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞ ടെലിവിഷനും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭാവുകത്വത്തെ പല തലങ്ങളില്‍ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന 'ബ്ളോഗെ'ന്ന രൂപത്തിന് ജന്മനാ തന്നെയുള്ള 'അന്യത്വം' ഭാഗികമായെങ്കിലും അവര്‍ക്കും ഒരു തരം പ്രവാസി മനോഭാവം നല്‍കുന്നുണ്ട്. വൈദേശിക ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോള്‍ മലയാളിസ്വത്വം അനുഭവിക്കുന്ന വിങ്ങലുകള്‍,അത് സ്വയം നിര്‍വഹിക്കുന്ന ചോദ്യം ചെയ്യലുകള്‍,പുനരാലോചനകള്‍ ഇവയുടെയൊക്കെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ ആവിഷ്ക്കാരങ്ങള്‍ ബ്ളോഗ് കവിതകളിലാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്. രാജ്യാതിര്‍ത്തികള്‍ ഭേദിച്ച് മൂലധനവും സംസ്കാരവും തൊഴിലവസരങ്ങളും വ്യാപിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായിത്തീരുന്ന പുത്തന്‍ ജീവിതമുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ക്കും വൈകാരികാനുഭവങ്ങള്‍ക്കും ഏറ്റവും ആധികാരികമായ ആവിഷ്ക്കാരം നല്‍കാന്‍ മലയാളത്തിന്റേതല്ലാത്ത മണ്ണില്‍ വെച്ച് രൂപം കൊള്ളുന്ന പുതിയ ആഖ്യാനഭാഷയ്ക്കും വാങ്മയചിത്രങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള വൈഭവം അനന്യം തന്നെയാണ്. 'നാലാമിട'ത്തില്‍ കുഴൂര്‍ വിത്സന്റെ 'നീ വന്ന നാള്‍' നസീര്‍ കടിക്കാടിന്റെ 'മകള്‍'പ്രഭ സക്കറിയാസിന്റെ 'ദാനിയേല്‍ 13','മീന്‍കറി കോട്ടയം സ്റൈല്‍' എന്നീ കവിതകളിലാണ് ഈ ശേഷി ഏറ്റവും മികച്ച സര്‍ഗാത്മകാനുഭവങ്ങളായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്.
മലയാളിയുടെ അനുഭവലോകത്തിന് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടനയില്‍ തന്നെ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നതു പോലുള്ള പ്രതീതിയാണ് പല ബ്ളോഗ്കവിതകളും നല്‍കുന്നത്.പുതിയ ലോകാവസ്ഥയില്‍ വ്യക്തിഗത വിചാരങ്ങള്‍ പോലും സ്വന്തം നാടിന്റേതല്ലാത്ത ഒരു ഭാവസ്ഥലിയുമായി അപ്പപ്പോള്‍ കണ്ണി ചേര്‍ക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.അങ്ങനെയല്ലാതെ തികച്ചും കേരളീയമായ ഭാവപ്പൊലിമകളോടെ അവതരിക്കുമ്പോള്‍ അവയുടെ വാസ്തവികതയ്ക്ക് വലുതായ ശോഷണം സംഭവിക്കുന്നതായാണ് കാണുന്നത്.കാരണം അത്തരമൊരു ശുദ്ധ കേരളീയത മലയാളിയുടെ മാനസ്സികജീവതത്തില്‍ ഇന്ന് നിലവിലില്ല.ഭൂതകാലസ്മരണകളൊന്നും പൊതുബോധത്തില്‍ സജീവമായി നിലനില്‍ക്കാത്ത സാഹര്യത്തില്‍ പോയ കാലത്തെ കുറിച്ച് പല സ്രോതസ്സുകളില്‍ നിന്ന് സ്വരൂപിക്കുന്ന ധാരണകള്‍ കൊണ്ടു നിര്‍മിച്ചെടുക്കുന്ന മൂശയില്‍ വേണം മലയാളിക്ക് ഒരു സാങ്കല്പിക കേരളീയത രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാന്‍.ഈ പ്രക്രിയ തന്നെ അതിന് വലിയ തോതില്‍ ഊര്‍ജനഷ്ടം സംഭവിപ്പിക്കും.അങ്ങനെ മിക്കവാറും ജീവസ്സറ്റ് പുറംതോട് മാത്രമായിത്തീരുന്ന കേരളീയതയിലേക്ക് പുതിയകാല ജീവിതസന്ദര്‍ഭങ്ങളെ ഓജസ്സോടെ പ്രവേശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.അതുകൊണ്ടു തന്നെ മുക്കുറ്റിയും മന്ദാരവും തെളിയുന്ന,അല്ലെങ്കില്‍ ഭൂതകാലാഭിരതിയില്‍ നിന്ന് പ്രവഹിക്കുന്ന കണ്ണീരില്‍ നനഞ്ഞു കുതിരുന്ന,അതുമല്ലെങ്കില്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗരാഷ്ടീയത്തിന് ലാഭചിന്ത അപരിചിതമായിരുന്ന ഒരു കാലത്തിന്റെ സ്മരണയില്‍ ജ്വലിച്ചുയരുന്ന ഒരു കാവ്യാനുഭവവും പുതിയ വായനക്കാരുടെ അനുഭവസത്യങ്ങളുടെ ഭാവഘടനയുമായി ഇണങ്ങുകയില്ല.ഇവയില്‍ ഏതിന്റെയും നേരിയ ഛായകള്‍പോലും കവിതയിലെ അനുഭവത്തെ ദുര്‍ബലവും അതിലേറെ കാലഹരണപ്പെട്ടതമാക്കും.അതേ കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയുള്ളവരാണ് ബ്ളോഗ് കവികളില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗവും. 'നാട്ടുനടപ്പുള്ള ഗൃഹാതുരതയ്ക്ക് അണച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത'(വീട്ടിലേക്ക്-സുനീത ടി.വി) മനോവ്യാപാരങ്ങളും നിലപാടുകളുമൊക്കെയാണ് ഈ സമാഹാരത്തിലെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ കവിതകളിലും ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഉള്ളത്.നാസര്‍ കൂടാളിയുടെ 'തുരുമ്പ്' എന്ന അതിലളിതമായ കവിതയില്‍ 'അയാളെ'യും 'എന്നെ'യും നിനച്ചിരിക്കാതെ വിളക്കിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതില്‍ പോലുമുണ്ട് ഗൃഹാതരതയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ആ മാറിനില്പിലെ വ്യതിരിക്തതയുടെ ശരിയായ രേഖപ്പെടുത്തല്‍.
ആഗോളീകരണത്തിന്റേതായ പുത്തന്‍ സാഹചര്യത്തില്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് സംഭവിക്കുന്ന രാസപരിണാമം കഥയുടെയും നോവലിന്റെയും ആഖ്യാനഭാഷയില്‍ വരുത്തിയിരിക്കുന്ന വ്യത്യാസം കവിതയുടേതില്‍ നിന്ന് വളരെയേറെ ഭിന്നമാണ്.അനുഭവങ്ങളെ അല്പം അകന്നുമാറി നിരീക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ നിര്‍മമതയാണ് അവിടെ മുന്നിട്ട് നില്‍ക്കുന്നത്.കവിതയിലാകട്ടെ ആഖ്യാനം കൂടുതല്‍ വൈകാരിക ദൃഢതയും ബൌദ്ധിക സൂക്ഷ്മതയും സാന്ദ്രതയും കൈവരിച്ച് അനുഭവത്തോട് കൂടുതല്‍ ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.ഈയൊരു പ്രത്യേകതയുടെ സുവ്യക്തമായ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലും 'നാലാമിട'ത്തിലെ കവിതകളില്‍ കാണാം.


മാതൃകാന്വേഷി മാസിക,(ചെന്നൈ).2011 ഫെബ്രവരി